"...Μην τρομάζετε. Οπως οι μεν δεν πρόκειται να παραχωρήσουν τα σπίτια τους - ακόμα κι αν τους περισσεύουν - για να στεγαστούν οι σύροι ή οι αφγανοί αδελφοί, έτσι και οι δε ποτέ δεν θα τράβαγαν εν ψυχρώ τη σκανδάλη. Ο «Εγώ να Βρίσω Πήρα!», είτε αριστερός είτε δεξιός, είτε διεθνιστής είτε ρατσιστής, ξεχαρμανιάζει με τα ίδια του τα λόγια. Αποφεύγει τις πράξεις. Αποτελεί, υπό αυτήν την έννοια, ένα υβρίδιο ανθρώπου και κότας. Οσο εμμονικός κι αν είσαι, κουράζεσαι να ασχολείσαι με ένα και μόνο ζήτημα. Η επικαιρότητα προσφέρει - δόξα τω Θεώ - στους «Εγώ να Βρίσω Πήρα!» άφθονη και ποικίλη τροφή. Προχθές παθιάστηκαν με την απεργία. Ωρύονταν οι περισσότεροι για τα μαρτύρια που πέρασαν ώσπου να πάνε στο σπίτι ή στη δουλειά τους. Εσκιζαν τα ιμάτιά τους οι λιγότεροι για τα ιερά συνδικαλιστικά δικαιώματα. Ολοι σε τόνο εκκωφαντικό...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 05-06/10/19

"ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ",

του Χρήστου Χωμενίδη

Οταν κάποτε έκανα εκπομπή στο ραδιόφωνο, είχα την τύχη - και την τιμή - να συνομιλήσω επί δύο ώρες με τη Νάνα Μούσχουρη. Η συνέντευξη μεταδόθηκε ζωντανά. Στο διάλειμμα χτύπησε το τηλέφωνο στο στούντιο. «Είναι ένας», μου είπε η τηλεφωνήτρια, «που έχει καλέσει τρεις φορές και απαιτεί να σου μιλήσει…». «Δώσε μου τον». Μου περνάει η κοπέλα τη γραμμή κι ακούω άντρα σε έξαλλη κατάσταση να καταφέρεται με ακατονόμαστες εκφράσεις εναντίον της προσκεκλημένης μου. «Την ποίξε, τη δείξε!». Στην τρίτη κουβέντα του συνειδητοποιώ ότι ο συνομιλητής μου βρίσκεται - όπως λένε στα νομικά - σε πλάνη περί το πρόσωπο. Ο οχετός του δεν απευθύνεται στη Νάνα Μούσχουρη αλλά στη Βίκυ Μοσχολιού, η οποία μάλιστα έχει πεθάνει. Του το επισημαίνω ψυχραιμότατα. Ακολουθεί μια σύντομη παύση. «Ποια Μούσχουρη και ποια Μοσχολιού;» εκρήγνυται μετά. «Εγώ να βρίσω πήρα!».

Στην ελληνική πανίδα το είδος «Εγώ να Βρίσω Πήρα!» θάλλει. Οπου και αν βρεθείς, ακόμα κι εμπρός στον καθρέφτη, θα αντικρίσεις έναν τουλάχιστον εκπρόσωπό του. Εναν άνθρωπο ο οποίος διατελεί σε μόνιμη αναστάτωση. Τι τον βγάζει από τα ρούχα του; Κάποιος ή κάποιοι άλλοι, που - όπως ο Δον Κιχώτης τους ανεμόμυλους - τους έχει ανακηρύξει θανάσιμους εχθρούς του. Και κονταροχτυπιέται, νοερά τουλάχιστον, μαζί τους.

Ο «Εγώ να Βρίσω Πήρα!» δεν έχει συναίσθηση της κωμικοτραγικότητάς του. Είναι απολύτως πεπεισμένος ότι η τόση ταραχή πηγάζει όχι μέσα από την ψυχή του αλλά από την εξωτερική πραγματικότητα, τα στραβά της οποίας έχει βαλθεί, αμέτι μουχαμέτι, να διορθώσει. Πιστεύει ειλικρινά ότι αν κατάφερνε να συντρίψει το κακό (που - ανάθεμα - είναι σαν το κεφάλι της Λερναίας Υδρας, ένα κόβεις και δύο φυτρώνουν), θα γνώριζε η ανθρωπότητα την ευτυχία. Και ο ίδιος, επιτέλους, τη γαλήνη. Εως τότε θα το πολεμάει νυχθημερόν.

Οι «Εγώ να Βρίσω Πήρα!» ποικίλλουν ως προς τις ιδέες και τις ευαισθησίες τους. Καθένας έχει άλλους στόχους, άλλους κάλους που αρκεί να τους αγγίξεις για να τον δεις να πηδάει μέχρι το ταβάνι.

Στις μέρες μας, πάρα πολλοί «Εγώ να Βρίσω Πήρα!» έχουν εμμονή με το Μεταναστευτικό.

Οι μεν διακηρύσσουν πως θα έπρεπε να υποδεχόμαστε όποιον φτάνει από την αντίπερα όχθη του Αιγαίου σαν παράκλητο, να σφάζουμε τον μόσχο τον σιτευτό - πόσους, αλήθεια, μόσχους σιτευτούς διαθέτει ο εθνικός μας στάβλος; «Είμαστε όλοι μετανάστες!» ανακράζουν. Και το πιστεύουν. Κι έχουν θεωρητικά δίκιο. Τις πρακτικές, αλίμονο, παραμέτρους του προβλήματος ούτε τις ξέρουν ούτε στέργουν να τις μάθουν. Τους αρκεί να παραβγαίνουν μεταξύ τους, ποιος θα δειχθεί πιο αλληλέγγυος.

Οι δε πάσχουν από μεταναστοφοβία. Ρίχνουν στους ξένους όλα τα δεινά, τους βλέπουν ως πληγή του φαραώ - αν νιώσουν άνετα σε μια παρέα, το λένε απερίφραστα, πως θα 'πρεπε να πυροβολούνται προτού πατήσουν χώμα ελληνικό.

Μην τρομάζετε. Οπως οι μεν δεν πρόκειται να παραχωρήσουν τα σπίτια τους - ακόμα κι αν τους περισσεύουν - για να στεγαστούν οι σύροι ή οι αφγανοί αδελφοί, έτσι και οι δε ποτέ δεν θα τράβαγαν εν ψυχρώ τη σκανδάλη. Ο «Εγώ να Βρίσω Πήρα!», είτε αριστερός είτε δεξιός, είτε διεθνιστής είτε ρατσιστής, ξεχαρμανιάζει με τα ίδια του τα λόγια. Αποφεύγει τις πράξεις. Αποτελεί, υπό αυτήν την έννοια, ένα υβρίδιο ανθρώπου και κότας.

Οσο εμμονικός κι αν είσαι, κουράζεσαι να ασχολείσαι με ένα και μόνο ζήτημα. Η επικαιρότητα προσφέρει - δόξα τω Θεώ - στους «Εγώ να Βρίσω Πήρα!» άφθονη και ποικίλη τροφή.

Προχθές παθιάστηκαν με την απεργία. Ωρύονταν οι περισσότεροι για τα μαρτύρια που πέρασαν ώσπου να πάνε στο σπίτι ή στη δουλειά τους. Εσκιζαν τα ιμάτιά τους οι λιγότεροι για τα ιερά συνδικαλιστικά δικαιώματα. Ολοι σε τόνο εκκωφαντικό.

Ξεστόμισε χθες ένας τηλεπαρουσιαστής μια σεξιστική ανοησία, ένας μουσικοσυνθέτης μια ομοφοβική μπούρδα. Χαράς ευαγγέλια! Βοούσε το Διαδίκτυο μέχρι όρθρου βαθέος.

Διότι ο «Εγώ να Βρίσω Πήρα!» δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Σαν τον παλιό ζοχάδα γυμνασιάρχη θα ψάξει τη βρωμιά και πίσω ακόμα από τα αφτιά των μαθητών. Θα βγάλει υποδεκάμετρο και θα μετρήσει τις φούστες των μαθητριών. Δεν θα αφήσει ήσυχο τον στόχο του προτού εντοπίσει άλλο στόχο.

Οι φλεγματικοί θα ισχυριστούν ότι οι «Εγώ να Βρίσω Πήρα!» κατά βάθος το απολαμβάνουν. Πως έχουν βρει έναν τρόπο να υπάρχουν - θέλεις ανόητο; Θες αντιαισθητικό; -, ο οποίος τους προφυλάσσει πάντως από το να πνιγούν μέσα στην ίδια τη χολή τους. «Εάν δεν τους κάνεις πλέον χάζι, κράτα τους σε απόσταση» θα σε συμβουλεύσουν.

Αυτό ακριβώς έπραξε με την ψήφο του ο ελληνικός λαός. Ετσι τιμώρησε την εθνική μας «Εγώ να Βρίσω Πήρα!». Την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου. Πόσο καιρό έχετε να τη δείτε στις οθόνες σας;