ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ", 2.088 (687)
Σκληρά επικριτικός για τον Σαλβίνι και τους κάθε είδους εθνικιστές: "Το πρόβλημα είναι ότι η Ευρώπη δεν έχει όλα τα εργαλεία για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Δεν χρειάζεται λιγότερη Ευρώπη, χρειάζεται περισσότερη Ευρώπη! - "Η κρίση αυτή θα σημαδέψει τους ανθρώπους. Μετά την κρίση, όλοι, θα είμαστε διαφορετικοί. Αυτό το κλίμα, ο φόβος, η ακύρωση της κοινωνικής ζωής, θα έχει επίδραση σε όλους μας. Κλεισμένοι μέσα, χωρισμένοι. Όλοι απομονωμένοι. Αυτό θα έχει επιπτώσεις σε όλους μας"
Συνέντευξη στην Daniela Preziosi (Από το "Il Manifesto" της 18.03.2020 )
Ο πρώην διευθυντής της “Unita” (εφημερίδας του ΚΚΙ), την παραμονή των 96ων γενεθλίων του: «Έζησα τα χρόνια του πολέμου, τους νεκρούς, την τρομοκρατία. Τώρα η μόνη προστασία από τον φόβο της πανδημίας είναι να κάτσεις σπίτι. Αποκλεισμένοι, απομονωμένοι, χωριστά. Αυτό θα έχει συνέπειες σε όλους. Οι κυριαρχιστές δεν έχουν καταλάβει τίποτα: αναρωτιούνται τι κάνει η Ευρώπη, την ώρα που προσπαθούσαν να τη διαλύσουν. Μπροστά σε παγκόσμια προβλήματα, χρειάζεται περισσότερη Ευρώπη, περισσότερος ΟΗΕ, χρειάζεται η κυβέρνηση της παγκοσμιοποίησης». Αυτές τις ώρες ο Emanuele Macaluso περιγράφει το κλίμα, τη σιωπή.
Κομμουνιστικό στέλεχος και συνδικαλιστής, διευθυντής της εφημερίδας “Unita” και τόσα άλλα, θα γιορτάσει τα 96α γενέθλιά του στις 21 Μαρτίου, την πρώτη ημέρα της άνοιξης. Ακόμη και γι’ αυτόν, που έχει περάσει από τόσα, αυτές οι μέρες της πανδημίας είναι πικρές: «Θα έχει επιπτώσεις για όλους εμάς», εξηγεί, «γιατί μας εξαναγκάζουν να αντιμετωπίζουμε τον φόβο μένοντας απομονωμένοι μεταξύ μας». Έτσι καταλήγει η συνέντευξη που έδωσε για να μιλήσει για το Εθνικό Σύστημα Υγείας (της Ιταλίας). Όταν αυτό νομοθετήθηκε, το 1978, ο ίδιος ήταν γερουσιαστής και μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΙ.
Όλοι σήμερα, πραγματικά όλοι, επαινούν το ιταλικό σύστημα Υγείας...
Η Ιταλία έχει ένα από τα πλέον οργανωμένα υγειονομικά συστήματα στον κόσμο. Αυτοί που φτύνουν στην Prima Repubblica (η περίοδος από το 1948 έως το 1994) θα πρέπει να ξέρουν ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα μιας πλατιάς σύγκλισης, στη μάχη για τις νοσοκομειακές δομές, που έγινε μεταξύ του ΚΚΙ και της Χρηστιανοδημοκρατίας. Ο Saragat (ο τότε σοσιαλδημοκράτης ΠτΔ) είχε ζητήσει «σπίτια, σχολεία και νοσοκομεία ». Στο τέλος έγινε η μεταρρύθμιση, υπουργός Υγείας ήταν η Tina Anselmi. Τώρα το δημόσιο σύστημα Υγείας το έχουν «κληρονομήσει» όλοι, ακόμη και αυτοί που θεωρούν ότι αυτή την κατάκτηση θα πρέπει να την ακυρώσουν. Αυτή ήταν μια θεμελιώδης επίτευξη του κοινωνικού κράτους και έγινε πραγματικότητα γιατί τη θέλησαν τα μεγάλα κόμματα της Πρώτης Δημοκρατίας: αυτή είναι η αλήθεια που πρέπει όλοι να αναγνωρίσουν. Ας αναρωτηθούμε σε τι κατάσταση θα βρισκόμαστε σήμερα εάν δεν είχαμε το Εθνικό Σύστημα Υγείας !
Θα ήμαστε σε όμοια κατάσταση με τις Ηνωμένες Πολιτείες;
Άκουσες τον Τραμπ; Κατάργησε το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα Obama και τώρα όλοι αυτοί που δεν είναι ασφαλισμένοι, δηλαδή η πλειοψηφία των φτωχών που είναι ανασφάλιστοι, τι θα κάνουν αν τους βρει αυτό το κακό;
Στην αρχή της πανδημίας, οι ιδρυτικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αντιμετώπισαν με την απαιτούμενη σοβαρότητα την κατάσταση στην Ιταλία.
Σκέφτηκαν ότι το πρόβλημα θα έμενε περιορισμένο στην Ιταλία, μη διαβλέποντας ότι αυτό το πράγμα έχει μια απίστευτη ταχύτητα μετάδοσης. Τι να πεις για εκείνον τον νταή τον Boris Johnson, που τώρα βρίσκεται και αυτός ο ιδιος αντιμέτωπος με το πρόβλημα; Αν σήμερα η Μεγάλη Βρετανία διαθέτει ένα δημόσιο σύστημα Υγείας, αυτό οφείλεται στους Εργατικούς.
Χριστιανοδημοκράτες, κομμουνιστές, εργατικοί. Ο ιός δεν ακυρώνει τις πολιτικές κατηγορίες;
Όχι, οι πολιτικές κατηγορίες δεν ακυρώνονται. Σήμερα όμως η πολιτική έχει αποδυναμωθεί, δεν έχει την ισχύ να διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίλυση των προβλημάτων. Αυτή η εμπειρία μάς διδάσκει ότι χρειάζεται μια πολιτική τάξη ικανή να αντιμετωπίζει τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας. Σήμερα αντιμετωπίζουμε μια πανδημία.
Η ιταλική κυβέρνηση είναι στο ύψος των περιστάσεων;
Ο πρόεδρος της κυβέρνησης, για τον οποίον είχα εκφράσει σοβαρή κριτική, σε αυτή τη φάση συμπεριφέρεται με αίσθηση ευθύνης και μάλιστα με προσωπική εμπλοκή. Αυτό θα πρέπει να του αναγνωριστεί, ανεξαρτήτως των όποιων ορίων, για έναν άνθρωπο που δεν έχει μια πολιτική προϊστορία στη ζωή του.
Σε αυτή την παγκόσμια έκτακτη κατάσταση, οι εθνικιστές και οι κυριαρχιστές τι ρόλο διαδραματίζουν;
Το ρόλο όσων δεν έχουν καταλάβει τίποτα! Φτάνει να ακούσει κάποιος τι ισχυρίζονται ακόμη και τώρα για την Ευρώπη. Αυτό το κύμα της νόσου καταδεικνύει το πώς η Ευρώπη δεν διαχωρίζεται. Αυτοί συνεχίζουν να αναρωτιούνται: «μα η Ευρώπη τι κάνει»; Πράγματι, πρέπει να ζητήσουμε να κάνει περισσότερα. Μα αυτοί θέλανε να την διαλύσουν... Το πρόβλημα είναι ότι η Ευρώπη δεν έχει όλα τα εργαλεία για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Δεν χρειάζεται λιγότερη Ευρώπη, χρειάζεται περισσότερη Ευρώπη
Η γενιά σου μεγάλωσε μέσα στον εφιάλτη του πυρηνικού πολέμου. Οι μελλοντικές γενιές θα ζουν μέσα στον εφιάλτη των πανδημιών;
Ο Togliatti έλεγε ότι η εποχή της πυρηνικής απειλής θα μπορούσε να σβήσει μια για πάντα τους πολέμους. Οι ανεύθυνες δυνάμεις πάντα υπάρχουν, αυτές που δεν μπορούν να καταλάβουν την διάσταση των προβλημάτων που έχει μπροστά της η ανθρωπότητα. Γι' αυτό λέω ότι θα χρειαζόταν μια ισχυρότερη Ευρώπη και ένας ισχυρότερος ΟΗΕ. Τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση εάν δεν συνοδεύεται από μια παγκόσμια κυβέρνηση; Σήμερα τα προβλήματα έχουν μεγάλο εύρος. Πρέπει να αναστοχαστούμε πάνω στις πολιτικές δομές. Αντίθετα, στο θέμα αυτό, καταγράφω ένα μεγάλο έλλειμμα. Με κάνουν να γελώ οι κυριαρχιστές: ο κόσμος είναι όλο και πιο μικρός...
Ξεσκονίσανε και πάλι την αντίληψη της εθνικής ομοψυχίας. Είναι αυτό κάτι που μπορεί να συγκριθεί με τη δεκαετία του ’70 (σημ.: εποχή των Ερυθρών Ταξιαρχιών);
Η αναγκαιότητα της εθνικής ομοψυχίας, που δεν έχει τίποτα να κάνει τον «ιστορικό συμβιβασμό», είναι αναγκαία. Σήμερα όμως δεν υπάρχουν δυνάμεις που μπορούν να την εκφράσουν. Η πολιτική έχει φτωχοποιηθεί. Φτάνει να ακούσεις τι λένε αυτή την ώρα η Meloni, ο Salvini, ακόμη και κάποιοι από την Αριστερά. Δεν αντιλαμβάνονται ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα προβλήματα μιας νέας εποχής - και εάν δεν αντιλαμβάνεσαι τη διάσταση του προβλήματος, ούτε να το διαβάσεις μπορείς ούτε να το ελέγξεις. Γι' αυτό είναι λάθος να θεωρείς ότι τα μεγάλα κόμματα δεν είναι πλέον χρήσιμα. Είναι πολιτικές κοινότητες που εκφράζουν μια αντίληψη, αλληλεγγύη, ικανότητα ανάληψης πρωτοβουλιών και διακυβέρνησης.
Εκτιμάς ότι η Αριστερά μας είναι στο ύψος των τεράστιων και παγκόσμιων προβλημάτων;
Δυσκολεύομαι να προσδιορίσω την Αριστερά σήμερα. Διαβλέπω ότι υπάρχει, ότι υπάρχουν δυνάμεις της Αριστεράς, άτομα που έχουν αριστερή θεώρηση και κουλτούρα, δεν υπάρχει όμως ένα μεγάλο αριστερό κόμμα ικανό να επηρεάζει, να καθοδηγεί. Το Δημοκρατικό Κόμμα δεν είναι κάτι τέτοιο. Η κριτική μου είναι γνωστή, έγραψα ένα βιβλίο πάνω σ' αυτό («Al capolinea» - «Στην αφετηρία», 2007, εκδόσεις Feltrinelli). Τώρα θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να παρακολουθούμε με προσοχή εάν διαμορφώνεται μια αριστερή συσπείρωση με βαθύτερες ιστορικές αναφορές και περισσότερη συνειδητοποίηση. Όμως κάτι τέτοιο δεν το βλέπω. Βλέπω μικρές ομάδες της Αριστεράς, μικρά κομμάτια της. Και το Δημοκρατικό Κόμμα, παρ' όλο που είναι μια δύναμη στον χώρο της Κεντροαριστεράς με μια κάποια διάσταση, δυσκολεύεται να αντιληφθεί και να επωμισθεί ένα ρόλο για να αναλάβει και να αναπτύξει μια αναζήτηση στο εσωτερικό του. Δεν αναφέρομαι σε μια αντιπαράθεση τάσεων στο εσωτερικό του, αλλά σε μια σύγκρουση με πολιτικούς όρους. Γιατί η εσωτερική διαπάλη είναι απαραίτητη. Σε ένα κόμμα πρέπει να υπάρχουν δυνάμεις που επιζητούν το ίδιο το κόμμα να επιτελεί τον ρόλο του: να προσδίδει μεγαλύτερη δύναμη και αποτελεσματικότητα στην επίλυση των νέων προβλημάτων που παρουσιάζονται. Όμως δεν βλέπω να υπάρχει κάτι τέτοιο. Αυτό θα μπορούσε να προκύψει ως επακόλουθο μιας εσωτερικής σε βάθος συζήτησης. Και γι' αυτή τη συζήτηση λείπουν τα εργαλεία της επεξεργασίας, του αναστοχασμού, ακόμη και της αντιπαράθεσης. Λείπουν τα θεωρητικά περιοδικά. Λείπει μια εφημερίδα.
Το "Il Manifesto" όμως υπάρχει και κάνει ό,τι μπορεί.
Αναμφίβολα το «Il Manifesto» είναι μια εφημερίδα της Αριστεράς. Μα δεν έχει τη δύναμη της Αριστεράς από πίσω της. Είναι μια φωνή, απαραίτητη, αλλά μόνο μια φωνή.
Μετά το ξεπέρασμα του κορωνοϊού, αυτή η χώρα θα είναι διαφορετική;
Η κρίση αυτή θα σημαδέψει τους ανθρώπους. Μετά την κρίση, όλοι θα είμαστε διαφορετικοί. Αυτό το κλίμα, ο φόβος, η ακύρωση της κοινωνικής ζωής, θα έχει επίδραση σε όλους μας. Μα εσύ μπορείς να αντιληφθείς τι σημαίνει να βγαίνεις στο παράθυρό σου και να μην βλέπεις κανέναν; Αυτή η πλατεία (Testaccio στη Ρώμη), στην οποία εγώ ζω, ήταν πάντα γεμάτη. Σήμερα υπάρχει μόνο η σιωπή, ούτε ένας άνθρωπος.
Οι άδειες πλατείες όμως σήμερα σημαίνουν ότι οι κάτοικοι, επιτέλους, έχουν αναλάβει την ευθύνη να σταματήσουν τη μόλυνση.
Είναι αλήθεια. Ο ιταλικός λαός επιδεικνύει αίσθημα ευθύνης. Μια αξιοθαύμαστη πειθαρχία. Αλλά, βλέπεις, στην ηλικία μου, μου κάνει αίσθηση να βλέπω έτσι τη χώρα μου. Βέβαια, έζησα τα χρόνια του πολέμου, των βομβαρδισμών, των νεκρών, την τρομοκρατία. Αλλά στην τρομοκρατία μπορείς να αντιδράσεις, ακόμα και στον πόλεμο μπορείς. Σήμερα ο μόνος τρόπος προστασίας φαίνεται να είναι το να κάθεσαι σπίτι σου. Κλεισμένοι μέσα, χωρισμένοι. Όλοι απομονωμένοι. Αυτό θα έχει επιπτώσεις σε όλους μας.
Μετάφραση: Μαρία Γαβαλά
 |
Συνέντευξη στην Daniela Preziosi (Από το "Il Manifesto" της 18.03.2020 )
Ο πρώην διευθυντής της “Unita” (εφημερίδας του ΚΚΙ), την παραμονή των 96ων γενεθλίων του: «Έζησα τα χρόνια του πολέμου, τους νεκρούς, την τρομοκρατία. Τώρα η μόνη προστασία από τον φόβο της πανδημίας είναι να κάτσεις σπίτι. Αποκλεισμένοι, απομονωμένοι, χωριστά. Αυτό θα έχει συνέπειες σε όλους. Οι κυριαρχιστές δεν έχουν καταλάβει τίποτα: αναρωτιούνται τι κάνει η Ευρώπη, την ώρα που προσπαθούσαν να τη διαλύσουν. Μπροστά σε παγκόσμια προβλήματα, χρειάζεται περισσότερη Ευρώπη, περισσότερος ΟΗΕ, χρειάζεται η κυβέρνηση της παγκοσμιοποίησης». Αυτές τις ώρες ο Emanuele Macaluso περιγράφει το κλίμα, τη σιωπή.
Κομμουνιστικό στέλεχος και συνδικαλιστής, διευθυντής της εφημερίδας “Unita” και τόσα άλλα, θα γιορτάσει τα 96α γενέθλιά του στις 21 Μαρτίου, την πρώτη ημέρα της άνοιξης. Ακόμη και γι’ αυτόν, που έχει περάσει από τόσα, αυτές οι μέρες της πανδημίας είναι πικρές: «Θα έχει επιπτώσεις για όλους εμάς», εξηγεί, «γιατί μας εξαναγκάζουν να αντιμετωπίζουμε τον φόβο μένοντας απομονωμένοι μεταξύ μας». Έτσι καταλήγει η συνέντευξη που έδωσε για να μιλήσει για το Εθνικό Σύστημα Υγείας (της Ιταλίας). Όταν αυτό νομοθετήθηκε, το 1978, ο ίδιος ήταν γερουσιαστής και μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΙ.
Όλοι σήμερα, πραγματικά όλοι, επαινούν το ιταλικό σύστημα Υγείας...
Η Ιταλία έχει ένα από τα πλέον οργανωμένα υγειονομικά συστήματα στον κόσμο. Αυτοί που φτύνουν στην Prima Repubblica (η περίοδος από το 1948 έως το 1994) θα πρέπει να ξέρουν ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα μιας πλατιάς σύγκλισης, στη μάχη για τις νοσοκομειακές δομές, που έγινε μεταξύ του ΚΚΙ και της Χρηστιανοδημοκρατίας. Ο Saragat (ο τότε σοσιαλδημοκράτης ΠτΔ) είχε ζητήσει «σπίτια, σχολεία και νοσοκομεία ». Στο τέλος έγινε η μεταρρύθμιση, υπουργός Υγείας ήταν η Tina Anselmi. Τώρα το δημόσιο σύστημα Υγείας το έχουν «κληρονομήσει» όλοι, ακόμη και αυτοί που θεωρούν ότι αυτή την κατάκτηση θα πρέπει να την ακυρώσουν. Αυτή ήταν μια θεμελιώδης επίτευξη του κοινωνικού κράτους και έγινε πραγματικότητα γιατί τη θέλησαν τα μεγάλα κόμματα της Πρώτης Δημοκρατίας: αυτή είναι η αλήθεια που πρέπει όλοι να αναγνωρίσουν. Ας αναρωτηθούμε σε τι κατάσταση θα βρισκόμαστε σήμερα εάν δεν είχαμε το Εθνικό Σύστημα Υγείας !
Θα ήμαστε σε όμοια κατάσταση με τις Ηνωμένες Πολιτείες;
Άκουσες τον Τραμπ; Κατάργησε το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα Obama και τώρα όλοι αυτοί που δεν είναι ασφαλισμένοι, δηλαδή η πλειοψηφία των φτωχών που είναι ανασφάλιστοι, τι θα κάνουν αν τους βρει αυτό το κακό;
Στην αρχή της πανδημίας, οι ιδρυτικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αντιμετώπισαν με την απαιτούμενη σοβαρότητα την κατάσταση στην Ιταλία.
Σκέφτηκαν ότι το πρόβλημα θα έμενε περιορισμένο στην Ιταλία, μη διαβλέποντας ότι αυτό το πράγμα έχει μια απίστευτη ταχύτητα μετάδοσης. Τι να πεις για εκείνον τον νταή τον Boris Johnson, που τώρα βρίσκεται και αυτός ο ιδιος αντιμέτωπος με το πρόβλημα; Αν σήμερα η Μεγάλη Βρετανία διαθέτει ένα δημόσιο σύστημα Υγείας, αυτό οφείλεται στους Εργατικούς.
Χριστιανοδημοκράτες, κομμουνιστές, εργατικοί. Ο ιός δεν ακυρώνει τις πολιτικές κατηγορίες;
Όχι, οι πολιτικές κατηγορίες δεν ακυρώνονται. Σήμερα όμως η πολιτική έχει αποδυναμωθεί, δεν έχει την ισχύ να διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίλυση των προβλημάτων. Αυτή η εμπειρία μάς διδάσκει ότι χρειάζεται μια πολιτική τάξη ικανή να αντιμετωπίζει τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας. Σήμερα αντιμετωπίζουμε μια πανδημία.
Η ιταλική κυβέρνηση είναι στο ύψος των περιστάσεων;
Ο πρόεδρος της κυβέρνησης, για τον οποίον είχα εκφράσει σοβαρή κριτική, σε αυτή τη φάση συμπεριφέρεται με αίσθηση ευθύνης και μάλιστα με προσωπική εμπλοκή. Αυτό θα πρέπει να του αναγνωριστεί, ανεξαρτήτως των όποιων ορίων, για έναν άνθρωπο που δεν έχει μια πολιτική προϊστορία στη ζωή του.
Σε αυτή την παγκόσμια έκτακτη κατάσταση, οι εθνικιστές και οι κυριαρχιστές τι ρόλο διαδραματίζουν;
Το ρόλο όσων δεν έχουν καταλάβει τίποτα! Φτάνει να ακούσει κάποιος τι ισχυρίζονται ακόμη και τώρα για την Ευρώπη. Αυτό το κύμα της νόσου καταδεικνύει το πώς η Ευρώπη δεν διαχωρίζεται. Αυτοί συνεχίζουν να αναρωτιούνται: «μα η Ευρώπη τι κάνει»; Πράγματι, πρέπει να ζητήσουμε να κάνει περισσότερα. Μα αυτοί θέλανε να την διαλύσουν... Το πρόβλημα είναι ότι η Ευρώπη δεν έχει όλα τα εργαλεία για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Δεν χρειάζεται λιγότερη Ευρώπη, χρειάζεται περισσότερη Ευρώπη
Η γενιά σου μεγάλωσε μέσα στον εφιάλτη του πυρηνικού πολέμου. Οι μελλοντικές γενιές θα ζουν μέσα στον εφιάλτη των πανδημιών;
Ο Togliatti έλεγε ότι η εποχή της πυρηνικής απειλής θα μπορούσε να σβήσει μια για πάντα τους πολέμους. Οι ανεύθυνες δυνάμεις πάντα υπάρχουν, αυτές που δεν μπορούν να καταλάβουν την διάσταση των προβλημάτων που έχει μπροστά της η ανθρωπότητα. Γι' αυτό λέω ότι θα χρειαζόταν μια ισχυρότερη Ευρώπη και ένας ισχυρότερος ΟΗΕ. Τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση εάν δεν συνοδεύεται από μια παγκόσμια κυβέρνηση; Σήμερα τα προβλήματα έχουν μεγάλο εύρος. Πρέπει να αναστοχαστούμε πάνω στις πολιτικές δομές. Αντίθετα, στο θέμα αυτό, καταγράφω ένα μεγάλο έλλειμμα. Με κάνουν να γελώ οι κυριαρχιστές: ο κόσμος είναι όλο και πιο μικρός...
Ξεσκονίσανε και πάλι την αντίληψη της εθνικής ομοψυχίας. Είναι αυτό κάτι που μπορεί να συγκριθεί με τη δεκαετία του ’70 (σημ.: εποχή των Ερυθρών Ταξιαρχιών);
Η αναγκαιότητα της εθνικής ομοψυχίας, που δεν έχει τίποτα να κάνει τον «ιστορικό συμβιβασμό», είναι αναγκαία. Σήμερα όμως δεν υπάρχουν δυνάμεις που μπορούν να την εκφράσουν. Η πολιτική έχει φτωχοποιηθεί. Φτάνει να ακούσεις τι λένε αυτή την ώρα η Meloni, ο Salvini, ακόμη και κάποιοι από την Αριστερά. Δεν αντιλαμβάνονται ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα προβλήματα μιας νέας εποχής - και εάν δεν αντιλαμβάνεσαι τη διάσταση του προβλήματος, ούτε να το διαβάσεις μπορείς ούτε να το ελέγξεις. Γι' αυτό είναι λάθος να θεωρείς ότι τα μεγάλα κόμματα δεν είναι πλέον χρήσιμα. Είναι πολιτικές κοινότητες που εκφράζουν μια αντίληψη, αλληλεγγύη, ικανότητα ανάληψης πρωτοβουλιών και διακυβέρνησης.
Εκτιμάς ότι η Αριστερά μας είναι στο ύψος των τεράστιων και παγκόσμιων προβλημάτων;
Δυσκολεύομαι να προσδιορίσω την Αριστερά σήμερα. Διαβλέπω ότι υπάρχει, ότι υπάρχουν δυνάμεις της Αριστεράς, άτομα που έχουν αριστερή θεώρηση και κουλτούρα, δεν υπάρχει όμως ένα μεγάλο αριστερό κόμμα ικανό να επηρεάζει, να καθοδηγεί. Το Δημοκρατικό Κόμμα δεν είναι κάτι τέτοιο. Η κριτική μου είναι γνωστή, έγραψα ένα βιβλίο πάνω σ' αυτό («Al capolinea» - «Στην αφετηρία», 2007, εκδόσεις Feltrinelli). Τώρα θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να παρακολουθούμε με προσοχή εάν διαμορφώνεται μια αριστερή συσπείρωση με βαθύτερες ιστορικές αναφορές και περισσότερη συνειδητοποίηση. Όμως κάτι τέτοιο δεν το βλέπω. Βλέπω μικρές ομάδες της Αριστεράς, μικρά κομμάτια της. Και το Δημοκρατικό Κόμμα, παρ' όλο που είναι μια δύναμη στον χώρο της Κεντροαριστεράς με μια κάποια διάσταση, δυσκολεύεται να αντιληφθεί και να επωμισθεί ένα ρόλο για να αναλάβει και να αναπτύξει μια αναζήτηση στο εσωτερικό του. Δεν αναφέρομαι σε μια αντιπαράθεση τάσεων στο εσωτερικό του, αλλά σε μια σύγκρουση με πολιτικούς όρους. Γιατί η εσωτερική διαπάλη είναι απαραίτητη. Σε ένα κόμμα πρέπει να υπάρχουν δυνάμεις που επιζητούν το ίδιο το κόμμα να επιτελεί τον ρόλο του: να προσδίδει μεγαλύτερη δύναμη και αποτελεσματικότητα στην επίλυση των νέων προβλημάτων που παρουσιάζονται. Όμως δεν βλέπω να υπάρχει κάτι τέτοιο. Αυτό θα μπορούσε να προκύψει ως επακόλουθο μιας εσωτερικής σε βάθος συζήτησης. Και γι' αυτή τη συζήτηση λείπουν τα εργαλεία της επεξεργασίας, του αναστοχασμού, ακόμη και της αντιπαράθεσης. Λείπουν τα θεωρητικά περιοδικά. Λείπει μια εφημερίδα.
Το "Il Manifesto" όμως υπάρχει και κάνει ό,τι μπορεί.
Αναμφίβολα το «Il Manifesto» είναι μια εφημερίδα της Αριστεράς. Μα δεν έχει τη δύναμη της Αριστεράς από πίσω της. Είναι μια φωνή, απαραίτητη, αλλά μόνο μια φωνή.
Μετά το ξεπέρασμα του κορωνοϊού, αυτή η χώρα θα είναι διαφορετική;
Η κρίση αυτή θα σημαδέψει τους ανθρώπους. Μετά την κρίση, όλοι θα είμαστε διαφορετικοί. Αυτό το κλίμα, ο φόβος, η ακύρωση της κοινωνικής ζωής, θα έχει επίδραση σε όλους μας. Μα εσύ μπορείς να αντιληφθείς τι σημαίνει να βγαίνεις στο παράθυρό σου και να μην βλέπεις κανέναν; Αυτή η πλατεία (Testaccio στη Ρώμη), στην οποία εγώ ζω, ήταν πάντα γεμάτη. Σήμερα υπάρχει μόνο η σιωπή, ούτε ένας άνθρωπος.
Οι άδειες πλατείες όμως σήμερα σημαίνουν ότι οι κάτοικοι, επιτέλους, έχουν αναλάβει την ευθύνη να σταματήσουν τη μόλυνση.
Είναι αλήθεια. Ο ιταλικός λαός επιδεικνύει αίσθημα ευθύνης. Μια αξιοθαύμαστη πειθαρχία. Αλλά, βλέπεις, στην ηλικία μου, μου κάνει αίσθηση να βλέπω έτσι τη χώρα μου. Βέβαια, έζησα τα χρόνια του πολέμου, των βομβαρδισμών, των νεκρών, την τρομοκρατία. Αλλά στην τρομοκρατία μπορείς να αντιδράσεις, ακόμα και στον πόλεμο μπορείς. Σήμερα ο μόνος τρόπος προστασίας φαίνεται να είναι το να κάθεσαι σπίτι σου. Κλεισμένοι μέσα, χωρισμένοι. Όλοι απομονωμένοι. Αυτό θα έχει επιπτώσεις σε όλους μας.
Μετάφραση: Μαρία Γαβαλά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου