Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
![]() |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 20/03/20 |
"...Στον μεγάλο πόλεμο κατά της πανδημίας, άρχισαν οι θεωρίες περί «υπαρξιακής κρίσης του συστήματος», μια κρίση που έζησε το 1917 όταν πέτυχε το πραξικόπημα των Μπολσεβίκων, το 1929 όταν έγινε το Κραχ στη Wall Street, το 1936 όταν καλύφθηκε (στα χαρτιά) το πενταετές πλάνο παραγωγής της ΕΣΣΔ, το 1945 όταν η Σοβιετική Ενωση υποδούλωσε τη μισή Ευρώπη, το 1973 στην πρώτη πετρελαϊκή κρίση, το 2008 με τη Lehman Brothers, και πάει λέγοντας. Φορούν τα γυαλιά τού «έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη – ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από πανδημίες» και μετά διαβάζουν την πραγματικότητα. Να σημειώσουμε ότι επιδημίες υπήρχαν και στον «παράδεισο». Η επιδημία της χολέρας (1961-1975) έφτασε στην ΕΣΣΔ το 1966 και υπολογίζεται ότι μέχρι το 1971 σάρωσε από την Οδησσό μέχρι το Μπακού. Ο υπόλοιπος κόσμος δεν έμαθε τίποτε γι’ αυτή. Εκεί η γη ήταν κόκκινη από ζωή και ο λόγος περί πανδημίας ενέπιπτε στο αμάρτημα του αντικομμουνισμού, το οποίο σε σκότωνε πριν σε προλάβει ο ιός. Το καλό με το δυτικό σύστημα –το οποίο πολεμούν πολιτικοί και θρησκευτικοί σκοταδιστές– είναι ότι, σε αντίθεση με άλλα συστήματα, προσαρμόζεται στην πραγματικότητα. Για το ζήτημα των ασθενειών πολλές καπιταλιστικές χώρες έφτιαξαν δημόσια συστήματα υγείας· άλλα καλύτερα κι άλλα –όπως της Ελλάδος– χειρότερα. Στην Ελλάδα είναι χειρότερο όχι γιατί δεν έχουμε καλούς γιατρούς, αλλά διότι ο σχεδιασμός του δεν είναι με βάση τις υγειονομικές ανάγκες, αλλά περισσότερο έχει να κάνει με τοπικές πιέσεις για νοσοκομεία σε κάθε πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα νομού, αντί να υπάρχουν μεγάλα και άρτια νοσοκομεία στην έδρα κάθε περιφέρειας..."


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου