"...Στη σπασμένη φωνή του Σωτήρη Τσιόδρα μπορεί να διακρίνει κανείς το ουμανιστικό πνεύμα ή, αν λάβει υπόψη του κανείς πως θρησκεύεται ως ψάλτης, τη χριστιανική αγάπη. Σαν καλός χριστιανός, ο λοιμωξιολόγος πονάει με τον πόνο του πλησίον. Οχι όμως και ο μητροπολίτης Κυθήρων που λειτούργησε στην εκκλησία του με τη σατανική δικαιολογία πως δεν είχε φτάσει ακόμη η εγκύκλιος στη μητρόπολή του. Καμία χριστιανική αγάπη δεν τον έπεισε. Και κανένας ουμανισμός δεν έπεισε όλους τους υπόλοιπους απειθείς να ματαιώσουν τις αποδράσεις τους...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 23/03/30

Πιό κοντά, πιο γρήγορα

Δεν είναι όλοι. Δεν είναι οι περισσότεροι, ούτε καν οι λιγότεροι. Είναι ελάχιστοι. Κάποιοι στα διόδια, κάποιοι άλλοι στα πλοία για τα νησιά, ένας μητροπολίτης, εδώ, ένας άλλος ιερέας εκεί. Είναι όμως αρκετοί για να κάνουν τη ζημιά. Είναι όσοι χρειάζεται για να εμφανιστεί κι εδώ εκείνος ο Αρμαγεδώνας που σαρώνει ήδη τη βόρεια Ιταλία ή έστω να αυξηθεί κατακόρυφα ο κίνδυνος εμφάνισης του Αρμαγεδώνα. Η διασπορά, λένε οι επιδημιολόγοι, μπορεί να φύγει εκτός ελέγχου και με τόσους.

Είναι κάτι που επαναλαμβάνει πότε παρακλητικά και άλλοτε με σπασμένη φωνή αλλά πάντα υπόκωφα ο Σωτήρης Τσιόδρας. Το κακό, επαναλαμβάνει κάθε μέρα, δεν αργεί να γίνει. Και θα είναι πραγματικά κακό. Αν η πανδημία τσάκισε τον πλούσιο βορρά της Ιταλίας, φτάνοντας στα όριά του το σύστημα υγείας, μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα γίνει σε μια χώρα των Βαλκανίων που βγαίνει μόλις τώρα από την ανέχεια. Σε μια χώρα όπου το σύστημα υγείας ήταν ανάμεσα στα θύματα της κρίσης, ο πάλαι ποτέ μεγάλος ασθενής που στα δέκα αυτά χρόνια έγινε ακόμη μεγαλύτερος. Πόσους ασθενείς μπορούν να φροντίσουν αυτά τα νοσοκομεία; Πόσα αποθέματα δυνάμεων μπορούν να έχουν γιατροί και νοσηλευτές που, όπως γνωρίζουν πολλοί καλά όσοι νοσηλεύτηκαν ή φρόντισαν νοσηλευόμενους όλα αυτά τα χρόνια, ήταν ήδη κάθε μέρα και κάθε ώρα οι αφανείς ήρωες του συστήματος υγείας;

Αυτοί οι αφανείς ήρωες έγιναν τώρα πια φανεροί - τόσο φανεροί ώστε να κερδίζουν ένα χειροκρότημα από τα μπαλκόνια. Μπορεί ανάμεσα σε εκείνους που επευφήμησαν τους φανερούς ήρωες να ήταν και κάποιοι από τους εκδρομείς του Σαββατοκύριακου. Είναι οι ίδιοι πάντως που αναπτύσσουν ένα άλλο είδος «ανοσίας της αγέλης» από αυτό με το οποίο μπήκε στον πειρασμό να πειραματιστεί η Βρετανία. Είναι η ανοσία απέναντι σε αυτό που έκανε τη φωνή του Σωτήρη Τσιόδρα να σπάσει. Στην αντίληψη πως όλη αυτή η τιτάνια προσπάθεια γίνεται για τους πιο ευάλωτους ακόμη και αν βρίσκονται στη δύση της ζωής τους. Για τους παππούδες και τις γιαγιάδες, όπως είπε ο εθνικός μας λοιμωξιολόγος.

Στη σπασμένη φωνή του Σωτήρη Τσιόδρα μπορεί να διακρίνει κανείς το ουμανιστικό πνεύμα ή, αν λάβει υπόψη του κανείς πως θρησκεύεται ως ψάλτης, τη χριστιανική αγάπη. Σαν καλός χριστιανός, ο λοιμωξιολόγος πονάει με τον πόνο του πλησίον. Οχι όμως και ο μητροπολίτης Κυθήρων που λειτούργησε στην εκκλησία του με τη σατανική δικαιολογία πως δεν είχε φτάσει ακόμη η εγκύκλιος στη μητρόπολή του. Καμία χριστιανική αγάπη δεν τον έπεισε. Και κανένας ουμανισμός δεν έπεισε όλους τους υπόλοιπους απειθείς να ματαιώσουν τις αποδράσεις τους.

Αυτοί οι ελάχιστοι μετατράπηκαν σε εστίες διασποράς. Με την αλαζονεία πως είναι αρκετά υγιείς και αρκούντως τυχεροί για να πέσουν οι ίδιοι θύματα του ιού. Με την πλάνη πως οι εκκλήσεις για τον περιορισμό των μετακινήσεων αφορά πάντα κάποιους άλλους - όλους τους άλλους. Αν όμως αυτή είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που οι πολλοί λίγοι μπορούν να βλάψουν τους πολλούς ή όλους, τι μένει να γίνει; Η απάντηση έχει ήδη δοθεί αλλού και δεν μπορεί να είναι και πολύ διαφορετική εδώ. Αν ο φόβος του Αρμαγεδώνα έφερε το λοκ ντάουν πιο κοντά, η απείθεια θα το έφερνε πιο γρήγορα.

...από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 23/03/20