"...Τι και αν το 2014 σε προεκλογική συνομιλία με κατοίκους της περιοχής σε καφέ της οδού Αλ. Σούτσου, ο κ. Καμίνης δεσμεύθηκε να σεβασθεί τον οικιστικό χαρακτήρα της γειτονιάς και να μην την επιβαρύνει άλλο με κέντρα. Αντ’ αυτού έδωσε αφειδώς σε κάθε ισόγεια τρύπα και κάθε πιθαμή πεζοδρομίου άδεια υγειονομικού ενδιαφέροντος και δη μπαρ –ενώ είχε μύριους λόγους να μην το πράξει– και, εμμέσως, στην ηχορρύπανση έως επιεικώς στις τρεις τα ξημερώματα, στην ασυδοσία των παρκαδόρων και τελικά στην υποβάθμιση της περιουσίας και ζωής των κατοίκων...."

Aπό την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 07/03/19

1. Τα καλά της ΕΛ.ΑΣ. να λέγονται

Κύριε διευθυντά,

Με την παρούσα επιστολή μου θελω να εκφράσω δημόσια τις ευχαριστίες μου προς το προσωπικό (και κυρίως προς δύο αστυνομικούς) του παραρτήματος Ασφαλείας Ζωγράφου, των οποίων τα ονόματα ατυχώς δεν συνεκράτησα, για τη μέριμνα και τη συμπαράστασή τους κατά την ανεύρεση του κλαπέντος οχήματός μου μετά απώλεια διάρκειας 3,5 μηνών. Η ειδοποίησή μου διά μέσου της κόρης μου, που ήταν εκτός Αθηνών, καθώς και οι ενέργειές τους μετά την εύρεση του οχήματος για την εξυπηρέτησή μου υποδηλώνουν ανθρωπιά και υψηλό ήθος κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Τους εύχομαι υγεία και τη σταδιοδρομία που τους αξίζει και εκφράζω τα συγχαρητήριά μου προς τον διοικητή του αστυνομικού τμήματος για το προσωπικό του.

Σπ. Μαριδάκης, Συνταξιούχος συγκοινωνιολόγος, μηχ/κός Μαρούσι

2. Η συνεργασία ΕΣΥ με τον ιδιωτικό τομέα

Κύριε διευθυντά,

Παρακολούθησα με πολύ ενδιαφέρον στις 23/2 την παρουσίαση του προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας για την Υγεία. Οφείλω να ομολογήσω ότι, ως γιατρός, παρακολουθώ το δράμα που εκτυλίσσεται στο υπουργείο Υγείας, με υπουργούς να έρχονται και να παρέρχονται χωρίς να αφήνουν κάτι θετικό, με μοναδικές εξαιρέσεις τον κ. Λοβέρδο και τον κ. Γεωργιάδη, οι οποίοι για διαφορετικούς λόγους δεν αφέθηκαν να ολοκληρώσουν την προσπάθειά τους.

Η παρουσίαση από τον επικεφαλής της ομάδας ήταν εντυπωσιακή και κάλυψε σχεδόν όλα εκείνα τα αυτονόητα που είναι απαραίτητα για να αποκτήσουμε ένα ανεκτό σύστημα υγείας. Υπήρξε όμως κατά τη γνώμη μου μία σημαντική παράλειψη, η οποία θα πρέπει σύντομα να καλυφθεί. Δεν έγινε καμία αναφορά σε αυτούς που θα εφαρμόσουν το σύστημα, δηλαδή τους ιατρούς, ενώ, και πολύ σωστά, καλύφθηκε πλήρως το θέμα των νοσηλευτών.

Θα ήθελα επίσης να γνωστοποιήσω τα ακόλουθα. Οταν το 2004 εκλήθηκα από τον κ. Γ. Σουφλιά και τον τότε συνεργάτη του αείμνηστο Γ. Παπαγεωργίου να βοηθήσω, μαζί με άλλους συναδέλφους αρμοδιότερους εμού, στην εκπόνηση του προγράμματος για την υγεία, είχαμε τονίσει ότι το πλήρως κρατικοποιημένο σύστημα για την υγεία αλλάζει πλέον διεθνώς, ακόμη και στην Αγγλία, την πρώτη διδάξασα το σύστημα (NHS). Εκτοτε, ένα πρώτο δειλό βήμα έκανε ο Αλ. Παπαδόπουλος με τα επί πληρωμή απογευματινά εξωτερικά ιατρεία στα νοσοκομεία, ενέργεια που έμεινε ημιτελής λόγω αλλαγής του από τον τότε πρωθυπουργό Κ. Σημίτη, μια και τον ηγέτη αυτόν τον ενοχλούσαν γενικώς οι αλλαγές.

Τι πρέπει να γίνει κατά την άποψή μου. Οι γιατροί που στελεχώνουν τον ΕΟΠΥΥ και των οποίων ο μισθός είναι απαράδεκτα χαμηλός, να αφεθούν ελεύθεροι να έχουν ιατρεία, όπου θα εξετάζουν ιδιωτικούς ασθενείς. Επίσης, όσοι από τους γιατρούς των νοσοκομείων θέλουν, να μπορούν να χειρουργούν στο νοσοκομείο ιδιώτες ασθενείς σε ώρες εκτός του πλήρους ωραρίου τους, οι δε μη χειρουργοί να μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και σε ιδιωτικά κέντρα. (Αναφέρθηκε άλλωστε και στην ομιλία πρόταση για συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, όπως γίνεται σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και στη Βρετανία από πολλών ετών με άριστα αποτελέσματα.) Με αυτόν τον τρόπο οι πληρωμές θα γίνονται με διαφάνεια σε γιατρούς και λοιπό προσωπικό, όλοι θα φορολογούνται σωστά και το νοσοκομείο θα εισπράττει κανονικά.

Πιστεύω ότι κανένα σύστημα δεν μπορεί να επιτύχει χωρίς ευχαριστημένους γιατρούς και προσωπικό, διότι «μέτρον πάντων άνθρωπος» και όπως έλεγε ο Μπέρναρντ Σο «an underpaid doctor is a dangerous doctor». Τέλος, ως προς τον θεσμό του οικογενειακού γιατρού, πιστεύω ότι δεν χρειάζεται, σε αυτή τη φάση τουλάχιστον, διότι ο ΕΟΠΥΥ όπως έχει εξελιχθεί μπορεί να καλύψει αυτή την ανάγκη, εάν δεν υπάρχει ιδιαίτερη προτίμηση σε κάποιον γιατρό με αποτέλεσμα μεγάλο φόρτο. Ας υπάρχει και κάποιο bonus, που θα οδηγεί και σε χρήσιμο ανταγωνισμό. Εάν δεν γίνουν οι αλλαγές αυτές, θεωρώ, οι γιατροί μας τους οποίους σπουδάζουμε, εκπαιδεύουμε και η κοινωνία επενδύει σε αυτούς, θα εξακολουθήσουν να φεύγουν έτοιμοι από τη χώρα και να στελεχώνουν νοσοκομεία του εξωτερικού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πατρίδα μας. Γνωρίζω ότι οι αυτοαποκαλούμενες προοδευτικές δυνάμεις θα κραυγάσουν ότι με αυτόν τον τρόπο η ιατρική ιδιωτικοποιείται. Είναι όμως οι ίδιοι που διαμαρτύρονται για την κατάντια των δημόσιων νοσοκομείων και όταν αρρωσταίνουν τρέχουν στην ιδιωτική πρωτοβουλία.

Ε. Γ. Συγκούνας MDFACS, Nευροχειρουργός, 

τ. δ/ντής νοσ. Ευαγγελισμός, καθηγητής ΕΚΠΑ

3. «Τα μη πεπραγμένα του δημάρχου μας»

Κύριε διευθυντά,

Στο φύλλο της «Καθημερινής» ανήμερα τα Χριστούγεννα, ο κ. Γ. Καμίνης εδήλωνε ότι «δεν κατάφερε να κερδίσει τη μάχη εναντίον των 100 υπογραφών για να παραγγείλει μια λάμπα φωτισμού», παραδεχόμενος έτσι την παταγώδη αποτυχία του. Γιατί, τι άλλο είναι ένας δήμαρχος από έναν συντονιστή των επί μέρους; Και μια και για φωτισμό: ενώ ο κ. Καμίνης απαθανατιζόταν των Φώτων σε μία εικονικής πραγματικότητας Δεξαμενή –για ένα 24ωρο σκουπισμένη, βαμμένη, απαλλαγμένη από γκραφίτι γύρω από τον δύσμοιρο Παπαδιαμάντη και φυτεμένη με φυτά μιας χρήσεως–, επάνω ακριβώς από την πλατεία αρκετά τετράγωνα ήταν και παρέμειναν μέσα στις γιορτές για 2 μήνες στο απόλυτο σκοτάδι, με τους κατοίκους να καρδιοχτυπούν από τον φόβο ατυχήματος ή ληστείας. Λίγο πιο ψηλά, στην πλατεία Δάντη, οι κάτοικοι ζουν εδώ και σχεδόν τέσσερις μήνες μέσα στη λάσπη και στα κομπρεσέρ, με τους εργάτες να εμφανίζονται αραιά και πού, ανεξαρτήτως καιρού. Και αυτό γιατί ο κ. Καμίνης αποφάσισε στο καταχείμωνο με τις βροχές να αντικαταστήσει την πλακόστρωση με μικρά τσιμεντένια μπλοκ. Η δικαιολογία; Οτι γύρω από κάποια δέντρα είχαν ανασηκωθεί οι πλάκες! Ετσι, αφού πετσόκοψε το πεύκο, ξερίζωσε θάμνους και δημιούργησε κυκλοφοριακό κομφούζιο, κάρφωσε καλώδια ηλεκτροδοτήσεως και προβολείς επάνω στα δέντρα, προφανέστατα για να εξωπετάξει από τη γειτονιά τους ηλικιωμένους, τις μανάδες, τα παιδιά και τις τρεις υπερήλικες, στειρωμένες, εμβολιασμένες προστατευόμενες αδέσποτες γάτες και να παραδώσει όλη την πλατεία στην οικογένεια του εστιάτορα, που χρόνια τώρα νέμεται το μεγαλύτερο τμήμα της.

Τι και αν το 2014 σε προεκλογική συνομιλία με κατοίκους της περιοχής σε καφέ της οδού Αλ. Σούτσου, ο κ. Καμίνης δεσμεύθηκε να σεβασθεί τον οικιστικό χαρακτήρα της γειτονιάς και να μην την επιβαρύνει άλλο με κέντρα. Αντ’ αυτού έδωσε αφειδώς σε κάθε ισόγεια τρύπα και κάθε πιθαμή πεζοδρομίου άδεια υγειονομικού ενδιαφέροντος και δη μπαρ –ενώ είχε μύριους λόγους να μην το πράξει– και, εμμέσως, στην ηχορρύπανση έως επιεικώς στις τρεις τα ξημερώματα, στην ασυδοσία των παρκαδόρων και τελικά στην υποβάθμιση της περιουσίας και ζωής των κατοίκων.

Ι. Σταματοπούλου

4. Πολιτισμένοι μακριά από προβολείς...
Κύριε διευθυντά,
Δρόσος ψυχής η επιστολή του κ. Θεοδώρου Στάθη (φ. 28ης/2) περί πολιτισμού και βαρβαρότητας. Στον κατακλυσμό της βαρβαρότητας που ξεχειλίζει με τη μορφή καλλιτεχνικών δρωμένων στα «πολιτιστικά κέντρα» του αγαθής πλέον μνήμης Ευάγγελου Γιαννόπουλου και στα ανθηρά χαμαιτυπεία της διαφορετικού ήθους νεοελληνικής αριστοφανικής σάτιρας, τα οποία όλα οχυρώνουν την αυθάδειά τους πίσω από την «ντάπια» που προσέφερε ανεπίγνωστα ίσως στους δράστες τους η αξέχαστη Μελίνα με τη φράση «Εμείς οι άνθρωποι του πολιτισμού», στο «τσουνάμι» αυτό της χυδαιότητας και του κερδοσκοπικού και κερδοφόρου θράσους, το να δείξεις με το δάχτυλο και να πεις με το όνομά τους άλλες πραγματικές δραστηριότητες που αποτελούν πολιτισμό και τον προάγουν, είναι πράξη και απόσταγμα θάρρους και σοφίας. Το λέω με κάποια ταπεινή έπαρση γιατί είχα κάποτε την ευκαιρία να πω και να γράψω ότι περισσότερο «άνθρωπος του πολιτισμού» είναι το ορφανό παιδί που πάει το βράδυ στο εσπερινό γυμνάσιο, δουλεύει την ημέρα και γίνεται σήμερα ο Κλεάνθης-Φρεάντλης της εθνικής μας χρηστομάθειας και παράδοσης.

Γεράσιμος -Μιχαήλ Δώσσας, Θεσσαλονίκη