ΕΠΕΙΔΗ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΟΛΟΓΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΕΝΑΣ ΠΕΙΣΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ...ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΩΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ...

ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ ΝΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΑΛΛΑ Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ Ο ΧΩΡΟΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΡΘΡΩΣΟΥΝ ΠΕΙΣΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΩΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ;
Του Τέλη Σαμαντά

Στην κυβέρνηση πανηγυρίζουν. Λογικό, αφού είχαν καταφέρει να εγγράψουν στην πολιτική ατζέντα ως άμεση προτεραιότητα το ζήτημα της συμφωνίας με τους θεσμούς –και μάλιστα ασχέτως από το οποιοδήποτε κόστος. Για μια ακόμη φορά, πάει να πεί, το «συμφωνούμε ή τα σπάμε» κυριάρχησε όλο το τελευταίο διάστημα στην πολιτική κονίστρα. Και από την άποψη αυτή είναι προφανές πως η χθεσινή –κατ’ αρχήν- συμφωνία δεν μπορεί παρά να χαρακτηρισθεί ως θετική αφού αποφύγαμε την καταστροφή της «μη-συμφωνίας». Το ότι το περιεχόμενο της συμφωνίας και οι όροι που εμπεριέχει -σε συνδυασμό με το φορολογικό και ασφαλιστικό νόμο, μαζί και με τους νέους –έμμεσους κυρίως- φόρους που επίκεινται, επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο πολίτες και επιχειρήσεις και μόνο σε αναπτυξιακή κατεύθυνση δεν κινούνται είναι επίσης προφανές.


Το ότι όμως οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί αποκρύβουν επιμελέστατα τις επιπτώσεις μέτρων και «συμφωνίας» δε σημαίνει πως η Αντιπολίτευση πρέπει να περιοριστεί –ακόμη μία φορά- στις καταγγελίες του τύπου «πληρώνουμε τα σπασμένα της ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διακυβέρνησης», ούτε, ακόμη περισσότερο, στο «άλλα λέγατε και άλλα κάνετε». Η ελληνική κοινωνία στο σημείο που έχει φτάσει έχει προ πολλού λησμονήσει τις αντιμνημονιακές συριζαϊκές κορώνες. Αυτοί που τις θυμούνται και που πρόκειται να «αγωνιστούν» με νύχια και με δόντια για να υπερασπίσουν τα κεκτημένα όπως τους είχαν υποσχεθεί οι νυν κυβερνώντες είναι οι «ομάδες ειδικών συμφερόντων», οι οποίες μάλιστα πλήττονται και λιγότερο, αναλογικά, από τα νέα μέτρα.


Σ’ αυτό όμως το σημείο πρόκειται να κριθεί η Αντιπολίτευση: στο αν θα καταφέρει να διαμορφώσει, υπερβαίνοντας τον εαυτό της, ένα νέο, συνολικό, πολιτικό σχέδιο που θα εμπνεύσει τα τμήματα εκείνα της κοινωνίας που είναι διατεθειμένα –έστω και με θυσίες- να συμμετάσχουν σε μια νέα διαδικασία ανασυγκρότησης της χώρας και του κοινωνικοοικονομικού μοντέλου της και που θα κάνει ξεκάθαρο πως αντιτίθεται στη διαιώνιση των προνομίων των «ομάδων πίεσης». (Και επιμένουμε στο "συνολικό πολιτικό σχέδιο", διότι οι επιμέρους αντιπροτάσεις, σε ειδικά ζητήματα, όσο ορθές και αν είναι αν δεν συσσωματώνονται σε μία συνολική πολιτική κατεύθυνση ηχούν περίπου "τεχνοκρατικές" και πάντως από μόνες τους δεν είναι ικανές να εμπνεύσουν. Ακόμη περισσότερο με "συνολικό πολιτικό σχέδιο" εννοούμε ταυτοχρόνως ένα σχέδιο που συνυπολογίζει τη "λαϊκότητα", -προσοχή: "λαϊκότητα, όχι "λαϊκισμό- το να απεθύνεται, πάει να πεί σε κοινωνικά στρώματα και όχι μόνο σε ομάδες "ειδικών").


Με άλλα λόγια: το μεγάλο πρόβλημα σήμερα απέναντι στις συριζανελικές ιδεοληψίες και παλινωδίες είναι η ύπαρξη μιας πειστικής, εναλλακτικής λύσης. Διαφορετικά η Αντιπολίτευση –στο σύνολο της και ειδικά ο κεντροαριστερός χώρος- θα συνεχίσει να παρακολουθεί τις «πρωτοβουλίες» της κυβέρνησης και οι απογοητευμένοι από τη ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διακυβέρνηση ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, θα επιστρέφουν στο «μαντρί» -έστω και με βαρειά καρδιά.


ΥΓ. Η διαδικασία της κατάληψης του κράτους, της υποταγής στην εκτελεστική εξουσία των θεσμών και των ανεξάρτητων αρχών, η ταχύτατη οπισθοδρόμηση σε πάμπολλους τομείς της κοινωνικής ζωής, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά η "συνοδευτική πολιτική" των κυβερνητικών ιδεοληψιών και παλινωδιών, της οποίας όμως η ανάλυση δεν είναι αντικείμενο της παρούσας ανάρτησης.