"...Ο Αλέξης Τσίπρας, π.χ., μοιάζει να έχει κάνει στροφή προς το «φωτισμένο κομμάτι» της Αριστεράς – στήριξε την πολιτική φύλαξης των συνόρων από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, στηρίζει σε γενικές γραμμές και την προσπάθεια επιβράδυνσης της πανδημίας. Καλώς τον κι ας άργησε. Αλλά δεν αρκεί η μετατόπιση σε θέσεις πιο συναινετικές – μάλιστα σε δυο τέτοια ζητήματα, στα οποία αναρωτιέμαι τι άλλο θα μπορούσε να κάνει από τη στιγμή που τον πρόλαβαν τα γεγονότα. Χρειάζεται η αποδοκιμασία του χθεσινού εαυτού του (την προηγούμενη εβδομάδα απειλούσε την κυβέρνηση να μην τολμήσει να κάνει ό,τι είχε εκείνος στο μυαλό του) και η απομάκρυνσή του από τα στελέχη με τα οποία συνέπλεε στην εχθροπάθεια και τα οποία, σήμερα, συνεχίζουν στους ίδιους τόνους. Συναίνεση ενός πολιτικού σε ένα κόμμα που εκφράζεται από τον Πολάκη, τον Καρανίκα, τον Κυρίτση και διάφορα άλλα έξαλλα καλά παιδιά δεν είναι εφικτή. Αν θέλει ο Τσίπρας να εμφανιστεί «φωτισμένος», είναι ανάγκη να ξεμπερδέψει με τους σκοτεινούς του. Να ξεμπερδέψει, δηλαδή, με το παρελθόν του. Να γίνει από Σαούλ, Παύλος...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 23/03/20

Η εχθροπάθεια δεν υποχώρησε

Το τελευταίο διάστημα, σώφρονες πολίτες με αξιοπρόσεκτο δημόσιο λόγο και επιρροή κάνουν εκκλήσεις στα πολιτικά κόμματα να αρθούν υπεράνω της εχθροπάθειας στην οποία κινείται η πολιτική ζωή τα τελευταία δώδεκα χρόνια, μετά τον Δεκέμβριο του 2008. Οι υπεύθυνοι αυτοί άνθρωποι επισημαίνουν τη νέα κρίση στην οποία μπήκε η χώρα (αλλά και η Ευρώπη και η παγκοσμιοποίηση) με το ξέσπασμα της πανδημίας του κωρονοϊού και θεωρούν ότι δεν είναι εποχή συγκρούσεων αλλά συναινέσεων και συνεννοήσεων.

Προφανώς και είναι εποχή συναινέσεων. Πάντα ήταν. Ποτέ δεν βοήθησε η εμφυλιοπολεμική ρητορική. Το 2008, η Ελλάδα ήταν ακόμα βυθισμένη στην απόλαυση της αστακομακαρονάδας – αλλά η ριζοσπαστική Αριστερά επένδυσε πολλά στην εξέγερση των επαναστατών χωρίς αιτία που είχαν ορμητήριο τα Εξάρχεια. Τα νέα Δεκεμβριανά έδωσαν τη σκυτάλη στους μηδενιστές της καταστροφής που συνέχισαν τη δράση τους ως Αγανακτισμένοι αντισυστημικοί, οι οποίοι διεύρυναν την εχθροπάθεια μέχρι να έλθουν στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ. Λόγω των χειρισμών εκείνης της πρώτης κυβέρνησης, η χώρα παραλίγο να καταστραφεί – κι όταν, χάρη σε μια μεγαλοπρεπή κωλοτούμπα και ένα τρίτο μνημόνιο το δυστύχημα απεφεύχθη, ο ΣΥΡΙΖΑ συνέχισε προσπαθώντας να ελέγξει τον Τύπο και τη Δικαιοσύνη, ενώ μέσω της υπόθεσης Novartis (η διερεύνηση πολλών πτυχών της οποίας εκκρεμεί) επιχειρήθηκε η σπίλωση του πολιτικού προσωπικού που θεωρούνταν εμπόδιο στα σχέδια μιας ηγεσία που επιδίωκε «όχι μόνο της κυβέρνηση αλλά την εξουσία».

Όλα αυτά δεν τα θυμίζω για να χαλάσω τον ρομαντισμό του «συναινετισμού». Τα θυμίζω επειδή το παρελθόν καθορίζει πάντα τα μελλούμενα. Οταν τα πρόσωπα που ανήλθαν μέσω της εχθροπάθειας και ενός κλίματος οιονεί εμφυλίου παραμένουν εδώ, και καθορίζουν τις εξελίξεις, κανείς δεν δικαιούται να παραγράψει τη δράση τους όσο ήταν στα πράγματα και έπαιρναν τις πολιτικές πρωτοβουλίες.

Διαβάζω ότι ένα «φωτισμένο κομμάτι» της Αριστεράς είναι διατεθειμένο να έλθει κοντά στην κυβέρνηση. Να το δω και να μην το πιστέψω. Όχι διότι δεν πιστεύω στη μεταστροφή των ανθρώπων, προφανώς και οι άνθρωποι αλλάζουν, όπως εύκολα μας διδάσκει το παράδειγμα του Σαούλ που έγινε ο απόστολος Παύλος του χριστιανισμού. Αλλά κάθε αλλαγή πρέπει και να το δείχνει.

Ο Αλέξης Τσίπρας, π.χ., μοιάζει να έχει κάνει στροφή προς το «φωτισμένο κομμάτι» της Αριστεράς – στήριξε την πολιτική φύλαξης των συνόρων από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, στηρίζει σε γενικές γραμμές και την προσπάθεια επιβράδυνσης της πανδημίας. Καλώς τον κι ας άργησε. Αλλά δεν αρκεί η μετατόπιση σε θέσεις πιο συναινετικές – μάλιστα σε δυο τέτοια ζητήματα, στα οποία αναρωτιέμαι τι άλλο θα μπορούσε να κάνει από τη στιγμή που τον πρόλαβαν τα γεγονότα. Χρειάζεται η αποδοκιμασία του χθεσινού εαυτού του (την προηγούμενη εβδομάδα απειλούσε την κυβέρνηση να μην τολμήσει να κάνει ό,τι είχε εκείνος στο μυαλό του) και η απομάκρυνσή του από τα στελέχη με τα οποία συνέπλεε στην εχθροπάθεια και τα οποία, σήμερα, συνεχίζουν στους ίδιους τόνους. Συναίνεση ενός πολιτικού σε ένα κόμμα που εκφράζεται από τον Πολάκη, τον Καρανίκα, τον Κυρίτση και διάφορα άλλα έξαλλα καλά παιδιά δεν είναι εφικτή. Αν θέλει ο Τσίπρας να εμφανιστεί «φωτισμένος», είναι ανάγκη να ξεμπερδέψει με τους σκοτεινούς του. Να ξεμπερδέψει, δηλαδή, με το παρελθόν του. Να γίνει από Σαούλ, Παύλος.

Κατά τα άλλα, ο Μητσοτάκης έχει κερδίσει την ιδεολογική ηγεμονία και την πολιτική συναίνεση των πολιτών στις επιλογές του. Κι αυτό είναι πάντα που μετράει.

«Ο κωρονοϊός μαζί με χιλιάδες ανθρώπους σκότωσε και τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό». Τάδε έφη ο μέγας φιλόσοφος της σοσιαλδημοκρατίας Αλέξης Τσίπρας. Υποθέτω ότι, μετά την πανδημία, η παγκοσμιοποίηση θα σαλπίσει τη σοσιαλιστική επανάσταση, ο σύντροφος Τσίπρας θα είναι ο αυριανός πρωθυπουργός και στον κόσμο θα δεσπόσει το άστρο του κινέζου προέδρου Συ Τζιπίνγκ. Και το νέο σύμβολο του σοσιαλισμού θα είναι η πόλη Γιουχάν, απ’ όπου ξεκίνησαν όλα. Αβάντι πόπολο.

Ακροδεξιοί Παλαιστίνιοι;
Πριν από μερικές ημέρες, πυρπολήθηκε ένα σχολείο προσφύγων στη Μυτιλήνη. Στο κλίμα της συνολικής κριτικής στο κλείσιμο των συνόρων, το περιστατικό προστέθηκε στα επιχειρήματα μιας φωνακλάδικης κριτικής, από ευαίσθητους (ή υποτίθεται ευαίσθητους), που απέδιδε στην κυβέρνηση μειωμένη ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ανοχή σε «ακροδεξιές» συμπεριφορές. Ένας ανόητος ακραίος εντός της ΝΔ εξέφρασε στο διαδίκτυο τη χαρά του για το κάψιμο του σχολείου. Ο άνθρωπος αυτός διεγράφη με συνοπτικές διαδικασίες από το κόμμα του, αλλά αυτό δεν συγκράτησε τους οργισμένους. Ήταν η περίοδος που ο Μητσοτάκης συγκρινόταν με τον Όρμπαν, η ΝΔ αποκαλούνταν ακροδεξιά και το μέτρο του ανθρωπισμού το έδινε ο Ερντογάν!

Ωσπου η αστυνομία ανακοίνωσε τη σύλληψη των φυσικών αυτουργών του εμπρησμού. Ήταν τρεις Παλαιστίνιοι – ο ένας δούλευε στην περίθαλψη προσφύγων στη Μυτλήνη, οι άλλοι δυο ταξίδεψαν από την Αθήνα. Πιθανόν έβαλαν τη φωτιά διότι το σχολείο ήταν πρωτοβουλία ισραηλινής ανθρωπιστικής οργάνωσης. Όποιος κι αν είναι ο λόγος, σίγουρα δεν ήταν ενέργεια ελλήνων ακροδεξιών ούτε ρατσιστών.

Πού είναι όμως σήμερα όσοι ερμήνευσαν ιδεολογικά μια ανεξιχνίαστη παρανομία; Ανασκεύασαν; Προφανώς όχι. Καλύφθηκαν πίσω από την ειδησεογραφική μονοκαλλιέργεια της πανδημίας – και περιμένουν «την κυβέρνηση του έλληνα Όρμπαν» στην επόμενη γωνία. Η πραγματικότητα δεν υπάρχει αν δεν εξυπηρετεί την ιδέα που έχουμε γι’ αυτή.