Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/03/19 |
του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Οταν διάβασα ότι ο Νίκος Γεωργιάδης καταδικάστηκε για παιδεραστία από το δικαστήριο εφρικίασα. Τον άνθρωπο δεν τον έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου, μου είναι μάλλον αδιάφορος, το ύφος του καλοβαλμένου και πολλά υποσχόμενου δεν μου είναι συμπαθές, και, όταν σε όλα αυτά προστέθηκε η καταδίκη της παιδεραστίας, προσπάθησα να τον βγάλω απ’ το μυαλό μου. Είναι ζήτημα ψυχικής και πνευματικής υγιεινής. Ο Πλάτων τα λέει ωραία στο «Συμπόσιο», πλην όμως η παιδεραστία παραμένει ειδεχθής, ακόμη κι αν δεν είσαι νεοπουριτανός, θύμα της πολιτικής ορθότητας και του Χόλιγουντ, που παλεύει για τον εξαγνισμό των ηθών στην παγκόσμια δημοκρατία. Είναι και θέμα αισθητικής. Οσο κοτσονάτος κι αν είναι ο γηραλέος που αγκαλιάζει την εικοσάχρονη συνοδό του, το θέαμα, αν γίνει δημόσιο, είναι τουλάχιστον θλιβερό. Κι όμως είναι σχεδόν κοινότοπο. Θυμάμαι μια φωτογραφία του γηραλέου Χένρι Μίλερ με τέσσερα κορίτσια που φορούσαν μπικίνι. Πόσων ετών ήσαν; Δεκαέξι, δεκαεπτά, είκοσι; Ηταν φωτογραφία σαν λογοτεχνικό δοκίμιο: ο συγγραφέας, σημαντικός, ειρήσθω εν παρόδω, και το θέμα του. Ο συγγραφέας που φωτογραφίζεται με το θέμα του για να αποδείξει ότι το θέμα του, τα κορίτσια, είναι πιο δυνατό από τον ίδιο.
Ο κ. Γεωργιάδης δεν είναι υπέργηρος. Και η περίφημη παιδεραστία του αναφέρεται στη συνεύρεσή του με κάποια δεκαπεντάχρονα. Μπορεί η ερωτική επιθυμία για ένα δεκαπεντάχρονο να θεωρηθεί παιδεραστία; Οταν ετέθη το θέμα της ψήφου στα δεκαεπτά, ήτοι στα δεκάξι, είχα γράψει ότι θα πρέπει να αναθεωρηθεί και η ηλικία βάσει της οποίας θεωρείται κάποια ή κάποιος ερωτικά ανήλικος. Δεν είμαι νομικός. Ομως ο κ. Αντύπας Καρίπογλου, πρώην αντιπρόεδρος της Δράσης, είναι. Και στην ανάρτησή του στο Facebook έγραψε ότι αποπλάνηση θεωρείται αν η ανήλικη ή ο ανήλικος είναι κάτω των 14 ετών. Κατέγραψε επίσης και τα παράδοξα της δίκης: Μεταξύ άλλων, απουσία της δικογραφίας στη Μολδαβία, η οποία δεν απέδωσε καμία ευθύνη στον κ. Γεωργιάδη. Καταδίκη βάσει μαρτυριών άσχετων με την υπόθεση. Και εννοείται προσπάθεια ενοχοποίησης ολόκληρης της Ν.Δ., με ναυαρχίδα την ανεξάρτητη «Αυγή», η οποία κυκλοφόρησε χθες με λευκό πρωτοσέλιδο και τίτλο «Δεν υπάρχει θέμα» – για τη Ν.Δ. και το μέγα σκάνδαλο.
Στοιχειώδες, κ. Γεωργιάδη. Βλέπεις ένα πρόσωπο που σε διεγείρει. Ρωτάς τι ζώδιο είναι και αμέσως μετά ζητάς ταυτότητα ή τουλάχιστον μια υπεύθυνη δήλωση όπου να εμφανίζεται ευκρινώς και ολογράφως η χρονολογία γεννήσεως, έτοιμη για το ΚΕΠ. Ετσι γίνονται τα πράγματα. Αλλιώς πώς θα πάει μπροστά η Ελλάδα;
Ο κ. Γεωργιάδης δεν είναι υπέργηρος. Και η περίφημη παιδεραστία του αναφέρεται στη συνεύρεσή του με κάποια δεκαπεντάχρονα. Μπορεί η ερωτική επιθυμία για ένα δεκαπεντάχρονο να θεωρηθεί παιδεραστία; Οταν ετέθη το θέμα της ψήφου στα δεκαεπτά, ήτοι στα δεκάξι, είχα γράψει ότι θα πρέπει να αναθεωρηθεί και η ηλικία βάσει της οποίας θεωρείται κάποια ή κάποιος ερωτικά ανήλικος. Δεν είμαι νομικός. Ομως ο κ. Αντύπας Καρίπογλου, πρώην αντιπρόεδρος της Δράσης, είναι. Και στην ανάρτησή του στο Facebook έγραψε ότι αποπλάνηση θεωρείται αν η ανήλικη ή ο ανήλικος είναι κάτω των 14 ετών. Κατέγραψε επίσης και τα παράδοξα της δίκης: Μεταξύ άλλων, απουσία της δικογραφίας στη Μολδαβία, η οποία δεν απέδωσε καμία ευθύνη στον κ. Γεωργιάδη. Καταδίκη βάσει μαρτυριών άσχετων με την υπόθεση. Και εννοείται προσπάθεια ενοχοποίησης ολόκληρης της Ν.Δ., με ναυαρχίδα την ανεξάρτητη «Αυγή», η οποία κυκλοφόρησε χθες με λευκό πρωτοσέλιδο και τίτλο «Δεν υπάρχει θέμα» – για τη Ν.Δ. και το μέγα σκάνδαλο.
Στοιχειώδες, κ. Γεωργιάδη. Βλέπεις ένα πρόσωπο που σε διεγείρει. Ρωτάς τι ζώδιο είναι και αμέσως μετά ζητάς ταυτότητα ή τουλάχιστον μια υπεύθυνη δήλωση όπου να εμφανίζεται ευκρινώς και ολογράφως η χρονολογία γεννήσεως, έτοιμη για το ΚΕΠ. Ετσι γίνονται τα πράγματα. Αλλιώς πώς θα πάει μπροστά η Ελλάδα;
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/03/19 |
Μια πρωτόδικη απόφαση δεν είναι τελεσίδικη. Αλλιώς οι λέξεις θα ’ταν κουφάρια κενά νοήματος και η συνεννόησή μας αδύνατη, βαβελική. Στο λεκτικό ζευγάρι «πρωτόδικη απόφαση» πάντως το βάρος πέφτει εξίσου στο επίθετο και στο ουσιαστικό. Για να μην πούμε ότι η λέξη με τη μεγαλύτερη βαρύτητα είναι η «απόφαση», αφού πια δεν έχουμε να κάνουμε με υπόδικο ή κατηγορούμενο αλλά με καταδικασμένο.
Πρωτοδίκως μεν, καταδικασμένος δε. Καταδικασμένος από νόμιμο δικαστήριο, όχι «λαϊκό». Οχι από τηλεοπτικά παράθυρα, όπου συχνάζουν παραδημοσιογράφοι ειδικευμένοι στην αντιποίηση αρχής, ούτε από αυτόκλητους ραδιοδικαστές ή από πρωτοσέλιδα-κρεμάλες. Πράγμα που σημαίνει ότι ούτε ο ίδιος ο καταδικασμένος ούτε οι συνήγοροι και οι μάρτυρες υπεράσπισής του ούτε οι συγγενείς και φίλοι του, από το σχολείο ή το κόμμα, μπορούν να επικαλούνται το τεκμήριο αθωότητας.
Με την ίδια απλοϊκή λογική, η οποία πάντως ισχύει τουλάχιστον από την «Ορέστεια» και μετά, όταν ο Αισχύλος σκηνοθέτησε την Αθηνά ως θεμελιώτρια της έλλογης Δικαιοσύνης, στην τριάδα λέξεων «ένοχος κατά πλειοψηφία», που σχηματίζει επίσης ένα νοηματικό ζεύγος, το βάρος πέφτει στο «ένοχος». Το «κατά πλειοψηφία» δηλώνει ότι οι δικαστές σκέφτηκαν και συσκέφτηκαν, δεν συνυπέγραψαν μια απόφαση που τους την έδωσε έτοιμη κάποιο σκοτεινό κέντρο, όπως υπονοούν όσοι ντριπλάρουν αναιδώς την ευθύνη τους μιλώντας για σκευωρίες κ.λπ. Ενοχος κατά τα δύο τρίτα και αθώος κατά το ένα τρίτο δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ. Οσοι εκτελέστηκαν, όπου γης, έπειτα από απόφαση που προέκυψε κατά πλειοψηφία, εκτελέστηκαν, θανατώθηκαν· ολικώς, αν επιτρέπεται το επίρρημα. Το ίδιο ισχύει και με την κατά πλειοψηφία αθωότητα. Είναι πλήρης αθωότητα, απόλυτη, όχι μερική ή σχετική. Οταν, τον Γενάρη του 1992, ο Ανδρέας Παπανδρέου κηρυσσόταν από το Ειδικό Δικαστήριο αθώος με ψήφους 7 προς 6, κηρυσσόταν παντελώς αθώος. Οχι αθώος κατά τα επτά δέκατα τρίτα και ένοχος κατά τα υπόλοιπα έξι.
Οσο για την «πολιτική σκευωρία», την οποία συνεχίζει να καταγγέλλει ο πρώην βουλευτής Νίκος Γεωργιάδης, πρωτοδίκως καταδικασθείς για κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων, καθώς και τα νεοδημοκρατικά στελέχη που τον υποστηρίζουν, απάντησε ήδη ο εισαγγελέας: Το 2010, όταν το όνομά του αναφέρθηκε σε ρεπορτάζ Μολδαβών δημοσιογράφων περί κυκλωμάτων παιδεραστίας, στην Υπερδνειστερία άλλη δουλειά δεν είχαν από το να σκευωρούν εναντίον ενός κάποιου Νικ Γεωργιάδη;ΣΗΜ
Πρωτοδίκως μεν, καταδικασμένος δε. Καταδικασμένος από νόμιμο δικαστήριο, όχι «λαϊκό». Οχι από τηλεοπτικά παράθυρα, όπου συχνάζουν παραδημοσιογράφοι ειδικευμένοι στην αντιποίηση αρχής, ούτε από αυτόκλητους ραδιοδικαστές ή από πρωτοσέλιδα-κρεμάλες. Πράγμα που σημαίνει ότι ούτε ο ίδιος ο καταδικασμένος ούτε οι συνήγοροι και οι μάρτυρες υπεράσπισής του ούτε οι συγγενείς και φίλοι του, από το σχολείο ή το κόμμα, μπορούν να επικαλούνται το τεκμήριο αθωότητας.
Με την ίδια απλοϊκή λογική, η οποία πάντως ισχύει τουλάχιστον από την «Ορέστεια» και μετά, όταν ο Αισχύλος σκηνοθέτησε την Αθηνά ως θεμελιώτρια της έλλογης Δικαιοσύνης, στην τριάδα λέξεων «ένοχος κατά πλειοψηφία», που σχηματίζει επίσης ένα νοηματικό ζεύγος, το βάρος πέφτει στο «ένοχος». Το «κατά πλειοψηφία» δηλώνει ότι οι δικαστές σκέφτηκαν και συσκέφτηκαν, δεν συνυπέγραψαν μια απόφαση που τους την έδωσε έτοιμη κάποιο σκοτεινό κέντρο, όπως υπονοούν όσοι ντριπλάρουν αναιδώς την ευθύνη τους μιλώντας για σκευωρίες κ.λπ. Ενοχος κατά τα δύο τρίτα και αθώος κατά το ένα τρίτο δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ. Οσοι εκτελέστηκαν, όπου γης, έπειτα από απόφαση που προέκυψε κατά πλειοψηφία, εκτελέστηκαν, θανατώθηκαν· ολικώς, αν επιτρέπεται το επίρρημα. Το ίδιο ισχύει και με την κατά πλειοψηφία αθωότητα. Είναι πλήρης αθωότητα, απόλυτη, όχι μερική ή σχετική. Οταν, τον Γενάρη του 1992, ο Ανδρέας Παπανδρέου κηρυσσόταν από το Ειδικό Δικαστήριο αθώος με ψήφους 7 προς 6, κηρυσσόταν παντελώς αθώος. Οχι αθώος κατά τα επτά δέκατα τρίτα και ένοχος κατά τα υπόλοιπα έξι.
Οσο για την «πολιτική σκευωρία», την οποία συνεχίζει να καταγγέλλει ο πρώην βουλευτής Νίκος Γεωργιάδης, πρωτοδίκως καταδικασθείς για κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων, καθώς και τα νεοδημοκρατικά στελέχη που τον υποστηρίζουν, απάντησε ήδη ο εισαγγελέας: Το 2010, όταν το όνομά του αναφέρθηκε σε ρεπορτάζ Μολδαβών δημοσιογράφων περί κυκλωμάτων παιδεραστίας, στην Υπερδνειστερία άλλη δουλειά δεν είχαν από το να σκευωρούν εναντίον ενός κάποιου Νικ Γεωργιάδη;ΣΗΜ
...το κομματικό δελτίο της "ΑΥΓΗΣ"
 |
| Συνέλευσης Συμβουλίου της Ευρώπης "Η ΑΥΓΗ", Ο1/03/19 |
ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ:
Στη συντρόφισσα Καββαδία που εμφανίζεται κηδόμενη της τιμής της δημοσιογραφίας από την "ανυποληψία της συντριπτικής πλειονότητας των ΜΜΕ" (...), μπορεί κανείς να τής αντιτείνει ασφαλώς ότι επέλεξε διόλου κατάλληλο βήμα προς τούτο, με-πρόσφατο,μόνον...-δείγμα γραφής το "λευκό πρωτοσέλιδο" του φύλλου της χθεσινής Πέμπτης, στο οποίο ευστόχως αναφέρεται ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, την θλιβερή "ΑΥΓΗ" της πιό άκρατης μισαλλοδοξίας, υπό το κράτος της μέθης της-πρόσκαιρης πάντοτε,με την εξαίρεση της μόνιμης ανελεύθερων καθεστώτων- κυβερνητικής εξουσίας. Πρώτον αυτό. Και δεύτερο εάν εννοεί ή όχι-πράγμα που αποτελεί λυδία λίθο εάν εννοείται εν τοις πράγμασι η υπεράσπιση της τιμής της δημοσιογραφίας- την ανεξαρτησία των λειτουργών του Τύπου, από πάσης φύσεως κέντρα εξουσίας , πολιτικά-κομματικά-οικονομικά κ.ο.κ. Διότι η "ανοικτή γραμμή" του δημοσιογράφου με το "Κόμμα "του"-οδηγό, σε στενό-υπέρτατο δεσμό, αφαιρεί κάθε δικαίωμα θεμιτού λόγου και κριτικής. Αυτολογοκρίνομαι γιά περισσότερα, διερωτώμενος μόνον κατά πόσον η μαχητική βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαιη ότι πληροί τέτοιες προϋποθέσεις.. Διότι υπάρχει και η γνωστή παροιμία "μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες"!
Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου