Σήμερα που οι κίνδυνοι για την Ελλάδα έχουν καταστεί οξύτεροι από ποτέ στα μεταπολεμικά χρόνια, η ίδια η κοινωνία «φωνάζει» διαρκώς ότι θέλει να ξεφύγει από όλα αυτά. Γι' αυτό και αναζητά, σε κάθε ευκαιρία, τρόπο να εκφράσει τον πατριωτισμό της. Το βλέπει λ.χ. κανείς, όπως αναφέρθηκε, στην αυθόρμητη ταύτιση μιας αθλητικής ή άλλης νίκης με την έννοια της πατρίδας. Είναι η αποσυμπίεση ενός ιδεολογικού καταναγκασμού. Μίας άκαιρης, άδικης, επικίνδυνης ενοχοποίησης, που η κοινωνία δεν επιθυμεί. Και όσοι χαρίζουν την εθνική υπερηφάνεια της χώρας στην Ακρα Δεξιά και στον υφέρποντα φασισμό πρέπει να σκεφτούν πόσο μεγάλη χάρη κάνουν σε εκείνον και στους εκφραστές του. Και πόση ζημιά στην Ελλάδα και στη Δημοκρατία. Αν είναι ειλικρινείς πρέπει να μην το θέλουν. Να σταματήσουν να στοχοθετούν και να εκχωρούν επιπόλαια τον πατριωτισμό....

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 23/11/20

Εντυπωσίασε όσους το είδαν το βίντεο που προβλήθηκε προχθές στην πρόσοψη του κτιρίου της Βουλής με θέμα την ιστορία των Ενόπλων Δυνάμεων. Οσοι δεν το είδαν αξίζει να το αναζητήσουν στο Διαδίκτυο. Ηταν ιστορικά, τεχνικά και αισθητικά μοναδικό. Η μετατροπή του κτιρίου της Βουλής σε τεράστια οθόνη στην καρδιά της Αθήνας είναι γεγονός από μόνη της. Ομως αυτό που συνέβη εδώ πάει πολύ μακρύτερα. Γιατί πίσω από την έκπληξη, την ευφυΐα και την αισθητική του, υπάρχει σημαντικό βάθος. Αυτή η προβολή δεν έδειξε απλώς την ιστορία μας με τρόπο και σε τόπο που δεν έχει γίνει ξανά μέχρι σήμερα. Εκανε κάτι παραπάνω: έγραψε ιστορία. Ακριβώς επειδή Βουλή και ΕΔ το έκαναν μαζί. Και αυτό έχει μακράν μεγαλύτερη σημασία από ό,τι μπορεί να φανεί σε πρώτη ματιά ακόμα και σε ένα άρτια προετοιμασμένο και εκτελεσμένο εικαστικό γεγονός. Υπάρχει εδώ κάτι πολύ βαθύτερο και πιο ουσιαστικό από αυτό που διά γυμνού οφθαλμού φαίνεται. Υπάρχει επανένωση συμβόλων και ουσίας.


Καθετί που εκφράζει τους εθνικούς συμβολισμούς της Ελλάδας έχει από καιρό «καταδικαστεί» από πολλούς, ιδίως της «επαγγελματικής» Αριστεράς, να γίνεται σεβαστό μόνον στους στίβους και τα γήπεδα. Επί πολλές δεκαετίες, το να τιμά κανείς τα εθνικά σύμβολα και την εθνική ιστορία έχει περίπου καταστεί ποινικό αδίκημα. Και η «ποινή» εκδίδεται με συνοπτικές διαδικασίες: ακροδεξιός, φασίστας. Τελεία και παύλα. 

Πρόκειται για σχιζοφρένεια που δεν βρίσκει κανείς όμοιά της πουθενά, σε Ευρώπη και Αμερική, σε ανατολή και δύση. Οι ιστορικές ρίζες αυτού του φαινομένου είναι γνωστές: η χούντα και, πιο πριν, τα μετεμφυλιακά χρόνια. Τότε που οι έννοιες πατριωτισμός και δημοκρατία βρέθηκαν σε ευθεία μεταξύ τους σύγκρουση, είτε πραγματική, είτε τεχνητή. Ηταν μια τραγωδία. Που όμως έχει μείνει πια για πάντα μακριά πίσω. Και, ειδικά στις σημερινές εξόχως απειλητικές συνθήκες για την Ελλάδα, όλα αυτά πρέπει κάποτε να πάρουν τη σωστή τους θέση, στην ιστορική μνήμη και γνώση. Οχι στο επίκεντρο μιας σημερινής κυρίαρχης ιδεολογίας. 

Δεν είναι δυνατόν να προσδιορίζουν, ακόμα και σήμερα, την αντίληψη μιας κοινωνίας για τον ίδιο της τον εαυτό. Και δεν θα συνέβαινε, αν δεν υπήρχαν τόσοι που επένδυσαν και εξακολουθούν να επενδύουν ασταμάτητα σε αυτό, είτε εκ του πονηρού, είτε από συνήθεια. Γιατί δεν είναι ο ελληνικός λαός που τα συντηρεί όλα αυτά εκτός τόπου και χρόνου. Είναι διάφορα συστήματα που μέσα από αυτή την ξεπερασμένη αντίληψη αναπαράγουν, με μεγάλη επιτυχία είναι αλήθεια, τη δική τους εξουσία. Το πόσο δεν αφορούν όλα αυτά τον ίδιο τον ελληνικό λαό φαίνεται αδιάλειπτα ακόμα και στις πιο ανύποπτες στιγμές, όπως τώρα: οι δημοσκοπήσεις σχετικά με τη θεσμική εμπιστοσύνη των Ελλήνων εκτοξεύουν τις ΕΔ και εν μέσω πανδημίας.


Σήμερα που οι κίνδυνοι για την Ελλάδα έχουν καταστεί οξύτεροι από ποτέ στα μεταπολεμικά χρόνια, η ίδια η κοινωνία «φωνάζει» διαρκώς ότι θέλει να ξεφύγει από όλα αυτά. Γι' αυτό και αναζητά, σε κάθε ευκαιρία, τρόπο να εκφράσει τον πατριωτισμό της. Το βλέπει λ.χ. κανείς, όπως αναφέρθηκε, στην αυθόρμητη ταύτιση μιας αθλητικής ή άλλης νίκης με την έννοια της πατρίδας. Είναι η αποσυμπίεση ενός ιδεολογικού καταναγκασμού. Μίας άκαιρης, άδικης, επικίνδυνης ενοχοποίησης, που η κοινωνία δεν επιθυμεί. Και όσοι χαρίζουν την εθνική υπερηφάνεια της χώρας στην Ακρα Δεξιά και στον υφέρποντα φασισμό πρέπει να σκεφτούν πόσο μεγάλη χάρη κάνουν σε εκείνον και στους εκφραστές του. Και πόση ζημιά στην Ελλάδα και στη Δημοκρατία. Αν είναι ειλικρινείς πρέπει να μην το θέλουν. Να σταματήσουν να στοχοθετούν και να εκχωρούν επιπόλαια τον πατριωτισμό.

...από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 23/11/20