"....Αυτό εννοούν. Να τη βγάζουμε με μια μεταχειρισμένη τυρόπιτα, αλλά, όμως, θα τρώμε όλοι τυρόπιτα. Σκέτη ευτυχία. Δεν θα υπάρχουν άλλοι που τρώνε σπανακοτυρόπιτα για να ζηλεύουμε και να μας πιάνει ο ταξικός φθόνος. Κι όποιος θέλει κρεατόπιτα θα στιγματίζεται για αστική παρέκκλιση. Μόνο η νομενκλατούρα θα μπορεί να καταβροχθίζει ό,τι θέλει, εφόσον θα αγωνίζεται ηρωικώς για να έχουμε όλοι οι από κάτω μια ολόιδια τυρόπιτα ημερησίως και να είμαστε γι' αυτό τρελά ευτυχισμένοι. Ο Πολ Ποτ, το 1975, όταν επέβαλε το «Ετος Μηδέν», εκτελούσε όχι μόνο όποιον διαφοροποιούνταν φορώντας, ας πούμε, ένα σκουλαρίκι (α λα Κυρίτση), αλλά και όποιον φορούσε γυαλιά, διότι κατά τεκμήριο ήταν, λέει, διανοούμενος. (Με φακούς επαφής γλίτωνες)...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 23-24/03/19

"ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟΣ",
του Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Κάθε μέρα εκσφενδονίζουν και από ένα πυρότουβλο. Ανελλιπώς. Δεν τους προλαβαίνεις - την μια η «πλατιά απεύθυνση», την άλλη η «ολιγαρκής αφθονία», την επόμενη οι «δολοφονημένοι νεκροί που πρέπει να εγερθούν και να ζητήσουν συγνώμη από τους φονιάδες τους». Και την επαύριο οι μολότοφ που δεν καίνε, αλλά είναι πολύ πιο δροσιστικές κι από παγάκια τον Ιούλιο. Η Μαρφίν; Αυτή δεν υπάρχει με βάση τα διπλά μέτρα και σταθμά, τους χρήσιμους ή όχι δολοφονημένους, και ωχριά ενώπιον των ηρωικώς πεσόντων της ΕΡΤ.

Μιλάμε για κανονικό σάλτινγκ, ή για παρενέργειες της ιδεολογίας πάνω και μέσα στις συνάψεις του εγκεφάλου; Δύσκολο να απαντήσεις, απλώς συλλογίζεσαι μελαγχολικά πώς έχουμε αντέξει ως λαός μέχρι τώρα με τόσους μυαλοφυγόδικους, κατά καιρούς, στην εξουσία (αλλά και από κάτω), τόσους αβυσσαλέα ημι-εγγράμματους και συνειδητούς, ή μη ολετήρες. Τόσους που ζητούν εκδίκηση χωρίς λόγο, τόσους αμοράλες, που τώρα κάλεσαν και τον Μοράλες. Ισως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να φωνάξουμε και κανέναν Απάτσι για να 'μαστε πάτσι. Να μας διαφωτίσει στο πώς δουλεύουν οι ενδότεροι ευρωπαϊκοί θεσμοί. Να ρουφήξουμε, ως Γκιαούρ Ταρζάν και την πίπα της ειρήνης στο Νιάρχος με τον Τρελό Βούβαλο, αρχηγό της φυλής των Νέμα-Νέμα. (Παραβιάζοντας τον αντικαπνιστικό νόμο).

Θυμήθηκαν και τη γραφική περίπτωση Λατούς, που κι αυτός ντρέπεται να πει ευθέως τι πιστεύει - το γύρισε στα ημισκούμπρια. Λέει, ας πούμε, «ολιγαρκής αφθονία», που θα πει κομμουνιστική μιζέρια, ή αλλιώς αναδιανομή ένδειας, ή αλλιώς φάτε παντεσπάνι από σανό. Ομως, δεν αντέχουνε να πούνε τις σωστές λέξεις. Κάνουνε πάλι χρήση της γλωσσικής κουκούλας διότι χωρίς κουκούλα δεν γίνεται τίποτε. Αλλά καταλαβαίνουμε, πια, από χρόνια τι θέλουνε κατά βάθος να πούνε - αν δεν κάνουνε και κανένα γλωσσικό ατόπημα και πούνε ντιρέκτ αυτό που επιθυμούν, όπως το να σηκωθούνε οι ανύποπτοι, δολοφονημένοι νεκροί και να ζητήσουνε συγνώμη απ' τους φονιάδες τους. (Πώς και δεν έκαναν ακόμα μήνυση οι συγγενείς των θυμάτων για προσβολή νεκρών;) Ακου, εκεί, γλωσσικό ατόπημα. Ούτε αυτό δεν ξέρουνε τι θα πει - μιλάνε για ένα αιώνια βασικό υπαρξιακό θέμα, τον σεβασμό απέναντι στους νεκρούς, που θίγεται ήδη από τον Ομηρο ακόμα (αντιμετώπιση του σώματος του νεκρού Εκτορα και του Αίαντα) και είναι υπόβαθρο αρκετών έργων της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Οι σκοτωμένοι (πολλώ δε μάλλον οι δολοφονημένοι), ακόμα και αν ήταν εχθροί, απ' τη στιγμή του θανάτου, έχουν πάει σε ένα Επέκεινα σεβασμού. Γινότανε εκεχειρία για να ταφούν με τις δέουσες τιμές. Από τότε. Και έρχεται σήμερα, το 2019, η όποια απάνθρωπη μοχθηρία να μας πει ότι πρέπει οι σκοτωμένοι να εγερθούν και να ζητήσουνε συγνώμη απ' τους φονιάδες;


Και η δολοφονικά χαιρέκακη αναδημοσίευση φωτογραφιών με τους αστυνομικούς που καίγονται ζωντανοί από μολότοφ, τι ατόπημα είναι; Μάλλον φωτογραφικό. Και η φωτογραφία με έτοιμες μόλοτοφ προς εκτίναξη, τι είδους ατόπημα είναι; Πιθανώς ψυχιατρικό - δεν μπορείς να απαντήσεις. Μήπως κάποιο τέκνο αναζητεί αγωνιωδώς ένα ρόλο, να υποδυθεί, ας πούμε, αφορολόγητα μια Πασιονάρια του γλυκού νερού, πόζα που δεν έχει και επαγγελματικές απαιτήσεις; (Αλλά και με τα παχιά φράγκα της κακιάς, ιμπεριαλιστικής Ευρωβουλής, για «ολιγαρκή αφθονία»).

Το ερώτημα είναι: πώς τους ανιχνεύουνε όλους αυτούς και τους στριμώχνουνε στη λίστα του Αγίου Παντελεήμονα; Περνούνε φιλο-Κουφοντινικό ΑΣΕΠ; Απ' την άλλη βγάζουνε ανακοίνωση (και δικαίως) για τον δολοφόνο της Νέας Ζηλανδίας, αλλά δεν δηλώνουνε τον ίδιο αποτροπιασμό για τις χιλιάδες σκοτωμένους απ' το καθεστώς Μαδούρο, τους φυλακισμένους στα έγκατα και βασανιζόμενους, ούτε για τα 3,5 εκατ. πρόσφυγες που διέφυγαν απ' τη Βενεζουέλα για να γλιτώσουν. Μήπως θα έπρεπε κι όλοι αυτοί να ζητήσουνε συγνώμη απ' τους θύτες τους; Βεβαίως, και μάλιστα γονατιστοί. Επρεπε να συμφωνούν με το καθεστώς της αφθονίας της ένδειας και της δικτατορίας. Ελιά ελιά και Μαδούρο βασιλιά.


Αυτό εννοούν. Να τη βγάζουμε με μια μεταχειρισμένη τυρόπιτα, αλλά, όμως, θα τρώμε όλοι τυρόπιτα. Σκέτη ευτυχία. Δεν θα υπάρχουν άλλοι που τρώνε σπανακοτυρόπιτα για να ζηλεύουμε και να μας πιάνει ο ταξικός φθόνος. Κι όποιος θέλει κρεατόπιτα θα στιγματίζεται για αστική παρέκκλιση. Μόνο η νομενκλατούρα θα μπορεί να καταβροχθίζει ό,τι θέλει, εφόσον θα αγωνίζεται ηρωικώς για να έχουμε όλοι οι από κάτω μια ολόιδια τυρόπιτα ημερησίως και να είμαστε γι' αυτό τρελά ευτυχισμένοι. Ο Πολ Ποτ, το 1975, όταν επέβαλε το «Ετος Μηδέν», εκτελούσε όχι μόνο όποιον διαφοροποιούνταν φορώντας, ας πούμε, ένα σκουλαρίκι (α λα Κυρίτση), αλλά και όποιον φορούσε γυαλιά, διότι κατά τεκμήριο ήταν, λέει, διανοούμενος. (Με φακούς επαφής γλίτωνες).

Αυτά είναι καθεστώτα. Της ελιάς - δεν χρειάζεσαι και λιποαναρρόφηση. Οπου δεν έχεις μόνο την κυβέρνηση, αλλά και την εξουσία. Συν το ότι θα μπορείς να ασελγείς άνετα και επί των λέξεων σε στυλ «ολιγαρκής αφθονία». Πώς λέμε «μεστός αδυναμιών», αφειδώς τσιγκούνης, ή εγοητεύθην από την αρρενωπήν ομορφιάν της νέας; Το ίδιο είναι. Φτωχομπινέδες, αλλά ζάπλουτοι όσον αφορά τα καλά αισθήματα. Λαυρέντης Διανέλλος, λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο. Αξιοπρέπεια, ρεεεε. Κίτρινο σώβρακο, αλλά καθαρό κούτελο. Απεταξάμην τα πλούτη και θέλω μόνο ένα κομμάτι ψωμί, ή, έστω, παντεσπάνι από σανό. Λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και το Ζαγόρι μου.

Πάντως κοτόπουλο δέον να αποφεύγεται (έστω και μεταχειρισμένο) όπως λέει ο Μοράλες, «για να μη γίνετε φαλακροί, ή ομοφυλόφιλοι» - αν και μάλλον γίνεσαι καράφλας επιτόπου, ακούγοντας αυτά που λέει. (Ο μαλλιάς δεν έχει διαβάσει βέβαια το έξοχο «Φαλάκρας εγκώμιον» του Συνέσιου του Κυρηναίου). Και να δούμε ποιος θα είναι ο επόμενος που θα καλέσουνε απ' τη Λατινική Αμερική να μας δείξει που είναι τ' αμπέλια μας, να μας πει για τη δίαιτα του ανανά και να μας ξεναγήσει στον Πλάτωνα, ή στα στενά της Βιέννης.