"...Εκείνα τα χρόνια, που στο - πολιτικό σύστημα κυριαρχούσαν πρόσωπα που ανέδειξε η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου -γενειοφόροι και αμπεχονοφορούντες- ο ξεχω­ριστός νεοεισαχθείς στην πολιτική Βενιζέλος αποτελούσε μία μεγάλη «απειλή»: Τον αντα­γωνίστηκαν (στην καλύτερη των περιπτώσεων) και τον εχθρεύτηκαν πολλοί - από όλους τους κομματικούς χώρους. Ολοι όσοι αναδείχθηκαν ως έξυπνοι και άξιοι στην πολιτική μέσα από την κομματική τους ταυτότητα και μόνο. Αυτοί κυρίως, που επειδή υπήρξαν «πιστοί», οι κομ­ματικοί μηχανισμοί μετέτρεψαν σε μεγάλους αναλυτές και πολιτικούς, που για όλα έχουν μια απάντηση «επιστημονική», σοσιαλιστικού συνήθως περιεχομένου...."

Aπό το "Φιλελεύθερο"

"Φιλελεύθερος", 03/06/19

ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΧΑΤΖΗ

O Ευάγγελος Βενιζέλος δεν εί­ναι μόνο κορυφαίος σύγχρο­νος Ελληνας πολιτικός. Είναι ο πολιτικός που απέτρεψε τη χρεοκοπία της χώρας ώστε να μη ζούμε σήμερα σε μια Βε­νεζουέλα της Ευρώπης, αδια­φορώντας για το προσωπικό κόστος να πολεμάει καθημερινά λοιδορούμενος, σε ένα αντίξοο και τοξικό περιβάλλον. 

Είναι και από τους πληρέστερους πολιτι­κούς της Μεταπολίτευσης. Διαθέτει τις γνώσεις και το εύρος σκέψης που του επιτρέπουν να συμμετέχει με την ίδια ευκολία σε πάνελ για τη βιωσιμότητα και διαχείριση του ελληνικού χρέ­ους, για τις αντοχές των δημοκρατικών θεσμών, της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος, για την Τουρκία του Ερντογάν, την Αμερική του Τραμπ, τη Ρωσία του Πούτιν και την Ευρώπη των νεολαϊκιστών. Αν δεν ήταν ο κορυφαίος συνταγματολόγος της χώρας, ασφαλώς θα ήταν ένας άριστος διεθνολόγος, ιστορικός, κοινωνιολόγος, οικονομολόγος. Ολα όσα δηλαδή τον κάνουν να ξεχωρίζει και να υπερέχει ως πο­λιτικός. Να έχει καθολική ματιά, να εισέρχεται σε περιοχές που για τους περισσότερους στην πολιτική ζωή της χώρας είναι αόρατες και -όπως δυστυχώς όλα δείχνουν-θα παραμείνουν εσαεί άγνωστες. 

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που σε συνδυασμό με τη διεισδυτική του σκέψη και την ικανότητα παρα­γωγής πολιτικής, προτείνει πάντα αξιόπιστες λύσεις στα πολυσύνθε­τα προβλήματα της εποχής. Είναι ένας διανοούμενος, που αν και έχει τη δυνατότητα να επικοινωνεί με τις νέες πολιτικές της  παγκοσμιοποιημένης εποχής περισσότερο άνετα από οποιονδήποτε σύγχρονο πολιτικό, με δική του πρωτοβουλία παραιτήθηκε από την ηγεσία, όταν έκρινε ότι αυτό απαιτεί το συμφέ­ρον του πολιτικού του χώρου. 

Και ως ανταμοιβή σή­μερα, η παράταξή του, το Κί­νημα Αλλαγής, τον έδιωξε για να μην τον έχει... προεκλογικό «επιχείρημα» εναντίον του ο ΣΥΡΙΖΑ! Δεν θα ασχοληθούμε ούτε με τα μικρά ενδοπα­ραταξιακά, ούτε με την ερμηνεία της απόφασης της Φώφης Γεννηματά, ούτε με τα άθλια που διακινούνται περί του πολιτικού ήθους ή του χαρακτήρα του Ευάγγελου Βενιζέλου, που  απο­καλύπτουν την παρακμή που επικρτιτεί στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Γιατί το να δείχνεις την πόρτα στον Ευάγγελο Βενιζέλο, την ώρα της μεγάλης και «στρατηγικής» ήττας του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα προσωπικά, με δικαιολο­γίες που δεν στέκουν πολιτικά, είναι κάτι που το εμπεδώσαμε, αλλά επ' ουδενί αποδεχθεί. 

Ολοι έχουμε καταλάβει ότι ο πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την κατάρρευση της σκευωρίας που έστησαν με τη Novartis, δεν αντέχουν την πανηγυρική δικαίωση του Βενιζέλου - με δική τους μάλιστα σφραγίδα! Δεν αντέχουν ότι έστη­σαν μιαν ακόμα πανίδα στην οποία έπεσαν οι ίδιοι μέσα, αυτοεξευτελιζόμενοι. Δεν αντέχουν ότι δεν τον έσυραν σιδηροδέσμιο στον... εκλο­γικό «ρωμαϊκό θρίαμβο» που του ετοίμαζαν μνησίκακα. Νομίζαμε όμως ότι η παράταξη του, το Κίνημα Αλλαγής, ήταν κάθετα απέναντι σε αυτόν τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, στις απόπει­ρες θεσμικών πραξικοπημάτων του ΣΥΡΙΖΑ. Φαίνεται, κάναμε λάθος! 

ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ 

Ο διωγμός του Ευάγγελου Βενιζέλου μας έφερε στον νου μία άλλη «σκοτεινή» πολιτικά εποχή. Εκείνη τη μακρινή, που ενόσω ο ίδιος προσπα­θούσε να διαφυλάξει τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, οι τότε κορυφαίοι -Ανδρεϊκοί και αντι-Παπανδρεϊκοί- προσπαθούσαν να τον κοντύνουν με κουτσομπολιά και φανταστικές ιστορίες σχετικά με το πώς κατάφερε να ανα­δειχθεί αυτό το... πουθενά. Ανθρωπος ικανός, με εντυπωσιακή για τα ελληνικά δεδομένα εύγλωτ­τα και καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου από τα 28 του χρόνια, δεν μπορούσε παρά να . .ήταν... επικίνδυνος. 

Εκείνα τα χρόνια, που στο - πολιτικό σύστημα κυριαρχούσαν πρόσωπα που ανέδειξε η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου -γενειοφόροι και αμπεχονοφορούντες- ο ξεχω­ριστός νεοεισαχθείς στην πολιτική Βενιζέλος αποτελούσε μία μεγάλη «απειλή»: Τον αντα­γωνίστηκαν (στην καλύτερη των περιπτώσεων) και τον εχθρεύτηκαν πολλοί - από όλους τους κομματικούς χώρους. Ολοι όσοι αναδείχθηκαν ως έξυπνοι και άξιοι στην πολιτική μέσα από την κομματική τους ταυτότητα και μόνο. Αυτοί κυρίως, που επειδή υπήρξαν «πιστοί», οι κομ­ματικοί μηχανισμοί μετέτρεψαν σε μεγάλους αναλυτές και πολιτικούς, που για όλα έχουν μια απάντηση «επιστημονική», σοσιαλιστικού συνήθως περιεχομένου. 

Ως τέτοιοι, δογματικοί και εκλεκτοί από ταξική επιφοίτηση (όπως νο­μίζω ότι θα συμφωνήσουμε όλοι), τον μίσησαν οι σημερινοί Συριζαίοι και οι σύμμαχοι τους, ΑΝΕΛ κΑπ. Οι οποίοι, ως ιδεοληπτικοί φανατι­κοί και ιεροκήρυκες της σωτηρίας του κόσμου, έχουν το χαρακτηριστικό να μην κουράζονται ποτέ... να μισούν: Τις σπουδαίες επιδόσεις, την ικανότητα, την αριστεία, το ξεχωριστό και φυσικά ό,τι δεν ελέγχεται! 

Τελικά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν ήταν στόχος μόνο του ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Ηταν και είναι στο στόχαστρο όλων όσοι βολεύονται με την εύκολη όσο και επικίνδυνη γενί­κευση - ισοπέδωση, που δημιουργεί ένα κλίμα απαξίωσης της πολιτικής, διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και καταστρατηγεί τη λογική.