"...«Πας καλά;» γέλασε ο Αχμέτ. «Μπορεί να είμαι ξένος αλλά ξέρω πού ζω. Πριν πάω στην επιτροπή, είχα αναζητήσει στο Διαδίκτυο το όνομα του επικεφαλής. Στο Facebook πόσταρε μόνο Νίκο Παππά και τον άλλο, τον υπουργό Υγείας με το μεγάλο μουστάκι. Οπότε πήγα προετοιμασμένος. Εδωσα σαν υπαίτιους της χρεοκοπίας Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες και Παπανδρέου, είπα για τη διαπλοκή των καναλαρχών από τη Μεταπολίτευση μέχρι το 2015, επαίνεσα τη Συμφωνία των Πρεσπών σαν τεράστια νίκη του Τσίπρα και της χώρας και έδωσα και μπράβο για την πολιτική τακτική της κυβέρνησης που άδειασε τον Καμμένο. Ε, εκεί ο επικεφαλής της επιτροπής χαμογέλασε, μου έκλεισε το μάτι, μου είπε ότι τα πήγα περίφημα και ότι η απάντηση θα έρθει επίσημα από την υπηρεσία μέσα σε τριάντα ημέρες»...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 02-03/03/19

"Μία ιστορία",
του Ηλία Κανέλλη

Το κείμενο που ακολουθεί διεκτραγωδεί την περιπέτεια ενός ξένου στην Ελλάδα, ο οποίος διεκδικεί την ελληνική υπηκοότητα λίγο πριν από τις εκλογές. Ο συγγραφέας του κειμένου είναι γνωστός, αλλά το όνομά του δεν δημοσιεύεται για ευνόητους λόγους. Για εξίσου ευνόητους λόγους, το όνομα του προς ελληνοποίηση ξένου στην Ελλάδα είναι παραποιημένο.

Ο Αχμέτ είναι από χώρα της Μέσης Ανατολής, είναι 38 χρονών, μένει πάνω από 12 χρόνια στην Ελλάδα και εργάζεται σε ναυτιλιακή εταιρεία σε θέση middle management. Αγαπά πραγματικά τη χώρα μας, την οποία θεωρεί δεύτερη πατρίδα του. Μιλά τη γλώσσα άπταιστα (μιλάει άλλες τρεις γλώσσες), είναι απόφοιτος πανεπιστημίου της πατρίδας του με πτυχίο στην τεχνολογία και τις τηλεπικοινωνίες, με ζωντανό πάθος για την Ιστορία και τη λογοτεχνία. Και αισθάνεται πραγματικά τυχερός που μπορεί να ζει και να εργάζεται στην «ομορφότερη χώρα του κόσμου», όπως λέει, όπου σταθεί και όπου βρεθεί.

Οταν ήρθε η στιγμή να κάνει αίτηση για ελληνικό διαβατήριο, μου εκμυστηρεύθηκε ότι, μετά τόσα χρόνια νόμιμης παραμονής, το όνειρό του θα γινόταν επιτέλους πραγματικότητα. Αποφάσισε να μην αφήσει τίποτα στην τύχη. Τρεις μήνες πριν από την εξέταση από την Επιτροπή Ιθαγένειας, άρχισε να μελετά καθημερινά ελληνική Ιστορία, αρχίζοντας από την εποχή του Χρυσού Αιώνα του Περικλή και καταλήγοντας στο σήμερα. Εζησα τα διαβάσματά του από πρώτο χέρι, όταν σε διάφορα «πολιτικά ευαίσθητα» ιστορικά γεγονότα (Εθνικός Διχασμός, Εμφύλιος κ.λπ.) δεν μπορούσε να βγάλει λογική άκρη από τα ελληνικά συγγράμματα και ζητούσε τη βοήθειά μου. Εβαλε σκοπό να βελτιώσει τα εξαιρετικά ελληνικά του. Διάβαζε και έγραφε ένα κείμενο δύο σελίδων την ημέρα, κάθε μέρα, ώστε να μειώσει στο ελάχιστο τα ορθογραφικά του. Ξεσκόνισε τα ράφια της βιβλιοθήκης του που είχαν έλληνες συγγραφείς. Με ρώτησε ποιον άλλο συγγραφέα θα μπορούσε να διαβάσει. Εν ολίγοις, μελέτησε σοβαρά και συγκροτημένα. Οταν ήρθε η μέρα της εξέτασης, ενώ ήξερε (και ήξερα) ότι οι γνώσεις του είναι καλύτερες από το 60% των Ελλήνων, είχε άγχος. Οπως όλοι οι υπεύθυνοι άνθρωποι. Μου έστειλε ένα SMS ότι ήρθε η σειρά του και μπήκε στο δωμάτιο όπου τον περίμενε η Επιτροπή.


Ηταν 2 το μεσημέρι Παρασκευής όταν ο Αχμέτ μου τηλεφώνησε για να μου διηγηθεί τι έγινε στην Επιτροπή για τη Χορήγηση Ελληνικής Ιθαγένειας από την οποία θα εξεταζόταν. Το σήκωσα με αγωνία (πάντα έχω αγωνία ως αγχώδης τύπος), αλλά και την ενδόμυχη σιγουριά ότι αν δεν περάσει ο Αχμέτ τις εξετάσεις δεν μπορεί να τις περάσει κανένας.

«Ελα, τι έγινε;», τον ρώτησα.
«Τι να γίνει ρε συ», μου απάντησε. «Αυτά δεν τα κάναμε ούτε στη χώρα μου. Αλλά πέρασα».
«Για πες», απόρησα. «Τι ακριβώς εννοείς;»

«Μπαίνω μέσα στο δωμάτιο εξέτασης, είναι η επιτροπή γύρω από ένα τραπέζι, επικεφαλής ένας ευγενικός κύριος. Αρχίζει και με ρωτάει καθημερινά πράγματα, υποθέτω για να τσεκάρει το επίπεδο της προφορικής μου γλώσσας. Με βάζει και γράφω κάποιες προτάσεις ώστε να τσεκάρει και το γραπτό και μετά προχωρήσαμε σε ερωτήσεις Ιστορίας. Πότε χτίστηκε ο Παρθενώνας, τι ήταν η Εκκλησία του Δήμου, περάσαμε Βυζάντιο, Αλωση, μετά Επανάσταση, αν ξέρω τους στίχους του Εθνικού Υμνου, ποιος τον έγραψε, Βενιζέλο, Βαλκανικούς, όλα καλά. Μετά πήγαμε στην πολιτική. Ποιο είναι το πολίτευμα της χώρας, οργάνωση Βουλής, ανεξαρτησία εξουσιών κ.λπ. Αφού φάνηκε να ικανοποιείται απ' αυτά, εξάλλου ήμουν αλάνθαστος, κάθισε αναπαυτικά πίσω στην καρέκλα και με ρώτησε με ερευνητικό ύφος, μερικές ακόμα ερωτήσεις, που δεν τις περίμενα ομολογώ:

- Για πες μας τώρα, ποιες οικογένειες χρεοκόπησαν την Ελλάδα και την έβαλαν στα Μνημόνια;
- Tι ρόλο είχε η διαπλοκή στη χρεοκοπία;
- Τι νομίζεις για τη Συμφωνία των Πρεσπών;
- Τι πιστεύεις για την αποχώρηση Καμμένου από την κυβέρνηση; Συμφωνείς που κάποιοι άλλοι τελικά στήριξαν τη Συμφωνία;

Αυτά, από όσα εγώ κατάλαβα, ήταν καταλληλότερα για να δείξω πιστός, και άρα ψηφοφόρος, ενός κόμματος, παρά κατάλληλος για ιθαγένεια».

«Ωχ», του λέω. «Και εκεί κόλλησες».
«Πας καλά;» γέλασε ο Αχμέτ. «Μπορεί να είμαι ξένος αλλά ξέρω πού ζω. Πριν πάω στην επιτροπή, είχα αναζητήσει στο Διαδίκτυο το όνομα του επικεφαλής. Στο Facebook πόσταρε μόνο Νίκο Παππά και τον άλλο, τον υπουργό Υγείας με το μεγάλο μουστάκι. Οπότε πήγα προετοιμασμένος. Εδωσα σαν υπαίτιους της χρεοκοπίας Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες και Παπανδρέου, είπα για τη διαπλοκή των καναλαρχών από τη Μεταπολίτευση μέχρι το 2015, επαίνεσα τη Συμφωνία των Πρεσπών σαν τεράστια νίκη του Τσίπρα και της χώρας και έδωσα και μπράβο για την πολιτική τακτική της κυβέρνησης που άδειασε τον Καμμένο. Ε, εκεί ο επικεφαλής της επιτροπής χαμογέλασε, μου έκλεισε το μάτι, μου είπε ότι τα πήγα περίφημα και ότι η απάντηση θα έρθει επίσημα από την υπηρεσία μέσα σε τριάντα ημέρες».

Μου έλεγε αυτά ο Αχμέτ και δεν πίστευα στα αφτιά μου. Πρώτον, για το πόσο μακριά έχει πάει τη μηχανή με τις ελληνοποιήσεις η κυβέρνηση, ενόψει εκλογών. Και, δεύτερον, με το πόσο βέρος Ελληνας πρόλαβε να γίνει ο Αχμέτ μέσα σε αυτά τα 12 χρόνια.