Το θέμα μου είναι η αγένεια με την οποία ενορχηστρώνει τον δημόσιο λόγο της. Η πρωτοφανής αγένεια, που θεωρεί ότι της επιτρέπει να βρίζει σαν καροτσέρης αντιπάλους της. Είναι προφανές ότι δεν της αρέσει η πολιτική σύγκρουση με τον Αδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος μπορεί να την ανταγωνιστεί στη λεκτική ακρότητα και να εκθέτει με ωμότητα τις μεθοδεύσεις της. Αλλά απορώ ποιος της έδωσε το δικαίωμα να χαρακτηρίζει οποιονδήποτε έλληνα πολίτη, όχι μόνο έναν πολιτικό αντίπαλο, με χαρακτηρισμούς όπως «γελοίο πρόσωπο», «τιποτένιος της κοινωνίας», «πολιτικό σκουλήκι»; Ποια κυβέρνηση θα ανεχόταν να υβρίζονται τα μέλη της ως εγκληματίες; Ανάλογη ρητορική χυδαιότητα στον δημόσιο λόγο τόλμησαν μόνο χρυσαυγίτες. Από πού παίρνει το δικαίωμα η συγκεκριμένη πολιτικός να απευθύνει με τέτοια ωμότητα βρισιές καραγωγέων; Δεν σέβεται ούτε την οικογενειακή καταγωγή της από αξιόπιστους επαγγελματίες και πολιτικούς; Ούτε τις σπουδές της; Ούτε την Αριστερά των οραμάτων που επικαλείται; Ομολογώ ότι ποτέ στη ζωή μου δεν συνάντησα τόσο έκδηλη τη βίαιη έκρηξη της χυδαιότητας και της μισαλλοδοξίας. Μακάρι να μην την πληρώσει η κοινωνία ακόμα μια φορά.....

 Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

Η βασίλισσα της τοξικότητας

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι η βασίλισσα της τοξικότητας. Το ξέραμε το 2015, όταν διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής το διάστημα του πρώτου εξαμήνου διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Το εμπεδώνουμε σήμερα, στη δευτέρα παρουσία της, επικεφαλής του δημοφιλούς ρεύματος του θυματισμού. Της ιδεολογίας που στοχεύει στην υποκατάσταση της δημοκρατίας από κυρίαρχα συναισθήματα τα οποία δημιουργούν ομάδες πίεσης που αμφισβητούν την πολιτική, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατική τάξη.

Η πολιτικός αυτή που συστηματικά αντιστρατεύεται τους κανόνες της δημοκρατίας, ελίσσεται αφενός μέσω της πολιτικής της ιδιότητας, της αρχηγού ενός πολιτικού κόμματος το οποίο ίσα που κατάφερε να περάσει το εκλογικό όριο, αφετέρου λόγω της επαγγελματικής της ιδιότητας, της δικηγορίας, που της επιτρέπει να έχει προνομιακή πρόσβαση σε έγγραφα και σε πρόσωπα υποθέσεων.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, δηλαδή, μπορεί να είναι δικηγόρος συγγενών θυμάτων των Τεμπών, να συμβάλει στο σχεδιασμό της δημόσιας δράσης τους, να πολιτικοποιεί αυτόν το σχεδιασμό στη Βουλή, να καταγγέλλει τη λειτουργία της δικαιοσύνης επικαλούμενη μια άλλη δικαιοσύνη «της πλατείας», να αποφαίνεται στη Βουλή περί εγκλήματος στα Τέμπη χωρίς να έχει δικάσει κανείς οτιδήποτε αλλά να έχει πρόσβαση στη δικογραφία όπου περιγράφονται τα αποτελέσματα της δικαστικής έρευνας βάσει των οποίων θα γίνει η δίκη, αποτελέσματα τα οποία καταγγέλλει στις κοινοβουλευτικές αγορεύσεις της. 

Το ΙΧ κόμμα της δεν είναι κόμμα αρχών. Ούτε έχει πολιτικό πρόγραμμα, αφού ως προσωπικό κόμμα όλα γίνονται εκ των ενόντων και έχουν τη σφραγίδα της – κι ούτως ή άλλως, αυτή τη στιγμή πολιτεύεται ως κόμμα διαμαρτυρίας. Και μολονότι αυτοπροβάλλεται ως πολιτικός του αντισυστήματος, πολύ καλά γνωρίζουμε ότι είναι «του συστήματος», μάλιστα των ελίτω «του συστήματος», αφού και σπουδές στο εξωτερικό έκανε ως προνομιούχος κόρη πολιτικού στελέχους της Αριστεράς και δικηγορικό γραφείο κληρονόμησε.

Ο πολιτικός της τρόπος είναι επιθετικός, περιφρονητικός των κανόνων, αγενής και κακότροπος. Λένε ότι τα ίδια χαρακτηριστικά έχει και ο τρόπος με τον οποίο ασκεί το δικηγορικό επάγγελμα – δεν έχω υπόψη μου, όμως, παρά μόνο μια σύγκρουση με την έδρα σε γαλλικό δικαστήριο, το οποίο δεν της χαρίστηκε και, μάλλον, την αντιμετώπισε περιφρονητικά. Αλλά δεν είναι αυτό σήμερα το θέμα μου.

Το θέμα μου είναι η αγένεια με την οποία ενορχηστρώνει τον δημόσιο λόγο της. Η πρωτοφανής αγένεια, που θεωρεί ότι της επιτρέπει να βρίζει σαν καροτσέρης αντιπάλους της. Είναι προφανές ότι δεν της αρέσει η πολιτική σύγκρουση με τον Αδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος μπορεί να την ανταγωνιστεί στη λεκτική ακρότητα και να εκθέτει με ωμότητα τις μεθοδεύσεις της.

Αλλά απορώ ποιος της έδωσε το δικαίωμα να χαρακτηρίζει οποιονδήποτε έλληνα πολίτη, όχι μόνο έναν πολιτικό αντίπαλο, με χαρακτηρισμούς όπως «γελοίο πρόσωπο», «τιποτένιος της κοινωνίας», «πολιτικό σκουλήκι»; Ποια κυβέρνηση θα ανεχόταν να υβρίζονται τα μέλη της ως εγκληματίες; Ανάλογη ρητορική χυδαιότητα στον δημόσιο λόγο τόλμησαν μόνο χρυσαυγίτες. Από πού παίρνει το δικαίωμα η συγκεκριμένη πολιτικός να απευθύνει με τέτοια ωμότητα βρισιές καραγωγέων; Δεν σέβεται ούτε την οικογενειακή καταγωγή της από αξιόπιστους επαγγελματίες και πολιτικούς; Ούτε τις σπουδές της; Ούτε την Αριστερά των οραμάτων που επικαλείται;

Ομολογώ ότι ποτέ στη ζωή μου δεν συνάντησα τόσο έκδηλη τη βίαιη έκρηξη της χυδαιότητας και της μισαλλοδοξίας. Μακάρι να μην την πληρώσει η κοινωνία ακόμα μια φορά.

ΥΓ. Ο Αδωνις Γεωργιάδης απέδωσε «ψυχικά θέματα» στην υβρίστριά του. Κατανοώ το μένος, αλλά οι πολιτικοί οφείλουν και στα πολύ δύσκολα να χαλιναγωγούν τις παρορμήσεις τους.