Εχω αποφύγει να αποδώσω μουσολινικά χαρακτηριστικά στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, επειδή πάντα σκέπτομαι θετικά και ήθελα να πιστεύω ότι κάτι έχει μείνει στην ιδεολογική σκευή της από τις ιδέες της δημοκρατικής Αριστεράς, με τις οποίες έχει στο παρελθόν συναντηθεί. Αλλά η χθεσινή τηλεοπτική παράστασή της, στον ΣΚΑΪ, είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο κατανοεί την πολιτική. Το μέτρο των πραγμάτων δεν το καθορίζουν οι θεσμοί αλλά η ίδια. Ο μουσολινισμός στα καλύτερά του. Η φράση της ότι «δικαστές και εισαγγελείς, επίορκα πρόσωπα τα οποία είναι εντεταλμένα από την κυβέρνηση, κάνουν τη βρόμικη δουλειά» είναι αδιανόητη σε μια δημοκρατία από υπηρέτες της, που έχουν μάλιστα ορκιστεί στον σύνταγμα και στους νόμους. Προφανώς και κάθε δημόσιος λειτουργός οφείλει να είναι ανεπίληπτος, αλλά η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν καταγγέλλει συγκεκριμένα πρόσωπα για συγκεκριμένες μεθοδεύσεις. Απλώς, ρίχνει λάσπη στον ανεμιστήρα. Με τι κριτήρια; Μα με την προσωπική της εκτίμηση – ή, μάλλον, με συκοφαντίες που απορρέουν από τη δική της εκδοχή των πραγμάτων: τα καλά και συμφέροντα. Τέτοια περιφρόνηση στους δημοκρατικούς θεσμούς, ούτε ο Κασιδιάρης. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι ένα πρόσωπο εχθρικό προς τη δημοκρατία. Κι είναι λάθος της κυβέρνησης και της ανεξάρτητης δικαιοσύνης ότι την ανέχονται.....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"