"...Η «πόρτα» Αλιβιζάτου ήρθε την ώρα που στο κυβερνητικό στρατόπεδο αναζητούν το επόμενο βήμα για να «πείσουν» την Κεντροαριστερά να συνταχθεί μαζί τους. Ο συνταγματολόγος, όμως, κατέστησε σαφές πως δεν προτίθεται να πολιτευτεί. Οπως αποκάλυψε στη συνέντευξή του, στο πλαίσιο του Κινήματος Αλλαγής, είχε στο παρελθόν συζητήσει με τη Φώφη Γεννηματά και τον Σταύρο Θεοδωράκη το ενδεχόμενο καθόδου του στις ευρωεκλογές - «Θα το έκανα επειδή με γοητεύει η ιδέα να ενωθεί αυτός ο χώρος» ανέφερε χαρακτηριστικά. Οι συνθήκες, βέβαια, δεν είναι οι ίδιες τώρα..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ" και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 07/03/19

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΜΥΡΤΟΥΣ ΛΙΑΛΙΟΥΤΗ

Πρώτα ήρθε μια συνέντευξη που προξένησε συζήτηση, για έναν Πρωθυπουργό που «πιάνει πουλιά στον αέρα». Υστερα η φημολογία που ήθελε μια σημαντική προσωπικότητα της Κεντροαριστεράς να συζητεί την ένταξή της στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Το ένα κούμπωσε με το άλλο και τα μάτια όλων έπεσαν στον Νίκο Αλιβιζάτο, ο οποίος ανέλαβε τις εκλογές για την ανάδειξη επικεφαλής του κεντροαριστερού φορέα. Με μια λιτή δήλωση, όμως, ο συνταγματολόγος ξεκαθάρισε πως «δεν προτίθεται να είναι υποψήφιος σε καμία από τις επικείμενες εκλογές», ούτε να καταλάβει κάποιο δημόσιο αξίωμα. «Kαι πέρυσι, στην προσπάθεια για το μεγάλο Κίνημα Αλλαγής, και σήμερα, πρόθεσή μου ήταν και είναι να πέσουν οι τόνοι και να μιλήσουμε επιτέλους πολιτικά. Και τούτο, ξεπερνώντας τη διχαστική λογική που καταστρέφει τη χώρα και χωρίς να αγνοούμε μια πραγματικότητα που αλλάζει κάθε μέρα. Λυπάμαι που κάποιοι δεν το κατάλαβαν. Ολα τα άλλα είναι δίκες προθέσεων» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Αλιβιζάτος, βάζοντας τέρμα στη συζήτηση που ξεκίνησε.

Η «πόρτα» Αλιβιζάτου ήρθε την ώρα που στο κυβερνητικό στρατόπεδο αναζητούν το επόμενο βήμα για να «πείσουν» την Κεντροαριστερά να συνταχθεί μαζί τους. Ο συνταγματολόγος, όμως, κατέστησε σαφές πως δεν προτίθεται να πολιτευτεί. Οπως αποκάλυψε στη συνέντευξή του, στο πλαίσιο του Κινήματος Αλλαγής, είχε στο παρελθόν συζητήσει με τη Φώφη Γεννηματά και τον Σταύρο Θεοδωράκη το ενδεχόμενο καθόδου του στις ευρωεκλογές - «Θα το έκανα επειδή με γοητεύει η ιδέα να ενωθεί αυτός ο χώρος» ανέφερε χαρακτηριστικά. Οι συνθήκες, βέβαια, δεν είναι οι ίδιες τώρα.

ΠΑΝΟΥΣΗΣ: «ΚΟΤΕΣ...» Την ίδια ώρα, ένας άλλος καθηγητής που υπήρξε μέλος της κυβέρνησης Τσίπρα συνεχίζει να επιτίθεται στον Πρωθυπουργό για την επιλογή της διεύρυνσης. Ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Πανούσης, σε συνέντευξή του στο in.gr σχολίασε πως «μέχρι σήμερα οι απόχες του Αλέξη Τσίπρα μάλλον κοτσύφια και κότες έχουν τσιμπήσει παρά αετούς και περιστέρια». Η κριτική Πανούση στέκεται στα στελέχη που επέλεξε το Μέγαρο Μαξίμου, μιλώντας για «κρυφές ιδιότητες» και «διπλά και τριπλά προσωπεία». «Σε κάθε περίπτωση άλλο ν' ανοίγεσαι σε προοδευτικές δυνάμεις κι άλλο να υποκύπτεις σε φιλικές αδυναμίες. Τελικά υπάρχει ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς ή πρόκειται για επικοινωνιακό εφεύρημα;» αναρωτιέται, τονίζοντας πως θα κριθεί αν έμεινε αλώβητο ή αν πήρε «κι αυτό την κατιούσα της μη ηθικής σκοπιμότητας και της συγκάλυψης των ανομημάτων "των δικών τους"».

ΚΙΝΑΛ, ΟΧΙ ΠΑΣΟΚ. Στο Κίνημα Αλλαγής, εβδομήντα στελέχη που δεν προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ με επιστολή τους απευθύνουν κάλεσμα για ενίσχυση του κεντροαριστερού φορέα. «Το εγχείρημά μας δεν περιορίζεται στα όρια του ΠΑΣΟΚ» αναφέρουν χαρακτηριστικά. Ενόψει του συνεδρίου καλούν «τις πολιτικές δυνάμεις και τα στελέχη όλου του προοδευτικού φάσματος σε συσπείρωση και κοινή πορεία», έτσι ώστε η προοδευτική παράταξη να γίνει «ο καθοριστικός παράγοντας για το μέλλον της χώρας». Ανάμεσά τους είναι πρώην στελέχη του Ποταμιού, όπως ο Παναγιώτης Καρκατσούλης, ο Γιάννης Μεϊμάρογλου και η Εφη Στεφοπούλου, μέλη της ΔΗΜΑΡ που διαφώνησαν με την επιλογή του Θανάση Θεοχαρόπουλου (Γιώργος Μπουλμασάκος, Θόδωρος Μαργαρίτης, Γιώργος Γιάνναρος, Εφη Παγκάλου κ.ά.), μέλη του Κινήματος Αλλαγής που πρόσκεινται στον Γιώργο Καμίνη και στελέχη των Κινήσεων Πολιτών.

Παράλληλα, στο Κίνημα Αλλαγής θέλουν να απαντήσουν στη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, που θέλει την ηγεσία του φορέα να «πηγαίνει τους ψηφοφόρους στη ΝΔ»: «Για μας το "Κέντρο" πρέπει να έχει σαφές προοδευτικό πρόσημο και ριζοσπαστική τολμηρή πολιτική βούληση για τις αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα» ανέφερε σε παρέμβασή του στην εκδήλωση του think tank Catalyst ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, προσδιορίζοντας τη Δεξιά και τη ΝΔ ως τον «βασικό ιδεολογικό και πολιτικό αντίπαλο».

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Σκηνικό «εξέγερσης» έστησαν στη Βουλή κυβερνητικοί βουλευτές εξαιτίας της περιορισμένης κατάτμησης καλλικρατικών δήμων (σπάνε οι Δήμοι Κέρκυρας, Κεφαλονιάς, Σερβίων - Βελβεντού, Λέσβου και Σάμου).


Κατά τη συζήτηση της σχετικής τροπολογίας, η οποία ψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής (ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΣΥ ψήφισαν «υπέρ», ΝΔ, ΚΚΕ και Ενωση Κεντρώων «παρών» και ΧΑ «κατά»), αρκετοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δεν έκρυψαν τις ενστάσεις τους αλλά και τη δυσφορία τους, καθώς ανάλογες προτάσεις κατάτμησης άλλων καλλικρατικών δήμων δεν εισακούστηκαν από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών. Σε μια περίπτωση, δε, εκείνη της βουλευτού Κέρκυρας Φωτεινής Βάκη, οι διαμαρτυρίες είχαν να κάνουν με το σπάσιμο του Δήμου Κέρκυρας, ο οποίος αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα με την αποκομιδή των απορριμμάτων. Οπως είπε, «η συγκυρία και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Κέρκυρα δεν επιτρέπει πανηγυρισμούς από το σπάσιμο των δήμων». «Τα σκουπίδια συνιστούν ένα ακόμα δύσκολο καλοκαίρι. Γέννησαν και κάποια άλλα ακροδεξιά σκουπίδια στο νησί. Στον Νότο μαίνεται ακήρυχτος πόλεμος. Δημοτικά συμβούλια συνεδριάζουν με προστασία αστυνομικών δυνάμεων. Δεν θα επιθυμούσα το σπάσιμο των δήμων να δώσει δυνατότητα να ενισχυθεί η ακροδεξιά έκφραση στο νότιο κομμάτι του νησιού» διευκρίνισε.

Ο Μιχελογιαννάκης... Τα περισσότερα παράπονα όμως εκφράστηκαν από κυβερνητικούς βουλευτές που έχουν εγείρει αιτήματα για σπάσιμο δήμων των εκλογικών τους περιφερειών. Ο βουλευτής Ηρακλείου Γιάννης Μιχελογιαννάκης διαμαρτύρεται γιατί δεν εισακούστηκε το αίτημα για την ανασύσταση των Δήμων Αλικαρνασσού, Ζαρού, Ρούβα και Τυμπακίου. Οπως είπε, επί πολλούς μήνες επιτροπές πολιτών «επέμεναν και εξέφραζαν δίκαια αιτήματα για την αυτονομία των δήμων, αλλά αγρόν ηγόρασαν στο υπουργείο Εσωτερικών», ενώ κατηγόρησε τον Αλέξη Χαρίτση ότι «βάζει δήμους με επιλογές που είναι αμφιλεγόμενες» καλώντας τον «να ευαισθητοποιηθεί», δηλώνοντας ότι δεν στηρίζει την τροπολογία.

...και οι άλλοι. Ενστάσεις διατύπωσε και ο βουλευτής Εβρου του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Ρίζος, ο οποίος αναφέρθηκε στην ανάγκη ανασύστασης του Δήμου Φερών. Οπως είπε «από το 2013 υπάρχει η άποψη τεκμηριωμένη αλλά δυστυχώς δεν ελήφθη υπόψη», ενώ εξέφρασε την ελπίδα ότι «μέσω της επιτροπής επαναξιολόγησης θα δούμε τι θα κάνουμε και με αυτόν τον δήμο». Μεταξύ εκείνων που αντιδρούν είναι και ο βουλευτής Αρκαδίας Γιώργος Παπαηλιού, που έθεσε ζήτημα για τον Δήμο Γορτυνίας, «έναν δήμο τεράστιας έκτασης με μεγάλες δυσχέρειες πρόσβασης από το ένα σημείο στο άλλο, με γηρασμένο πληθυσμό και ανισομερή ανάπτυξη». «Θα έπρεπε να διαχωριστεί, προκειμένου να είναι αποτελεσματική η λειτουργία του» τόνισε. Υπέρ των αναδιατάξεων των δήμων τάσσεται και ο βουλευτής Εύβοιας Τάσος Πρατσόλης, ο οποίος ζήτησε «να ξαναδούμε το χωροταξικό των δήμων προς όφελος των πολιτών, ως αποτέλεσμα συνολικής μελέτης για δήμους αποτελεσματικούς με ουσιαστικές αρμοδιότητες». «Η προτεινόμενη επανεξέταση διοικητικής διαίρεσης έπρεπε να εξετάσει όλους τους ΟΤΑ πρώτου βαθμού και στους 325 δήμους. Οχι επιλεκτικές αποφάσεις που καταστρατηγούν τις ίσες ευκαιρίες» υπογράμμισε, ενώ και ο βουλευτής Μαγνησίας Συμεών Μπαλής αναφέρθηκε στις «σημαντικές αρνητικές καταστάσεις από τον Καλλικράτη», τονίζοντας ότι «από την πρώτη στιγμή εκδηλώθηκαν αντιρρήσεις από πολλούς δήμους και αιτήματα επανεξέτασης».

Τρέχει τώρα ο Χαρίτσης. Προκειμένου να προλάβει το κύμα αντιδράσεων, ο Χαρίτσης έχει εξαγγείλει τη συγκρότηση νομοπαρασκευαστικής επιτροπής για τη μελέτη όλων των άλλων ώριμων αιτημάτων που μέσα σε λίγους μήνες θα εισηγηθεί ποιες άλλες ρυθμίσεις πρέπει να γίνουν και πού, γιατί υπάρχουν και αλλού προβλήματα, αναφέροντας ενδεικτικά τον Δήμο Σοχού στη Θεσσαλονίκη, το Τυμπάκι στην Κρήτη κ.ά.

ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΤΟΝΙΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ*

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από την αρχή της κρίσης μέχρι και σήμερα πολιτεύτηκε χωρίς αρχές και αξίες, με λαϊκισμό και μικροκομματικό ωφελιμισμό.

Γνωρίζοντας τα προβλήματα της χώρας, δεν δίστασε να πατήσει πάνω στην κούραση και στον θυμό των πολιτών και να υπόσχεται ζουρνάδες και νταούλια. Υποδαύλισε και χρησιμοποίησε κινήματα όπως τις καθαρίστριες και το «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», χρησιμοποίησε ανθρώπους μετατρέποντάς τους σε οχήματα λαϊκής αγανάκτησης για τον κόσμο και εκλογικής ανόδου για τον ίδιο. Δεν σεβάστηκε ούτε καν την εμβληματική προσωπικότητα του Μανώλη Γλέζου.

Η μόνη πραγματική γέφυρα λοιπόν που έστησε ήταν ανάμεσα στη λαϊκή αγανάκτηση και στην εξουσία, πέταξε κινήματα και ανθρώπους και κυβέρνησε με τον Καμμένο.

Το επιχειρούμενο ρεσάλτο ήταν καταδικασμένο να αποτύχει διότι εξαρχής ήταν έωλο. Η αλλαγή πολιτικής ταυτότητας και συμμαχιών στους πολιτικούς φορείς αποφασίζεται από συνέδρια και όχι από συναλλαγές του αρχηγού. Επίσης δεν ήταν παρά μια κίνηση προθύμων να προσφέρουν εξυπηρέτηση χωρίς καμία αναφορά στο κοινωνικό σώμα. Ατομικά σωσίβια διάσωσης και συναλλαγής δεν είναι πολιτική αρχών. Αντίθετα, τέτοιες κινήσεις είναι τελικά αυτές που ευτελίζουν την πολιτική, απογοητεύουν τους δημοκρατικούς πολίτες και σπρώχνουν έναν κόσμο στην απόρριψη όλων, στην παθητικότητα και στη Χρυσή Αυγή.

Αυτή η κίνηση μοιραία κινητοποίησε τα δημοκρατικά αντανακλαστικά των πολιτών του κεντροαριστερού χώρου, αναγκάζοντας τον Πρωθυπουργό να «αδειάσει» τον υπουργό Επικρατείας του και να παραδεχτεί ότι θα ήταν ανόητος αν πίστευε ότι με τέτοιες κινήσεις μπορεί να λεηλατήσει έναν ιστορικό χώρο. Αυτό όμως το παραδέχτηκε όταν απέτυχε να τον λεηλατήσει!

Πέρα όμως από τις όποιες κινήσεις εκλογικής διάσωσης του ΣΥΡΙΖΑ, το ζητούμενο για μας είναι η πορεία της χώρας και η αναγκαιότητα ανασύστασης του χώρου της Κεντροαριστεράς.

Η μεγάλη δημοκρατική παράταξη δεν ήταν συγκυριακό φαινόμενο, ήταν το αποτέλεσμα της καθημερινής ώσμωσης που κέρδισε την εμπιστοσύνη των πολιτών και δημιούργησε δυνατούς αρμούς με κινήματα, συνδικάτα, με την ΤΑ, με την κοινωνία ολόκληρη, και η σχέση αυτή κρατά μέχρι σήμερα.

Το Κίνημα Αλλαγής, έχοντας γερές βάσεις στην κοινωνία, είναι ο μόνος χώρος που μπορεί με νηφαλιότητα, μακριά από καιροσκοπισμούς και ανεύθυνους ακροβατισμούς, να ανακόψει την άνοδο των άκρων, να προστατεύσει τη δημοκρατία και το κοινωνικό κράτος. Είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί μια δίκαιη ανάπτυξη και να ανακόψει την απειλή του νεοφιλελευθερισμού.

Αυτό είναι το δικό μας στοίχημα! Μια Κεντροαριστερά δυνατή απέναντι σε κάθε δύναμη συντήρησης.

Θα το πετύχουμε γυρνώντας οριστικά την πλάτη σε όσους επέλεξαν τον κομματικό τουρισμό της τακτοποίησης.

Θα το πετύχουμε με ενότητα, αυτόνομη πορεία και καθαρό λόγο, με σεβασμό στις αρχές και στις αξίες της δημοκρατικής παράταξης.

* Μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του Κινήματος Αλλαγής

....και την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 07/03/19

"ΑΝΤΙΛΟΓΟΙ", 

του Απόστολου Λακασά

Η εντεινόμενη προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί κεντροαριστερά εμβολίζοντας το ΚΙΝΑΛ αλλά και πλήττοντας τη Ν.Δ. (ως προς εκείνους τους ψηφοφόρους που, έχοντας απαυδήσει με τον ακραίο ΣΥΡΙΖΑ, δεν αποκλείεται να επιλέξουν Ν.Δ. στις εθνικές εκλογές) εμφανίζεται αδύναμη.

Κατά πρώτον, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βασίζεται σε πρόσωπα –η προσωποποίηση διευκολύνει τη σύνδεση των ψηφοφόρων με τον άξιο πολιτευτή και άρα την επίτευξη του ψηφοθηρικού στόχου– αλλά μάλλον τα πρόσωπα που επέλεξε έχουν να επιδείξουν λιγοστό έργο που να πείθει για την πολιτική αξιοσύνη τους. Για παράδειγμα, δεν πείθει το εκλογικό κοινό (το δείχνουν οι μετρήσεις) ο Νίκος Μπίστης, ούτε και ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, αφού ελάχιστοι γνωρίζουν σε ποιους τομείς έχουν αφήσει αποτύπωμα και με ποια κριτήρια εμφανίζονται ως στελέχη της Κεντροαριστεράς. Επίσης, η πολιτική διαδρομή του Σπύρου Δανέλλη έχει τόσες στάσεις σε διαφορετικά κόμματα, οι οποίες τον κατατάσσουν στους κυνηγούς του οφίτσιου. Οπως συμβαίνει, άλλωστε, και με άλλα στελέχη που αυτές τις ημέρες συνωστίζονται μπροστά στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, αναμένοντας εναγωνίως ένα αξίωμα. Το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαια πιθανό να «ψαρέψει» ορισμένους ποταμίσιους, τώρα που το Ποτάμι διακρίνεται από την αδυναμία να προωθήσει στο προσκήνιο νέα στελέχη που φέρουν βαρύνοντα πολιτικό λόγο.

Η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί προς τα κεντροαριστερά πάσχει επίσης και ως προς την επιλογή να χρησιμοποιηθούν ταμπέλες για να διαφοροποιηθεί από τη Ν.Δ. Τα στελέχη του επικρίνουν τη Ν.Δ. ως ακροδεξιό ή/και νεοφιλελεύθερο κόμμα, την ίδια στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ αφήνει τη δίκη της Χρυσής Αυγής να χρονίζει, με τη δικαιολογία έλλειψης δικαστικής αίθουσας!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ήδη από τον Ιούλιο του 2015, έδειξε ότι χρησιμοποιεί την ιδεολογία σαν μάσκα για να καλύψει το αποϊδεολογικοποιημένο, κυνικό πρόσωπό του. Αλλωστε, τους ΑΝΕΛ είχε ως κυβερνητικό εταίρο επί τέσσερα χρόνια.

Οι ταμπέλες δεν λύνουν τα προβλήματα. Μάλιστα τα οξύνουν, λόγω της πόλωσης, στη φωτιά της οποίας ρίχνουν λάδι. Το διακύβευμα των εκλογών είναι η ανάταξη της χώρας. Τα μετεμφυλιοπολεμικά σύνδρομα ελάχιστα ενδιαφέρουν τον πολίτη που παλεύει να επιβιώσει σε μια διαλυμένη χώρα και με ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ.

ΣΥΡΙΖΟΦΙΛΟΙ-

ΣΥΡΙΖΟΚΛΑΣΤΕΣ

της Ξένιας Κουναλάκη

Υπάρχουν στην Ελλάδα άνθρωποι που θεωρούν καταστροφικό το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, το 2015, αλλά επισημαίνουν με ανακούφιση τη μετέπειτα διάρρηξη των σχέσεών του με το κομμάτι του κόμματος που φλέρταρε με το Grexit και το ρεσάλτο στο Νομισματοκοπείο.Υπάρχουν άλλοι που βδελύσσονται τη σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, αλλά επιδοκιμάζουν τη συμφωνία των Πρεσπών, που οδήγησε άλλωστε στο τέλος αυτής της ιδεολογικής τερατογένεσης. Υπάρχουν, τέλος, ορισμένοι οι οποίοι θεωρούν ότι ο υπαρκτός σοσιαλισμός α λα ελληνικά εξευτέλισε και το παραμικρό ψήγμα ηθικού πλεονεκτήματος είχε απομείνει στην Αριστερά, ταυτόχρονα όμως θεωρούν τον Αλέξη Τσίπρα έναν ικανό πολιτικό, με δεδομένο ότι πήρε ένα κόμμα που βρισκόταν κοντά στο εκλογικό όριο του 3% και το έφερε στην εξουσία.

Ολοι αυτοί δεν είναι απαραίτητο ότι είναι φιλο-ΣΥΡΙΖΑ, ούτε χρήσιμοι ηλίθιοι της κυβέρνησης, ούτε έχουν διαπραγματευθεί μια θέση στο ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος. Απλώς λένε αυτό που πιστεύουν, το οποίο δεν εντάσσεται απαραιτήτως σε ένα μανιχαϊστικό σχήμα του είδους «ΣΥΡΙΖΑ=χούντα» και οιαδήποτε άλλη απόκλιση συνιστά είτε κατευνασμό της «χούντας» είτε προσωπική ιδιοτέλεια.

Μπορεί κανείς να διαφωνεί μαζί τους, δεν υπάρχουν εξάλλου θέσφατα, ούτε ιερές αγελάδες. Δεν χρειάζεται όμως να τους διαπομπεύει και να ακυρώνει όλη την πολιτική, πανεπιστημιακή, ιδεολογική διαδρομή ή συνδρομή τους στην ελληνική κοινωνία, για να επιβεβαιώσει πόσο ορθή είναι η δική του άποψη.

Ισως αυτή είναι και η πιο ενδιαφέρουσα παρατήρηση που μπορεί να κάνει κάποιος παρατηρητής της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία χρόνια, της 10ετούς βαθιάς ύφεσης: ο διχασμός, που έχει φτάσει στα όρια του κανιβαλισμού και ενισχύεται από τα σόσιαλ μίντια, έχει υπερβεί κατά πολύ τα μέτωπα Δεξιά - Αριστερά, μνημόνιο - αντιμνημόνιο, ΣΥΡΙΖΑ - αντιΣΥΡΙΖΑ. Πλέον, δημιουργεί αντιπαραθέσεις ακόμη και σε όμορους ιδεολογικούς χώρους, στην ίδια την Κεντροαριστερά, μεταξύ συριζόδουλων και συριζοκλαστών.

Είναι βασανιστική όλη αυτή η συνεχής ένταση, η διαρκής καχυποψία, η μόνιμη υποχρέωση να παρέχει κανείς πιστοποιητικό αποδεκτών (από την αντίπαλη πλευρά) φρονημάτων για να μη θεωρηθεί «προδότης». Και αυτή είναι η πιο βαριά κληρονομιά της πολιτικής κουλτούρας του ΣΥΡΙΖΑ.