ΧΡΕΟΣ ΤΙΜΗΣ ΜΕ ΩΘΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΩ ΞΑΝΑ:
Κάτι περισσότερο από 68 χρόνια χωρίζουν αυτή τη γαμήλια φωτογραφία των γονιών μου, Χαρίλαου Θρ. Μηχιώτη και Ελένης Κων. Καραμήτσα, από σήμερα…
Παντρεύτηκαν ανήμερα του Ευαγγελισμού το 1952, όταν οι μετεμφυλιακές διώξεις είχαν κάπως κοπάσει και μπορούσαν πλέον να ενώσουν τις ζωές τους, αφού ο πατέρας μου είχε γυρίσει από τις εξορίες, από όπου η μητέρα μου τον περίμενε καρτερικά. Έζησαν έκτοτε αρμονικά μέχρι τέλους, ο ένας δίπλα στον άλλον. Έδωσαν αγώνες χέρι-χέρι και συμπορεύθηκαν στη ζωή, σε όλες τις στιγμές της, καλές και κακές. Δεν θυμάμαι να είχαν ανταλλάξει ποτέ πικρό λόγο ο ένας για τον άλλον. Είχαν το νού τους, σε βαθμό υπερπροστατευτισμού, για το Φειμάκη τους-έτσι με έλεγαν, σε ανάμνηση του ονόματος του αδελφού του πατέρα μου, του Φείμη (Σεραφείμ), που έχασε ο πατέρας μου στο δεύτερο αντάρτικο με το ΔΣΕ, στα βουνά της Πίνδου- με το δικό τους τρόπο.
Έφυγαν και οι δύο Νοέμβριο μήνα. Η μητέρα μου στις 3 Νοεμβρίου 1995 και ο πατέρας μου στις 19 Νοεμβρίου 2012, σαν σήμερα πριν οκτώ χρόνια, με την Ελένη «του» παρούσα-απούσα σύντροφό του. Ο γιός τους, όσοι είχαν την ευκαιρία να τούς γνωρίσουν, το Χαρίλαο και την Ελένη Μηχιώτη, οι δικοί μου άνθρωποι και πολλοί στον κοινωνικό περίγυρο, τους θυμούμαστε με τρυφερότητα, τιμή και σεβασμό, αυτό είναι που έχω κρατήσει. Ως ανθρώπους του μέτρου, απέναντι από τις ακρότητες και τη μισαλλοδοξία, τις διαχωριστικές γραμμές και τα αναθέματα, γιά την καταλλαγή και τη συναίνεση.
Στα πολλά μαθήματα ζωής που μού έδιναν εν ζωή συνεχίζω να ανατρέχω και τώρα…Διότι η μνήμη είναι ζωή, κατά την έκφραση φίλου...Διότι η παρακαταθήκη όσων έχουν φύγει από τη ζωή, τους κεκοιμημένους, αποτελεί διαρκή φάρο και ισχυρό πρότυπο για τους περιλειπόμενους, τιμώντας τον δρόμο τους στα εγκόσμια με τη δική μας στάση ζωής, σε ανάλογη ρότα σε παραπλήσια ή και διαφορετικά δεδομένα. Από ένα λουλούδι στο κοινό τους μνήμα στο Κοιμητήριο Ηλιούπολης είναι το ελάχιστο...
Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου