Από "ΤΑ ΝΕΑ"
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 04/03/20 |
ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
Η αντιπολιτευτική ελευθεροστομία του ενός και ο μετρημένος λόγος του άλλου. Το σχόλιο με την ασφάλεια της απόστασης από τη μία και η ζωή στο μάτι του κυκλώνα από την άλλη. Ο απολιτικός μαξιμαλισμός του πολιτικού και ο πολιτικός ρεαλισμός του θρησκευτικού ηγέτη. Ο πρώην βουλευτής και ο μουφτής. Ο Γιώργος Κυρίτσης που κατηγορεί την κυβέρνηση πως «σκηνοθετεί πόλεμο στον Εβρο». Και ο Χαλήλ Τζιχάτ που αναγνωρίζει στην Ελλάδα «το δικαίωμα να ενεργήσει κατά τις προβλέψεις των Συνθηκών και εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου λειτουργίας, προκειμένου να υπερασπιστεί τα δικαιώματα που σχετίζονται με τη διαφύλαξη της ασφάλειας στα εδάφη της».
Μέρες που είναι, θα άξιζε να ντύσει κανείς μουφτή τον Κυρίτση για να αντιληφθεί το βάρος της κατηγορίας. Ο χειρισμός, λέει, είναι του χειρίστου είδους. «Από τη μία πλευρά έχουμε στρατό και αστυνομία και από την άλλη μερικές χιλιάδες ανθρώπους, διαφόρων εθνικοτήτων, πολλές οικογένειες με παιδιά, μωρά και κατοικίδια, που έχουν όλοι εξαπατηθεί από τον Ερντογάν. Αυτό δεν είναι πόλεμος. Αντίθετα, είναι κάτι που μπορεί να καταλήξει σε ανθρωπιστική καταστροφή για την οποία να βρεθεί η Ελλάδα υπόλογη».
Κι επομένως «δεν κάνει το σωστό και το δίκαιο η Ελλάδα», όπως λέει όχι ο καρναβαλικός, αλλά ο κανονικός μουφτής; Δεν χρειάζεται να απαντήσει κανείς. Αν η διχογνωμία έχει το ενδιαφέρον της είναι ακριβώς επειδή σε αυτήν αποτυπώνεται το χάσμα ανάμεσα στο ασφαλές κέντρο και τη ναρκοθετημένη περιφέρεια. Σε αυτό το σίγουρο περιβάλλον ο Κυρίτσης μπορεί να εμφανιστεί νεολαιικότερος της νεολαίας του κόμματός του. Να υψώσει όσο θέλει τους αντιπολιτευτικούς τόνους και συγχρόνως να αφήσει το περίσσευμα της ευαισθησίας του να διαποτίσει τη σκέψη του και το κείμενό του.
Αντίθετα, ο μουφτής δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια. Ο λόγος του υπόκειται στους περιορισμούς της διπλωματίας, η θέση του υποχρεώνει σε μετριοπάθεια. Δεν πρόκειται ακριβώς για διάλογο. Ο πρώην βουλευτής και ο μουφτής δεν συνομιλούν. Αλλά απέναντι σε κάποιον που μπορεί να λέει ό,τι θέλει, κάποιος θα πρέπει να πει κάτι που να μη ρίχνει λάδι στη φωτιά. Υπόλογη μιας ανθρωπιστικής καταστροφής η Ελλάδα; Οχι, σωστή και δίκαιη εάν βεβαίως ενεργήσει εντός του πλαισίου των Συνθηκών.
Αυτό που περιγράφει ο μουφτής στην πραγματικότητα είναι μια άσκηση ισορροπίας πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί. Δεν είναι εύκολο να σταθεί κανείς από τη σωστή πλευρά της Ιστορίας σε συνθήκες βρασμού. Δεν είναι εύκολη η τήρηση του γράμματος όταν τα πνεύματα είναι τόσο ταραγμένα. Το λέει και ο Κυρίτσης επισημαίνοντας τον κίνδυνο της ανθρωπιστικής κρίσης. Αλλά το λέει καταλογίζοντας, εντελώς αχρείαστα, σκηνοθετικό δόλο στη διαχείριση μιας κρίσης συνόρων.
Είναι αυτό που αντιλαμβάνεται ο Χαλήλ Τζιχάτ, αλλά όχι ο Κυρίτσης. Ο,τι συμβαίνει στον Εβρο ξεπερνάει τα όρια του Μεταναστευτικού. Η κρίση δεν είναι αμιγώς μεταναστευτική, είναι πρωτίστως συνοριακή. Κι αυτό είναι κάτι που αλλάζει τις συντεταγμένες του προβλήματος για κάθε κυβέρνηση. Απελπισμένοι ικέτες; Οχι μόνο. Απελπισμένοι ικέτες, ναι. Αλλά και επίδοξοι εισβολείς. Πρόβλημα υποδοχής και καταγραφής; Οχι, τώρα πια είναι και πρόβλημα ασφάλειας. Και θα ήταν πρόβλημα ασφάλειας είτε η κυβέρνηση «είχε θέσει ως πρώτιστη προτεραιότητα να ανακτήσει το δεξιό κοινό», όπως πιθανολογεί ο Κυρίτσης, είτε αντί για πόλεμο σκηνοθετούσε ένα μπλοκμπάστερ ειρήνης.
"ΤΑ ΝΕΑ", 04/03/20
Ηταν χρήσιμη χθες η από αέρος ξενάγηση στα σύνορα κορυφαίων αξιωματούχων της Ευρωπαϊκής Ενωσης από τον έλληνα Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο Σαρλ Μισέλ, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Νταβίντ Σασόλι είχαν την ευκαιρία να δουν μια εικόνα πρωτοφανούς δυστυχίας: χιλιάδες ανθρώπους να συνωστίζονται στην ελληνοτουρκική μεθόριο, προσπαθώντας να περάσουν απέναντι. Στην Ευρώπη. Προσπαθώντας να περάσουν τα σύνορα.
Είναι μια εικόνα γεμάτη τραγικότητα. Στο παρελθόν, με άλλες περιρρέουσες πολιτικές αφορμές, την έχει περιγράψει κυρίως η τέχνη. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, π.χ., στο «Μετέωρο βήμα του πελαργού», του 1991, στήνει την εξής σκηνή: ένας στρατιωτικός συνοδεύει τον ηλικιωμένο πρόσφυγα/πρωταγωνιστή Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στα σύνορα. Στέκεται στη συνοριακή γραμμή με το πόδι υψωμένο, σαν πελαργός. «Αν κάνω ένα βήμα είμαι αλλού», λέει στον συνοδοιπόρο του.
Ο ποιητικός τρόπος του Αγγελόπουλου ήταν εναρμονισμένος με τις συναινετικές ιδέες κοινωνιών που έρχονταν αντιμέτωπες με την κατάρρευση του κομμουνισμού και την παγκοσμιοποίηση σαστισμένες. Η ποίηση και ο ουμανισμός ήταν γι' αυτόν κορυφαίες αξίες - και ως τέτοιες τις προσλάμβαναν και οι θεατές του. Και τα σύνορα ήταν κάτι κακό. Ηταν ο αποκλεισμός, υποτίθεται από την ποίηση και τον ουμανισμό, από την ανοχή και την αλληλεγγύη. Από εμάς. Πολύ ποιητική ερμηνεία.
Αλλά ο ποιητικός τρόπος, παρά τον ουμανισμό, δεν είναι η πραγματικότητα αλλά μόνο μια καταχρηστική ερμηνεία της. Κατ' αυτή την ερμηνεία, τα σύνορα είναι ένα τεχνητό όριο που χρειάζεται να πέσει υποτίθεται για να αδελφωθούμε όλοι οι άνθρωποι γύρω από τα πραγματικά προβλήματά μας, χωρίς πια να μένουμε χωρισμένοι λόγω καταγωγής, εθνικότητας, πολιτισμικής ταυτότητας, θρησκείας. Ηδη, οι Ευρωπαίοι θεωρούμε μεγάλη επιτυχία την κατάργηση των εσωτερικών συνόρων των χωρών μας. Και εξ αυτού, πιθανόν, πιστεύουμε ότι δεν πειράζει αν ατονήσουν και τα εξωτερικά.
Ομως, τα εξωτερικά σύνορα δεν είναι όπως τα εσωτερικά - και υπέρ της ύπαρξής τους συνηγορούν διάφοροι δημόσιοι διανοούμενοι, που συγκαταλέγονται στους πιστούς της προόδου. Ο γάλλος αριστερός διανοούμενος Ρεζίς Ντεμπρέ, π.χ., παλαιός συνοδοιπόρος του Τσε Γκεβάρα αλλά και σύμβουλος του Μιτεράν, είναι απομυθοποιητικός. Ο Ντεμπρέ, στο βιβλίο του «Εγκώμιο συνόρων» (Εστία, 2015), θεωρεί άκυρες τις θέσεις ότι η ανθρωπότητα «θα τα πήγαινε καλύτερα αν δεν υπήρχαν σύνορα» και ότι «δεν υπάρχουν όρια». Το πρόβλημα της ΕΕ, σημειώνει, έγκειται στο ότι δεν έχει ορίσει τα σύνορά της και στο ότι δεν έχει αντικειμενική αντίληψη ποιος είναι και ποιος δεν είναι Ευρωπαίος. Είναι δηλαδή και γεωγραφικό και πολιτισμικό.
Η Ευρώπη δεν είναι, απλώς, αλληλεγγύη και ετερότητα. Είναι και η παράδοση του χριστιανισμού, η μεταρρύθμιση, η βαθμιαία κατίσχυση της κοινωνίας των πολιτών επί του αυταρχικού Λεβιάθαν. Είναι ορθολογισμός, κράτος δικαίου, είναι και δημοκρατία. Είναι ο τόπος όπου επιτρέπεται η βεβήλωση και η βλασφημία. Ενα πολύπτυχο πολιτισμικό υβρίδιο ελευθερίας και κανόνων που την περιστέλλουν. Κι αυτόν τον τόπο έχουν δικαίωμα να τον υπερασπιστούν στα σύνορά τους οι ευρωπαίοι πολίτες. Γιατί είναι ο τόπος τους, το επίπεδο της ζωής τους, ο πολιτισμός τους. Είναι εδώ. Και η μαζική εισβολή ανθρώπων από αλλού έχει συνέπειες, οι οποίες ξεπερνούν την ουμανιστική ανάγνωση της ζωής.
Απ' αυτή την άποψη, ήταν ιδιαιτέρως επιμορφωτική η ξενάγηση των αξιωματούχων της ΕΕ στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης και εύλογη η πολιτική υποστήριξη προς την Ελλάδα σε αυτή τη δύσκολη φάση στο Μεταναστευτικό και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 04/03/20 |
https://www.tanea.gr/print/2020/03/04/politics/i-vienni-stirizei-alla-thelei-kleista-eyropaika-synora/
https://www.tanea.gr/print/2020/03/04/opinions/imimetra/
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 04/03/20 https://www.tanea.gr/print/2020/03/04/greece/edo-mas-fylane-kala-i-eyropi-na-paei-na-fylaksei-lfsta-nisia/ https://www.tanea.gr/print/2020/03/04/greece/oi-dieleyseis-einai-mikroteres-akoma-kai-ap-oti-itan-prin-apo-tin-enarksi-ton-epeisodion/ https://www.tanea.gr/print/2020/03/04/greece/ta-fake-news-ksesikosan-tous-prosfyges-sti-moria/ |
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 04/03/20 |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου