"...Ηταν τόσο σίγουρος ο Τσίπρας ότι ξανάπιασε γερά το νήμα της διαμαρτυρίας που δεν είχε στοιχειώδη υπομονή να περιμένει. Το αποτέλεσμα, τον πρόλαβε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Λαγκάρντ επαναλαμβάνει τη συνταγή Ντράγκι: ό,τι χρειαστεί. Προχθές το βράδυ κρίθηκε ότι πρέπει να ρεύσει χρήμα για να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις της κρίσης που φέρνει η πανδημία. Χθες, οι αγορές πήραν το μήνυμα. Τα κρατικά ομόλογα της ευρωζώνης ανέκαμψαν σημαντικά, μαζί τους και το ελληνικό. Και το σημαντικότερο για την Ελλάδα: για πρώτη φορά η ΕΚΤ παρέκαμψε τους κανονισμούς της και συμπεριέλαβε και τα ελληνικά χαρτιά. Αυτό σημαίνει πραγματική στήριξη, όχι εικονικά λεφτόδεντρα για παλικαρισμούς της πλάκας, ούτε άχρηστα όπως αποδείχτηκε μαξιλάρια (τα οποία, έως χθες, οι ξένες αγορές δεν τα υπολόγιζαν, μόνο ο Τσίπρας θεωρούσε ότι είναι κάτι πολύ σημαντικό). Κι είναι αυτό που δίνει δύναμη στην ελληνική κυβέρνηση να συνεχίσει την προσπάθεια αντιμετώπισης της πανδημίας. Διανύουμε μια πολύ δύσκολη περίοδο. Ο,τι κι αν νομίζει η αντιπολίτευση, χρειάζεται να υπολογίσει ένα πράγμα: το 2020 δεν είναι ούτε 2010 ούτε 2014. Το λεφτόδεντρο δεν φτάνει για να σε κάνει αξιόπιστη πολιτική δύναμη. Μπορεί όμως ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει αξιόπιστος;..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 20/03/20

Το λεφτόδενδρο και η Ευρώπη

Αφού οι μηχανισμοί κατασκευής προφίλ διαφήμισαν την προσαρμογή του Τσίπρα στην πραγματικότητα και τη στράτευση του Πολάκη στον ιατρικό πόλεμο κατά της πανδημίας, φοβήθηκαν μήπως ο κόσμος ξεχάσει τον ΣΥΡΙΖΑ, μήπως τον ταυτίσει με την κυβέρνηση και εξαχνωθεί δημοσκοπικά εντελώς το επόμενο διάστημα, γι' αυτό από προχθές τα στελέχη του το γύρισαν στην τρελή. Οι μεγάλοι οικονομικοί εγκέφαλοι κατάλαβαν ότι όλο αυτό που συμβαίνει με τον κορωνοϊό έχει και οικονομικές επιπτώσεις. Απόψυξαν λοιπόν τα παλιά, μεγάλα συνθήματα, έριξαν λίπασμα στο μαραζωμένο λεφτόδεντρο κι άρχισαν το γνωστό ρεπερτόριο. Η κυβέρνηση δεν δίνει όσα λεφτά χρειάζεται η οικονομία, ένα νέο κίνημα είναι εφικτό: δώστε λεφτά στον λαό, περισσότερα λεφτά απ' όσα δίνετε, εδώ και τώρα. Η Ευρώπη δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων (δηλαδή, δεν μας δίνουν λεφτά) κι η κυβέρνηση δεν την πιέζει να μας δώσει, αν όμως ήταν στα πράγματα ο Τσίπρας να κάνει μια περήφανη διαπραγμάτευση θα βλέπατε.

Οι αγορές μετέφραζαν τον πανικό σε κατάρρευση των χρηματαγορών, οι προοπτικές των οικονομιών εμφανίζονταν απολύτως δυσοίωνες και τα ευρωπαϊκά μέτρα φαίνονταν αμήχανα κι αναιμικά. Αλλά και η ελληνική οικονομία ερχόμενη αντιμέτωπη με την τεράστια ύφεση που φέρνουν τα μέτρα, έμπαινε σε δοκιμασία, γεγονός που προεξοφλούσαν οι αγορές: η απόδοση του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου ήταν 0,98 πριν από την τρέλα της επέλασης του κορωνοϊού και σε λίγες μέρες είχε ανεβεί στο 4%. Ολα φαίνονταν ιδανικά για να ξαναρχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ να ποτίζει το λεφτόδεντρο. Τα μεγάλα πολιτικά κεφάλαια του χώρου, άλλωστε, βρίσκονταν με το όπλο παρά πόδα: Πολάκης, Κυρίτσης, Θανάσης Καρτερός και τ' άλλα παιδιά άρχισαν να ζεσταίνονται για να βγουν στον στίβο της διαμαρτυρίας και της γκρίνιας. Οι απαλλοτριώσεις της πρώτης κατοικίας, την αναστολή των οποίων η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν έτοιμη να στηρίξει, μπορεί να μην υπολογίζει τι θα γίνει με τις τράπεζες, αλλά στη συγκυρία ποιος νοιάζεται; Οσο για τον Τσίπρα, τον άνθρωπο του τρίτου Μνημονίου, της ασφυξίας ρευστότητας και της αναπτυξιακής αδράνειας, ήταν μια καλή ευκαιρία για να ζητήσει το δώρο του Πάσχα. Εμπρός λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι - ένας νέος γύρος αντικυβερνητισμού (και αντιευρωπαϊσμού) είναι εφικτός.

Ηταν τόσο σίγουρος ο Τσίπρας ότι ξανάπιασε γερά το νήμα της διαμαρτυρίας που δεν είχε στοιχειώδη υπομονή να περιμένει. Το αποτέλεσμα, τον πρόλαβε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Λαγκάρντ επαναλαμβάνει τη συνταγή Ντράγκι: ό,τι χρειαστεί. Προχθές το βράδυ κρίθηκε ότι πρέπει να ρεύσει χρήμα για να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις της κρίσης που φέρνει η πανδημία. Χθες, οι αγορές πήραν το μήνυμα. Τα κρατικά ομόλογα της ευρωζώνης ανέκαμψαν σημαντικά, μαζί τους και το ελληνικό.

Και το σημαντικότερο για την Ελλάδα: για πρώτη φορά η ΕΚΤ παρέκαμψε τους κανονισμούς της και συμπεριέλαβε και τα ελληνικά χαρτιά. Αυτό σημαίνει πραγματική στήριξη, όχι εικονικά λεφτόδεντρα για παλικαρισμούς της πλάκας, ούτε άχρηστα όπως αποδείχτηκε μαξιλάρια (τα οποία, έως χθες, οι ξένες αγορές δεν τα υπολόγιζαν, μόνο ο Τσίπρας θεωρούσε ότι είναι κάτι πολύ σημαντικό). Κι είναι αυτό που δίνει δύναμη στην ελληνική κυβέρνηση να συνεχίσει την προσπάθεια αντιμετώπισης της πανδημίας.

Διανύουμε μια πολύ δύσκολη περίοδο. Ο,τι κι αν νομίζει η αντιπολίτευση, χρειάζεται να υπολογίσει ένα πράγμα: το 2020 δεν είναι ούτε 2010 ούτε 2014. Το λεφτόδεντρο δεν φτάνει για να σε κάνει αξιόπιστη πολιτική δύναμη. Μπορεί όμως ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει αξιόπιστος;

Ο Αγιος Στουρνάρας

Πριν από μερικές μέρες, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας και ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης συναντήθηκαν για να συζητήσουν το επερχόμενο πακέτο μέτρων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Οι οικονομίες ήδη έβλεπαν το μέλλον - και η ελληνική οικονομία κινδύνευε ακόμα μια φορά να βρεθεί μπροστά στο βάραθρο.

Ενόψει μέτρων εξισορρόπησης των κραδασμών και ανάκτησης της εμπιστοσύνης λόγω της παραγωγικής κατάρρευσης που έφερε η πανδημία, η Ελλάδα έπρεπε να πάψει να αντιμετωπίζεται ως εύθραυστη προβληματική. Στη συγκυρία, αν πηγαίναμε by the book θα ήμασταν χαμένοι. Στόχος ήταν, στο όποιο πρόγραμμα πιστωτικής επέκτασης αποφασιζόταν, η Ελλάδα να μην είναι ο φτωχός συγγενής.

Ηταν ο βασικός λόγος, νομίζω, που επέβαλλε οι δύο άντρες να βρεθούν εκ του σύνεγγυς - και όχι, φερειπείν, μέσω τηλεδιάσκεψης. Ο Γιάννης Στουρνάρας, πρόσωπο που θα αγιάσει, όπως λένε στο χωριό μου, έχει περάσει διά πυρός και σιδήρου και συνέβαλε, παρά τον πόλεμο που υπέστη από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, στην παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή ρότα. Σήμερα, ως μέλος του Συμβουλίου της ΕΚΤ, έχει και άποψη και κύρος και επιρροή. Δεν έχω ασφαλείς πληροφορίες, αλλά όλα δείχνουν ότι ο Μητσοτάκης ζήτησε και ο Στουρνάρας, με το κύρος και την επιρροή του, διεκδίκησε την παράκαμψη του κανονισμού της ΕΚΤ.