Θυμάσαι τον εαυτό σου σε τρελή καψούρα, να ξεροσταλιάζει εμπρός στο σπίτι της, να βαράει κουδούνια, να αδειάζει μπουκάλια, να κόβει φλέβες; Με την ίδια ένταση βιώνουν κι εκείνοι το πάθος τους. Και όσο τους λοιδορούν κι όσο τους βρίζουν, τόσο φανατίζονται. Η χλεύη των πολλών τούς τρέφει. Τους πείθει ότι είναι ξεχωριστοί. «Εγώ δεν έκοψα τις φλέβες μου!» θα πεις. «Το απείλησα μα δεν το 'κανα. Ξενέρωσα και πήγα παρακάτω…». Αυτό ακριβώς ελπίζουμε για τους «σκεπτικιστές» της πανδημίας. Για τους αρνητές προσεχώς των εμβολίων. Να ξενερώσουν εγκαίρως από τις ολέθριες ιδεοληψίες τους. Να απομαγευτούν. Να αναφωνήσουν λυτρωτικά, υπό τον τρόμο έστω των διασωληνώσεων και των θανάτων: «Φτάνει, φτάνει, η μπαρούφα φτάνει! Εμένα η μάνα μου δεν με ξανακάνει!»....

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 21-22/11/22

 

ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ,
του Χρήστου Χωμενίδη

Πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια δούλευα στο ραδιόφωνο. Μοιραζόμουν καθημερινή εκπομπή με τον εξαιρετικό δημοσιογράφο Βασίλη Αδαμόπουλο. Ο Βασίλης ξεδίπλωνε για τους ακροατές μας την επικαιρότητα - πλήρως, οξυδερκώς και ισορροπημένα. Εγώ ως συγγραφέας όφειλα να κάνω τα απροσδόκητα σχόλια, να αναποδογυρίζω την εικόνα, να βάζω φυτιλιές. Λειτουργούσε ο συνδυασμός μας.

Στις προεκλογικές περιόδους, παρήλαυναν από το στούντιό μας - όπως μπροστά από κάθε κάμερα και μικρόφωνο - πολιτευτές, βουλευτές, υπουργοί. Κάποιοι αξιόλογοι, φιλότιμοι, ικανοί. Αλλοι χαλασοχώρηδες, αριβίστες και σώγαμπροι της συμφοράς. Ολοι όμως μουσικοί στην ίδια ορχήστρα που ονομάζεται πολιτικό προσωπικό της ελληνικής δημοκρατίας.

Ενα πρωί είχαμε έναν διαφορετικό καλεσμένο. Ενα επαγγελματικό στέλεχος μικρού αριστερού κόμματος. Εναν άνθρωπο με σκονισμένα παπούτσια - «κυκλοφορώ είτε με λεωφορείο είτε με τα πόδια» -, με μπαλώματα στους αγκώνες του σακακιού του, με φυλακή στην πλάτη του επί χούντας. Ηταν παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων. Η χώρα διατελούσε σε ευδαιμονία, ζούσε τον μύθο της. «Εχουμε μπει σε πολύ κακό δρόμο!» μας ανακοίνωσε ο μουσαφίρης μας. «Τι τα θέλουμε τα μετρό και τα αεροδρόμια και τις γέφυρες; Ο καπιταλισμός επελαύνει και θα μας καταντήσει διεθνές διαμετακομιστικό κέντρο! Ο λαός έχει παραδοθεί στον πιο χυδαίο καταναλωτισμό!». «Τι θα έπρεπε να κάνει ο λαός;». «Να επιστρέψει στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα. Να καλλιεργεί τη γη, να ιδρώνει στις φάμπρικες, να διασκεδάζει με ρετσίνα, ουζάκι και με τραγούδια δικά μας, της χαράς και του μόχθου. Οχι με ροκ υποπροϊόντα της αμερικάνικης κουλτούρας που προπαγανδίζουν τα ναρκωτικά…». «Τα πιστεύετε αυτά;» γούρλωσα κατάπληκτος τα μάτια.

Τα πίστευε. Στο ακέραιο. Οταν χρεωκόπησε η Ελλάδα το 2010, αισθάνθηκε βαθιά δικαιωμένος. Οταν ανέλαβε υπουργός το 2015, το 'χε βάλει σκοπό του να οικοδομήσει τον σοσιαλισμό - ένιωθε σαν να 'μπαινε απελευθερωτής στην Αβάνα, Τσίπρα κοιτούσε, Φιντέλ Κάστρο έβλεπε. Οταν μετά την ιστορική «κωλοτούμπα» και το τρίτο Μνημόνιο αποχώρησε έξαλλος από τον ΣΥΡΙΖΑ, πήρε μαζί του και το εικονοστάσι του. Τις σεπτές μορφές των προφητών και των ηρώων θα προσκυνάει έστω κι αν απομείνει ο στερνός οπαδός τους. Τα ιερά βιβλία -Μαρξ και Λένιν - θα μελετάει νυχθημερόν, θα αναζητά και θα (νομίζει ότι) βρίσκει στις σελίδες τους τις απαντήσεις για το κάθετι. Και θα τελειώσει κάποτε «ντυμένος μες στην πίστι του, σεμνότατα», ευτυχισμένος κατά τον Καβάφη.

Πολλοί ανάμεσά μας ομνύουν σε παραδοξότητες. Παραδοξότητες δηλαδή για εμάς, για τα τρισέγγονα του Διαφωτισμού, που εννοούμε όλα να τα εξετάζουμε δια της λογικής, που ηδονιζόμαστε να αναθεωρούμε, να απομυθοποιούμε. Που έχουμε ως θέσφατο την επιστήμη, ως ιδανικά τη φιλεύθερη δημοκρατία, την ανοιχτή κοινωνία, το κοσμικό κράτος. Που δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας οσάκις απειλείται η ελεύθερη έκφραση, το δικαίωμα στην υγεία και την παιδεία, όποτε αμφισβητείται η ισότητα μεταξύ φύλων και των φυλών. Για πολλούς συμπολίτες μας όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν ψιλά γράμματα. Αλλά φρικτές ανορθογραφίες.

Αμα η ζωή κυλάει ομαλά, δεν τους δίνεις σημασία. Γιατί να σε ενοχλήσει η κυρία της διπλανής πόρτας που σκοπό της ζωής της έχει να προσκυνήσει κάθε γυναικείο μοναστήρι των Βαλκανίων; Γιατί να σπαταλήσεις χρόνο και σάλιο για να τσακωθείς με τον σταλινικό, με τον νεοπουριτανό της πολιτικής ορθότητας, με τον μανιώδη της αστρολογίας; Καθένας όπως τη βρίσκει. Δεν σε ενοχλούν και δεν τους ενοχλείς.

Ετσι όμως και η κανονικότητα διασαλευτεί και τα γάλατα σφίξουν, ο χαβάς του καθενός μπορεί να γίνει εκτός από κακόφωνος και θανατηφόρος.

Πώς να μεταπείσεις όσους πρεσβεύουν ότι η Θεία Κοινωνία είναι Covid free; Ή - τρισχειρότερα - ότι και να νοσήσεις από «αίμα και σώμα Χριστού» και να πεθάνεις ακόμα, θα μεταβείς εις την Ανω Ιερουσαλήμ, στην αληθινή ζωή, παρέα με όσους κόλλησες; Πώς να αντιμετωπίσεις όσους νοηματοδοτούν την ύπαρξή τους με την Πορεία του Πολυτεχνείου; Και θεωρούν την πανδημία άλλοθι για να ανασταλούν οι λαϊκές ελευθερίες, ίσως και για να επιβληθεί δικτατορία;

Θυμάσαι τον εαυτό σου σε τρελή καψούρα, να ξεροσταλιάζει εμπρός στο σπίτι της, να βαράει κουδούνια, να αδειάζει μπουκάλια, να κόβει φλέβες; Με την ίδια ένταση βιώνουν κι εκείνοι το πάθος τους. Και όσο τους λοιδορούν κι όσο τους βρίζουν, τόσο φανατίζονται. Η χλεύη των πολλών τούς τρέφει. Τους πείθει ότι είναι ξεχωριστοί.

«Εγώ δεν έκοψα τις φλέβες μου!» θα πεις. «Το απείλησα μα δεν το 'κανα. Ξενέρωσα και πήγα παρακάτω…».


Αυτό ακριβώς ελπίζουμε για τους «σκεπτικιστές» της πανδημίας. Για τους αρνητές προσεχώς των εμβολίων. Να ξενερώσουν εγκαίρως από τις ολέθριες ιδεοληψίες τους. Να απομαγευτούν. Να αναφωνήσουν λυτρωτικά, υπό τον τρόμο έστω των διασωληνώσεων και των θανάτων: «Φτάνει, φτάνει, η μπαρούφα φτάνει! Εμένα η μάνα μου δεν με ξανακάνει!».

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 21-22/11/20

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ,
ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ & ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ

Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Στην εποχή της υπέρβασης των εθνικών ορίων, της πολιτισμικής αλλοίωσης των εθνών αλλά και της αυτονομημένης δύναμης. Είναι γνωστό σε όλους ότι ο όρος «παγκοσμιοποίηση» ερμηνεύεται συχνά ως μια έντονη επιρροή του δυτικού πολιτισμού, δηλαδή του lifestyle και της οικονομίας στον υπόλοιπο κόσμο, κι έτσι δίκαια πολλές φορές χρησιμοποιείται αντί του όρου αυτού ο όρος «εκδυτικοποίηση».

Αναμφίβολα, βασικό γνώρισμα του δυτικού πολιτισμού είναι η ατομοκρατία. Ο σύγχρονος δυτικός κόσμος, με την υπέρμετρη ανάπτυξη της τεχνολογίας και την προκλητική συσσώρευση πλούτου, αγνοεί την έννοια του ανθρώπινου προσώπου, ως κατ' εικόνα Θεού δημιουργία, την οποία συγχέει ή και ταυτίζει με το άτομο. Και αυτό διότι έχει απολέσει την κοινωνία της σχέσης.

Η αξία του ανθρώπινου πρόσωπου καταργείται και μετατρέπεται σε μία απρόσωπη ατομοκεντρικότητα, χρήσιμη μάλλον για οικονομικές έρευνες και στατιστικές μελέτες. Ετσι, ο άνθρωπος δεν εκλαμβάνεται ως έλλογη ελεύθερη αυτόνομη οντότητα, ούτε ως μοναδική και ανεπανάληπτη ψυχοσωματική και πνευματική υπόσταση, αλλά κυρίως ως μάζα, ως αριθμός, ως νούμερο, ως ψήφος, ως «like» και πλέον… ως κρούσμα.

Είναι γεγονός ότι η έξαρση της πανδημίας ενίσχυσε και προέβαλε υπερβολικά την έννοια του ατόμου, κυρίως μέσα από φράσεις όπως «ατομική ευθύνη», «ατομική προσευχή», ακόμη, δυστυχώς, και «ατομική λατρεία», έναντι της έννοιας της κοινότητας. Προέβαλε, θα λέγαμε, το άτομο σε συνάφεια με το άθροισμα ατόμων και όχι ως κοινωνία προσώπων. Αναμφίβολα, πρόκειται για μια προτεσταντική θεώρηση της ζωής ή και της πίστης, η οποία τοποθετεί στο κέντρο όλων το άτομο σε όλες τις κοσμικές του εκδηλώσεις.

Στο πλαίσιο αυτό, η αμφιλεγόμενη πρόταση του καταξιωμένου και κορυφαίου συμβούλου υγείας, Ελβετού κ. Γουίλι Ογκιερ, με αφορμή την υπερβολική επιβάρυνση του εθνικού συστήματος υγείας της χώρας του, να μην έχουν δικαίωμα εισαγωγής σε ΜΕΘ όσοι παραβλέπουν εσκεμμένα τα μέτρα προστασίας κατά του ιού, έρχεται να υπερτονίσει την εφαρμογή της προτεσταντικής αυτής ηθικής, κατά τρόπο βεβαίως άτεγκτο, η οποία «τιμωρεί» το άτομο για επιλογές που ζημιώνουν το κοινωνικό σύνολο.

Ωστόσο, η εφαρμογή της λογικής αυτής έρχεται σε πλήρη αντίθεση τόσο με την ιατρική ηθική και δεοντολογία, που αναφέρει ο όρκος του Ιπποκράτη, όσο βεβαίως και με την «αγαπητική» ή και «συγχωρετική» στάση της ορθόδοξης θεολογίας και της πατερικής παράδοσης, σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος αποτελεί οργανικό μέλος του θεανθρώπινου σώματος της Εκκλησίας και χρήζει βοηθείας και αρωγής ως ασθενές μέλος.

Πράγματι, η πατερική γραμματεία και κυρίως οι καππαδόκες πατέρες ανέπτυξαν την έννοια του ανθρώπινου προσώπου, η ιερότητα του οποίου αποτέλεσε γι' αυτούς πηγή έμπνευσης για να εμβαθύνουν στο μυστήριο της θείας οικονομίας. Με τον όρο «πρόσωπο» προσδιορίζεται μια σχέση. Ετσι, το πρόσωπο δεν μπορεί να υπάρξει έξω από τη σχέση του με τον Δημιουργό του και τους άλλους ανθρώπους. Δεν μπορεί να κατανοηθεί δίχως την αγάπη και δίχως την κοινωνία της αγάπης.

Η Εκκλησία μας, ως κοινωνία προσώπων και όχι απρόσωπη μάζα θρησκευόμενων ατόμων, προβάλλει τη μοναδική αξία του ανθρώπινου προσώπου και τονίζει το κατ' εικόνα και ομοίωση που φέρει κάθε άνθρωπος. Ετσι, για την ορθόδοξη θεολογία δεν υφίσταται ατομική προσευχή, αλλά «προσωπική προσευχή», αφού αναπτύσσεται μια προσωπική σχέση. Η Θεία Λειτουργία δεν είναι ατομική λατρεία, αλλά συλλογική. Είναι ο γλυκασμός της κοινωνίας της ζωής εν Χριστώ, μια διαρκής πορεία από το «εγώ» στο «εμείς» και η απόλυτη ελευθερία του προσώπου, αφού «Χριστός ημάς ηλευθέρωσε» (Γαλ. 5,1).


Την ώρα αυτή όμως απαιτείται και χρειάζεται από όλους περισσότερη θυσία και προσοχή για να προφυλάξουμε το αγαθό της ζωής, το μεγάλο αυτό δώρο του Θεού προς κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, θρησκείας και καταγωγής. Η πανδημία, με τη βοήθεια του Θεού, θα περάσει. Τι θα αφήσει όμως πίσω της; Εύχομαι τα λιγότερα θύματα, αλλά και μια πιο ισχυρή κοινωνία αλληλεγγύης και προσφοράς. Ενα βίωμα της Ορθοδοξίας στο πρόσωπο του άλλου μέσα από το πρίσμα της αγάπης, της καταλλαγής, της ψυχικής γαλήνης και έναν κόσμο πιο πνευματικό, πιο ανθρώπινο. Κουράγιο, αδελφοί μου!