Ενα μεγάλο μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής είναι ότι η επίσημη Ευρώπη έχει λογοκρίνει τη χριστιανική της παράδοση. Επειδή φοβάται τους αλλόθρησκους πληθυσμούς της. Η ευρωπαϊκή μνήμη χωρίς τον χριστιανισμό είναι ανάπηρη. Ούτε τον φιλελευθερισμό δεν μπορείς να καταλάβεις. Το ίδιο ισχύει και για την εθνική συλλογική μας μνήμη. Η εικόνα της Παναγίας σε ένα βίντεο για τις Ενοπλες Δυνάμεις, σε αυτή τη συλλογική μνήμη απευθύνεται. Κοινώς, απευθύνεται στο λαϊκό αίσθημα. Οι ταλιμπάν της προόδου ας κάνουν όσα μαθήματα θέλουν με τον δείκτη της δεξιάς προτεταμένο. Δεν είναι πολλοί. Εχουν όμως μεγάλες ιδέες. Και η μεγαλύτερη είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση υπάρχει χάρη σ’ αυτούς. Δεν διαφέρουν και πολύ από τον Τσίπρα και τον Φίλη, που πιστεύουν ότι μια μέρα θα ξυπνήσουν και θα είναι κυβέρνηση. Είναι η λογική του περιθωρίου...

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

είναι στοιχείο της δημοκρατίας μας, ως εκ τούτου η Βουλή, τιμώντας την, τιμά τη δημοκρατία μας. Το Σάββατο 21 Νοεμβρίου η Βουλή επιχείρησε να συμμετάσχει στον εορτασμό των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας και της προστάτιδός τους Παναγίας. Και το Διαδίκτυο πλημμύρισε από τους ολολυγμούς της προοδευτικής συνείδησης. Το βίντεο με τις μάχες, τους θύμισε αισθητική της χούντας. Θα προτιμούσαν κάτι σε Τριφό, που τον μνημόνευσε ο Σαββόπουλος στο Mega. Και αντί για την εικόνα της Παναγίας, ας πρόβαλλαν τη σεπτή μορφή της Ζαν Μορό στο «Ζυλ και Τζιμ». Βλέπετε, η προοδευτική συνείδηση στη χώρα μας διαθέτει εκλεπτυσμένη αισθητική. Δεν ειρωνεύομαι την αισθητική του κ. Φίλη και των συνοδοιπόρων του. Αναφέρομαι στον απελευθερωτικό στρατό των ηθών μας. Σε όσους πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα γίνει πραγματική ευρωπαϊκή χώρα μόνον αν θεραπεύσει τις εμμονές της. Και μέσα στις εμμονές της είναι και η Παναγία. Ας λένε ό,τι θέλουν. Δεν τους πείραξε ο στρατός. Στο κάτω κάτω, μπροστά στη Βουλή υπάρχει το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και κανείς ώς σήμερα δεν το θεώρησε ασυμβίβαστο. Η εικόνα της Παναγίας τούς ενόχλησε.

Δηλώνω ευθαρσώς και εν γνώσει όλων των συνεπειών του νόμου ότι δεν είμαι θρησκευόμενος. Πρόβλημά μου, όπως και πρόβλημά μου είναι η πίστη μου. Ομως δεν μπορώ να αγνοήσω ότι ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής είναι ότι η επίσημη Ευρώπη έχει λογοκρίνει τη χριστιανική της παράδοση. Επειδή φοβάται τους αλλόθρησκους πληθυσμούς της. Η ευρωπαϊκή μνήμη χωρίς τον χριστιανισμό είναι ανάπηρη. Ούτε τον φιλελευθερισμό δεν μπορείς να καταλάβεις. Το ίδιο ισχύει και για την εθνική συλλογική μας μνήμη. Η εικόνα της Παναγίας σε ένα βίντεο για τις Ενοπλες Δυνάμεις, σε αυτή τη συλλογική μνήμη απευθύνεται. Κοινώς, απευθύνεται στο λαϊκό αίσθημα. Οι ταλιμπάν της προόδου ας κάνουν όσα μαθήματα θέλουν με τον δείκτη της δεξιάς προτεταμένο.

Δεν είναι πολλοί. Εχουν όμως μεγάλες ιδέες. Και η μεγαλύτερη είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση υπάρχει χάρη σ’ αυτούς. Δεν διαφέρουν και πολύ από τον Τσίπρα και τον Φίλη, που πιστεύουν ότι μια μέρα θα ξυπνήσουν και θα είναι κυβέρνηση. Είναι η λογική του περιθωρίου. Ομως δεν τους υποτιμώ. Δεκαετίες τώρα, την Ελλάδα την κυβερνά το περιθώριο. Το κέντρο ψάχνει να βρει τη θέση του.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 24/11/20

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 24/11/20



ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Ας πούμε ότι το εφέ ήταν αλλόκοτο. Στρατιωτικά φαντάσματα και θεομητορικοί ίσκιοι έτρωγαν την πρόσοψη της Βουλής μέσα στην έρημη νύχτα. Ακόμη κι αν είχε κανείς την τάση να υποκλιθεί στα εικονιζόμενα σύμβολα, η μέθοδος της μεγα-παραμορφωτικής απεικόνισης προκαλούσε μάλλον αιφνιδιασμό, παρά δέος.

Ας πούμε ότι και ο καραβανάδικος νατουραλισμός των προβαλλόμενων εικόνων μπορούσε να δημιουργήσει σε κάποιον το αίσθημα του εγκλωβισμού σε τραυματική ανάμνηση σχολικής γιορτής – τη δύσπνοια της παγίδευσης σε ένα matrix σισύφειας αντιπαιδαγωγικής αγγαρείας, όπου είσαι υποχρεωμένος να θυμάσαι τις ημερομηνίες όλων των ηρωικών αιματοχυσιών, όλων των ηρωικών στρατηγών και όλων των ανάξιων εχθρών τους.

Ας πούμε ότι υπάρχει εκεί έξω πολύ λεπτό γούστο – οφθαλμοί άγαν εύθικτοι, που τσούζουν στην πρώτη υποψία φολκλόρ, στη δίωρη θέα ενός ειδώλου· βλέμματα που, για να είναι τόσο ευαίσθητα, δεν μπορεί να έχουν υποστεί τη σκλήρυνση του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, που είναι δίδυμος με τον στρατιωτικό.

Ας πούμε ότι όλες αυτές οι εικαστικές ενστάσεις είναι ή δεν είναι δικαιολογημένες. Πού βρίσκει, όμως, κανείς όλα τα υπόλοιπα; Πώς βρίσκει στο απλοϊκό άλμπουμ που προβλήθηκε στον τοίχο της Βουλής για την εορτή των Ενόπλων Δυνάμεων τόσο «ψωμί»; Τόση προμελέτη; Τόση προπαγανδιστική επιβολή; Τόση «χούντα»;

Ενα ζήτημα πολιτικού γούστου, που θα σήκωνε το πολύ τρολάρισμα, μεταποιήθηκε σε υλικό αφθώδους καταγγελίας. Για τον Νίκο Φίλη, τον λυρικότερο από τους καταγγέλλοντες, οι εικόνες παρέπεμπαν στο «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και συνιστούσαν «στυγνή προσβολή της δημοκρατίας». Ο Φίλης την πήγε και πιο βαθιά την «ανάλυση». Ο Μητσοτάκης, λέει, αποτυγχάνει στην πανδημία, γι’ αυτό «αναβαπτίζεται στα βρώμικα νερά του μιλιταρισμού, του σκοταδισμού, του αυταρχισμού και της εμφυλιοπολεμικής εθνικοφροσύνης». Πολύ σωστά. Τέτοια προβολή επί της Βουλής είχε γίνει και πέρυσι τα Χριστούγεννα, με αγιοβασιλάκια, ταράνδους και άλλες παραστάσεις εορταστικού κιτς. Προφανώς τότε ο Μητσοτάκης, θορυβημένος από την προπανδημική νεοφιλελεύθερη αποτυχία του, ήθελε να αναβαπτιστεί στα γλυκερά σορόπια του καταναλωτισμού, του λαμπιονισμού, του κουραμπιεδισμού και του χαζοχαρούμενου πνεύματος των Χριστουγέννων.

Ο θόρυβος θα ήταν μόνο αστείος αν δεν ήταν αλγεινά ενδεικτικός μιας αντιπολίτευσης που είναι κάθε μέρα έτοιμη να φωνάξει «χούντα»· που κάνει ανηλεή κατάχρηση των αναθεμάτων για «εγκλήματα» και «εκτροπές».

Ισως η επίθεση στις φευγαλέες ψηφιακές χαλκομανίες των Ενόπλων Δυνάμεων παριστάνει καλύτερα την αντιπολιτευτική ρουτίνα του ΣΥΡΙΖΑ: τη σκιαμαχία με φαντάσματα που μόνον ο ίδιος έχει ανάγκη, για να συντηρεί την καταγγελτική του μονοτονία. Οι σκιές φωτίζουν αυτούς που τις πολεμούν. Οταν σαλπίζεις έφοδο ενάντια σε καρτούν, εσύ είσαι το καρτούν.