ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΩΡΑΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΑΛΛΑ ΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΕΝΑΣ ΓΙΑΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΑ...

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 21-22/11/20

 ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Ενόψει της επετείου ο κ. Βαρουφάκης δήλωσε πως θα αψηφήσει την απαγόρευση των συναθροίσεων και προκάλεσε μάλιστα την Αστυνομία να τον χτυπήσει - τελικώς δεν εδάρη, ούτε με της μύγας το ποδάρι. Η δήλωση ήταν πολιτική, αλλά κάποιοι κακόζηλοι θα υποστήριζαν πως, ασυναίσθητα, ενδέχεται να είχε και μια μακρινή, ερωτική απόχρωση. Ή απωθημένο εξιλέωσης. Ε, και τι μας νοιάζει; Αδιάφορα τα γούστα του καθενός - περί ορέξεως σπανακοτυρόπιτα. Ωστόσο δεν είναι αθέμιτο που, απ' αφορμή, θυμάμαι κι εγώ συνειρμικά και αυθαίρετα την αδυναμία που είχε στην αλγολαγνεία ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (μέτριος ποιητής, αλλά καλή, συνοικιακή κουτσομπόλα), την ειδική κλίση του να τον δέρνουν και να τον ποδοπατούν ένστολοι (Θεός σχωρέσ' τον), τουλάχιστον όπως προκύπτει από τα ποιήματά του. Γράφει στη δεύτερη συλλογή του «Ξένα γόνατα», στο ποίημα «Νυχτερινή ηδυπάθεια»:

Εχτές είδα στον ύπνο μου πως ήρθες
Αγέλαστος και σκοτεινός και μ' άδραξες
Βίαια και τραχιά κι ύστερα μ' έσερνες
Μέσ' σε λιμάνια σκοτεινά κι άδειες πλατείες
Μέχρι που το χακί χιτώνιό σου
Στρατός πολύς έγινε που περνούσε
Στρατός πολύς που με ποδοπατούσε
Στρατός που με συνέθλιβε κάτω απ' τις αρβύλες του
Καθώς εβάδιζε άλκιμος. Κι εγώ είχα λιώσει
Κουρέλι είχα γίνει κι ήμουν ένα
με την καυτήν άσφαλτο, που δέχονταν
τα αποτυπώματα απ' τις άπειρες αρβύλες…

Παρακάτω, στο ποίημα «Επικίνδυνη μοναξιά», γράφει:
Αν έστω κι ένας μόνο απηχούσε
Κάτι απ' τη δική σου ομορφιά
Θα του 'λεγα: «Λοιπόν, τι περιμένεις;
με τα καρφιά των παπουτσιών σου κάρφωσέ με»

Από την συλλογή «Το κορμί και το σαράκι»:
Βράδυ γλυκό
Κατάλληλο

Τάζει πολλά

Κάθε ζωστήρα και μια έξαψη

Και παρακάτω:
Η αρβύλα και η μπότα παλεύουν μέσα μου

Ποιά θα μ' ερεθίσει πιο πολύ
Μέχρι στιγμής
Νικάει η πρώτη

Αλλά σε άλλο ποίημα:
Πιο άγρια
Πιο βάρβαρη
Πιο ερεθιστική

Προπάντων πιο κτηνώδης
Η μπόττα με τα δύο ταυ

Στο ποίημα «Βαρδάρι, Ιλίου Πέρσις» από τη συλλογή «Νεκρή πιάτσα»:
…Λουμπίνες καραδοκούσαν κάθε βράδυ
Να καταφθάσουν οι Αχαιοί οι χακιφόροι
Καραδοκούσα κι εγώ σαν άλλος Εκτωρ
Τον Αχιλλέα να φανεί και να μ' αδράξει
Σε σκοτεινή γωνιά του κάστρου να με σύρει
Κι αντί για έρωτα, ν' αρχίσει τις κλωτσιές…

Γράφει στο ποίημα «Τα φανταρίστικα»:

Ενα ωραίο πράγμα υπήρχε σ' αυτό τον κόσμο: η φανταρίστικη στολή - κι αυτή σιγά σιγά την χάλασαν. Πρώτα καταργήσαν την ζωστήρα, μετά έβγαλαν τα μπατζάκια έξω απ' τις αρβύλες, στο τέλος τις αντικατέστησαν με κάτι κοντά ψευτομποτάκια. Μαζί τους χάθηκε κι ο αέρας ενός αντρισμού που τον έθρεφε η αγριάδα του πολέμου και η βαρβατίλα της στρατώνας. Αλλωστε, πρώτα χάλασαν οι άνθρωποι και μετά οι στολές. Αυτά τα παιδάρια με το χακί κουστουμάκι και το ανυποψίαστο δίκοχο, τι σχέση έχουνε με τους μουστακαλήδες του '49; Οι παλιοί εσατζήδες με τις άγριες φάτσες έμειναν μόνο στις ζωγραφιές του Τσαρούχη. Κι η Εγνατία που άλλοτε μερακλωνόταν κάθε σούρουπο με τους φαντάρους της, ανακαλύπτει τώρα με θλίψη τις αρβύλες σε πόδια κουλτουριάρηδων.

Ευτυχώς, ή δυστυχώς, δεν θα τα έλεγες και κορέκτ όλα αυτά. Ομως, τελικά, ίσως ο Ντίνος κατάλαβε με τον τρόπο του και νωρίς εκείνο το γνωστό που λέει: Εκτός απ' τον σοσιαλισμό, υπάρχει κι η μοναξιά.

Κι ένα τελευταίο του, σχετικό και άσχετο, από τη «Νεκρή πιάτσα»:

Μια διαδήλωση κατεβαίνει στην Τσιμισκή. Ο κόσμος βρήκε θέαμα. Μονάχα ένα κοπρόσκυλο δεν δίνει σημασία. Πέτυχε ένα κόκαλο σε μια σακούλα και προσπαθεί να την ξεσκίσει. Δείχνει ευτυχισμένο. Δεν περιμένει τίποτε απ' τις ιδεολογίες.

Τα ορφανά πορεύονται και οι χήρες κονομιούνται.