"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/06/19
1. Η γλώσσα των αριθμών, τελεία και κόμμα
Κύριε διευθυντά,
Στην Ελλάδα γράφουμε ως εξής τον αριθμό 1.100,59 (ελληνική γραφή). Στο εξωτερικό ο ίδιος αριθμός γράφεται ως εξής: 1,100.59 (διεθνής γραφή), δηλ. στη θέση της τελείας μπαίνει κόμμα και στη θέση του κόμματος μπαίνει τελεία. Η ιδιαιτερότητα αυτή της ελληνικής γραφής δημιουργεί προφανώς σύγχυση και πολλά προβλήματα σε Ελληνες και ξένους. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε πολλά κείμενα ελληνικών τραπεζών γραμμένα στην ελληνική γλώσσα χρησιμοποιείται η διεθνής γραφή! Το ίδιο συμβαίνει και με πολλές αποδείξεις λιανικής πώλησης διαφόρων αγαθών, αφού άλλες ταμειακές μηχανές χρησιμοποιούν την ελληνική γραφή και άλλες τη διεθνή γραφή! Στην ελληνική έκδοση της Wikipedia χρησιμοποιείται η διεθνής γραφή. Η Google στη μετάφραση της φράσης «ο σωστός αριθμός είναι 1,512» στα αγγλικά δίνει «the correct number is 1.512» και αντιστοίχως στην αντίστροφη μετάφραση από τα αγγλικά στα ελληνικά. Δηλαδή η ελληνική φράση αναφέρει ως σωστό αριθμό το ένα και μισό περίπου και στην αγγλική φράση ο αριθμός έγινε χίλια πεντακόσια δώδεκα!
Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και του κοινού στην Ευρωζώνη νομίσματος (ποσά του οποίου γράφονται διαφορετικά στην Ελλάδα από ό,τι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης!) πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να υιοθετηθεί και στην Ελλάδα επισήμως η διεθνής γραφή (ελπίζοντας ότι δεν θα εμφανισθούν πατριδοκάπηλοι να προτείνουν την προσαρμογή όλων των άλλων χωρών στην ελληνική ιδιαιτερότητα) για να παύσει η ελληνική ιδιαιτερότητα να ταλαιπωρεί ανθρώπους και μηχανές!
Μαρια Γκούμα, Π. Φάληρο
2. Οι τραγωδίες μας και η νάρκωσή τους
Κύριε διευθυντά,
Τώρα που οι ψηφοφόροι τιμώρησαν τη Ρένα Δούρου, αξίζει μία αναδρομή και μία σύγκριση γεγονότων. Τραγικές και οι δύο συμφορές που συνέβησαν σε Μάνδρα και Μάτι. Οι αιτίες πολλές. Από το άναρχο και χύμα κράτος με τις αλληλοσυγκρουόμενες υπηρεσίες, τις παρανομίες, τα αυθαίρετα, την πολυδιάσπαση ευθυνών και την έλλειψη συντονισμού. Πιθανόν η απελθούσα περιφερειάρχης να έχει μερίδιο ευθύνης. Η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη έχει τον λόγο να το ερευνήσει.
Η αναδρομή θυμίζει τους νεκρούς από την πυρκαγιά στην Ηλεία το 2007. Καμία παραίτηση. Επίσης, το ναυάγιο του «Σάμινα» το 2000 με την εκατόμβη. Ομοίως δεν είχε κανείς ευθιξία να αναλάβει ευθύνες παραιτούμενος. Αλλωστε παραίτηση κυβερνητικού στελέχους στη χώρα μας, είναι άγνωστη υπόθεση για οποιοδήποτε θέμα. Και φυσικά έπειτα από κάθε καταστροφή οι τότε διοικούντες ξαναζήτησαν την ψήφο του λαού και την έλαβαν.
Αρα δεν ισχύουν τα όσα έγραψε ο κύριος Τάκης Θεοδωρόπουλος την 1η Ιουνίου, στο άρθρο του «Για να ξεφύγουμε από την ταπείνωση».
«...Η κ. Δούρου κουβαλάει στην πλάτη της ... Το γεγονός ότι ζητάει και πάλι την ψήφο μας ... προσβάλλει την πολιτική ηθική. Η κ. Δούρου ταπείνωσε τη νοημοσύνη μας και τις ευαισθησίες μας».
Αλλωστε και τον Ανδρέα Πανανδρέου μετά το αθωωτικό 7-6 των δικαστών για την υπόθεση «Κοσκωτά», ο λαός τον ξανααθώωσε το 1993, όταν ξαναζήτησε την ψήφο του, εκλέγοντάς τον πρωθυπουργό. Για να μην ξεχνάμε.
Τέλος, θυμίζουμε τον ελληνικό εμφύλιο των δρόμων, όπως τον αποκαλεί ο ακαταπόνητος Ιαβέρης. Για τον Μολώχ της ασφάλτου, που μόνο τα χρόνια της μεταπολίτευσης οι νεκροί ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες, χώρια τον πολλαπλάσιο αριθμό τραυματισμένων και παράλυτων. Συν την αιμορραγία εκατομμυρίων σε νοσήλια, αποζημιώσεις και συντάξεις. Κανείς δεν παραιτήθηκε, ούτε ζήτησε συγγνώμη για τη φρίκη των δρόμων. Και φυσικά ο κυρίαρχος λαός δεν συγκινείται από την καθημερινή και για δεκαετίες αναίτια απώλεια, κυρίως νέων.
Στις 23/4/2015 η φιλόξενη «Καθημερινή» δημοσίευσε την επιστολή μου «Παραίνεση προς υπουργό», πάλι με θέμα τα τροχαία. Ο ευαίσθητος και φίλος υπουργός Προστασίας του Πολίτη τότε, έστειλε την επιστολή μου στους αρμόδιους αξιωματικούς της Τροχαίας. Δέχτηκα επιστολή από το εν λόγω τμήμα, που με ευχαριστούσαν για το ενδιαφέρον μου για τα τροχαία ατυχήματα και με διαβεβαίωναν ότι κάνουν τα καλύτερα για την ευαισθητοποίηση του κοινού και των οδηγών. Επεα πτερόεντα, δυστυχώς. Φρονώ πως μόνο ένας Ιαβέρης με υπουργικές αρμοδιότητες θα μπορούσε να καθαρίσει το άγος των τροχαίων ατυχημάτων.
Ακόμη και το αίσχος των σημάτων κυκλοφορίας που είναι κατεστραμμένα από τα αυτοκόλλητα και τα σπρέι σε όλη την επικράτεια, ουδείς φροντίζει να αποκατασταθούν. Μάθαμε μόνο μία αξιέπαινη πρωτοβουλία του Ι.Ο.ΑΣ. Πάνος Μυλωνάς, για τα τροχαία ατυχήματα. Αυτό ανέλαβε και καθάρισε αρκετά από τα κατεστραμμένα σήματα.
Και μπράβο.
Δήμοι, Περιφέρειες και αρμόδιο υπουργείο, σε βαθιά νάρκωση.
Δημήτρης Γεωργαντάς, Χειρουργός, Μαρούσι
3. Η διαφορετικότητα και οι λαοί της Ε.Ε.
Κύριε διευθυντά,
Αναφέρομαι στο άρθρο του κ. Δημήτρη Κούρκουλα (1η Ιουνίου) και θα ήθελα να καταθέσω κάποιες ενστάσεις επ’ αυτού, διευκρινίζοντας ότι νιώθω ελάχιστος για να αναλάβω υπερασπιστικό ρόλο για τον κ. Χρ. Γιανναρά. Η παράθεση της δομής των αποφάσεων της Ε.Ε., καθώς και η σύγκρισή της με τα καθ’ ημάς και με αυτή άλλων χωρών της Δύσεως ως απόδειξη της δημοκρατικότητος, παραβλέπει, μεταξύ άλλων:
α. Την πανθομολογούμενη δημιουργία μιας γραφειοκρατίας που πρωτίστως φροντίζει τα δικά της συμφέροντα. β. Οτι κάποιες ψήφοι είναι πιο ίσες από τις υπόλοιπες και γ. Την προσπάθεια δημιουργίας ενός ενιαίου τύπου Ευρωπαίου, αγνοώντας τη διαφορετικότητα των λαών.
Τα ανωτέρω, μεταξύ άλλων, ευθύνονται για τη ραγδαία απονομιμοποίηση των θεσμών που αναφέρει ο κ. Κούρκουλας ως απόδειξη των λεγομένων του. Ο κ. Γιανναράς είναι γνωστό ακόμη και σε αυτούς που διαβάζουν μόνον τις επιφυλλίδες του, μας διδάσκει ότι ο ελληνισμός στην ιστορική του διαδρομή υπήρξε πάντα κοσμοπολίτικος, αφομοιώνοντας κάθε πολύτιμο που συναντούσε, διατηρώντας όμως πάντα τον δικό του «τρόπο».
Με υπομονή και αντοχή ιεραποστόλου, δεν κουράζεται να μας υπενθυμίζει αυτόν τον δικό μας τρόπο και να μας καλεί αυτήν την προίκα να κομίσουμε στην Ε.Ε. και να πάψουμε επιτέλους, μετά δύο αιώνες, να μαϊμουδίζουμε.
ΥΓ.: Ελπίζω ο τίτλος Ευρωκοινοβούλιο και «βαρβαρική Δύση» να μην υποκρύπτει ειρωνεία, γιατί σε αυτή την περίπτωση αντί μιας νόμιμης διαφωνίας θα είχαμε μια απρέπεια απέναντι σε ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά μεγέθη της εποχής μας.
Α. Φούγιας, Βριλήσσια
4. Υπόθεση Βατοπεδίου, τα «παρεπόμενα»
Κύριε διευθυντά,
Η υπόθεση Βατοπεδίου αποτέλεσε το εφαλτήριο αναρρίχησης σε πολύ υψηλά αξιώματα όλων όσοι ασχολήθηκαν με την ποινική διαδικασία, είτε ως μέλη ανακριτικών επιτροπών της Βουλής είτε ως δικαστικοί ή εισαγγελείς κατά τη διάρκεια της ανακριτικής διαδικασίας. Ολοι σχεδόν οι βουλευτές μέλη της εξεταστικής επιτροπής, της τότε αντιπολίτευσης, έγιναν υπουργοί και στη συνέχεια οι περισσότεροι μεταπήδησαν σε άλλον πολιτικό χώρο ως κυβερνητικοί βουλευτές ή υπουργοί. Αναλογική εξέλιξη στα ανώτατα δικαστικά αξιώματα είχαν και οι δικαστικοί λειτουργοί οι οποίοι δεν δίστασαν να προφυλακίσουν τον Γέροντα Εφραίμ. Είναι επίσης αξιοσημείωτο το να προβληματιστούμε για το κατά πόσον ένας δικαστικός λειτουργός –ο οποίος αναγνωρίζει ότι ο ανακρινόμενος δεν έχει καμιά ευθύνη, τον παραπέμπει να δικαστεί, διότι υπάρχει τεράστια πολιτική πίεση και ο θόρυβος που δημιουργείται από τα ΜΜΕ είναι πολύ μεγάλος– έχει το σθένος να αντισταθεί στις πολιτικές πιέσεις, όταν τα θέματα θα είναι σοβαρότερα και θα αφορούν την οικονομική διαχείριση, την τάξη και την ασφάλεια των κατοίκων και της χώρας. Σημειωτέον και για να ενθυμούμεθα, το κατηγορητήριο κατέρρευσε, οι κατηγορούμενοι δημόσιοι λειτουργοί και αυτοί πανηγυρικώς αθωώθηκαν και η εισαγγελεύς της έδρας παραδέχθηκε ότι υπήρξε σκάνδαλο και είναι εκείνο της δημιουργίας σκανδάλου του Βατοπεδίου.
Πέτρος Παπαγεωργίου, Ομότ. καθηγητής Παν. Πειραιώς
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου