Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 21/10/19
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗ
Με μια μικρή καθυστέρηση, αγαπητοί μας θεατές, περνάμε ευθύς αμέσως σε βασικές αρχές συλλογιστικής. Προκείμενη 1: ο Δημήτρης Λιγνάδης επέλεξε να ονομάσει το ισόγειο του Rex «Ελένη Παπαδάκη» τη λάθος στιγμή. Προκείμενη 2: κανείς δεν μπορεί να ορίσει ποια είναι η σωστή στιγμή, εκτός αν είναι ο μέγας χρονομέτρης. Συμπέρασμα: ας αφήσουμε την Ελένη Παπαδάκη στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας και ας εξορίσουμε τον Δ. Λιγνάδη στο πυρ το εξώτερο των social media.
Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, καθώς φαίνεται, δεν είναι μόνο του στην προσπάθεια να χρεώσει ιδεολογική ρετσινιά στον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Οι μπαρουτοκαπνισμένοι υποβολείς του facebook περίμεναν αυτή τη μάχη για να δώσουν τα δικά τους διαπιστευτήρια θεατρολογίας, εθνικής μνήμης και αυτοδιαφημιζόμενης προοδευτικότητας. Η νέα παράσταση είναι - με το συμπάθιο - ξεπατικωτούρα απ' τα παλιά. Πρώτον, δημιουργείται ένας πόλεμος που δεν υπάρχει, στο όνομα της ιστορικής αδράνειας («γιατί να ονομάσει τώρα τη σκηνή;»). Δεύτερον, τα επιχειρήματα καλύπτονται με άφθονο εφέ καπνού, για να δημιουργείται δήθεν τάχα ατμόσφαιρα που παρασύρει τα πλήθη. Κάπως έτσι, προέκυψε ο επιθετικός προσδιορισμός «αμφιλεγόμενη» για την ηθοποιό, το σύμβολο της οποίας συνεχώς ανανοηματοδοτείται (από το «Ασθενείς και οδοιπόροι» του Γιώργου Θεοτοκά ως τη «Γυναίκα που πέθανε δύο φορές» του Μάνου Ελευθερίου). Τρίτον, υπονομεύεται η αυτενέργεια του «πρωταγωνιστή». Σαν μεγάλο ρόλο δεν δίνει ο Λιγνάδης στην εκπαιδευτική και εκπολιτιστική διάσταση του Εθνικού Θεάτρου; Είναι λέξεις αυτές για να αποφύγει τη νέμεση της πολιτικής κορεκτίλας;
Πίσω από τη σκόνη που έχει σηκωθεί - αλλά γρήγορα θα κατακάτσει, όπως με όλες τις μάχες των πληκτρολογίων - κρύβεται η πραγματική σύγκρουση. Οι αρνητές της Παπαδάκη μοιράζουν ήδη τον μουντζούρη σε «δεξιούς», «ακροδεξιούς» και «ασυναίσθητους». Κατά την έννοια αυτή, συνεχίζουν μια υποκριτική παράδοση ετών: είναι οι ιδιοκτήτες της ιστορικής - και θεατρικής πλέον - μνήμης. Οποιαδήποτε αναζήτηση, ευαισθησία, αναψηλάφηση είναι δεκτή μόνο εάν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις της συμβατικής αριστεροσύνης και αν δεν θίγει το αφήγημα της θυματοποίησης. Ολες οι πλευρές είχαν θύματα στον Εμφύλιο, αλλά μόνο μία είχε «εγκεκριμένα», καταμετρημένα και σεβαστά. Οποιος διασαλεύει τον χρόνο μηδέν της θυσιαστικής ανάγνωσης διαπράττει έγκλημα καθοσιώσεως. Η πρόταση να ονομαστεί μία σκηνή «Ελένη Παπαδάκη» εκλαμβάνεται σαν ρεβιζιονισμός με πολιτικά κίνητρα. «Απαιτούμε να σταματήσουν να προκαλούν αμαυρώνοντας τη μνήμη... των λαϊκών αγωνιστών και μάλιστα στη σκηνή του Θεάτρου "Ρεξ", του θεάτρου-σημείου αναφοράς και συμβόλου για την αντιστασιακή δράση των ηθοποιών του ΕΑΜ και των εκατοντάδων καλλιτεχνών που συσπείρωνε στις γραμμές του» αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΣΕΗ. Ενας φαντασιακός εμφύλιος σε μικρογραφία σκηνικού: οι μαχητές της μνήμης απέναντι στους «αναθεωρητές της Ιστορίας».
Κατά τα λοιπά, συγγνώμη για την αντιγραφή, αλλά το «Καταρρέω» του Τάσου Λιγνάδη περίμενε υπομονετικά να έχει τον τελευταίο λόγο: «Κάθε φάση της οργανωμένης ή και της ανοργάνωτης ζωής έχει το θέατρό της. Είναι το απαραίτητο παιχνίδι της. Παίζουμε και πάνω και κάτω απ' τη Σκηνή. Υποκρινόμαστε κάτι. Εναν ανθρώπινο τύπο, μια κατάσταση, μια ιστορία. Ενσαρκώνουμε ρόλους. Είναι το μεγάλο παιχνίδι τού τι είμαι και του τι θέλω να δείξω ότι είμαι στους άλλους. Ο ηθικός εκπεσμός της σημασίας στη λέξη υποκριτής χαρακτηρίζει το πράγμα».
ΥΓ.: Ερωτήματα προκαλεί, έτσι κι αλλιώς, μια ανακοίνωση Σωματείου Ηθοποιών που ξεκινάει με τη φράση «Ερωτηματικά προκαλεί».
|
...από το "Φιλελεύθερο", και...
 |
| "Φιλελεύθερος", 21/10/19 |
 |
| "Εφ.Συν", 21/10/19 |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου