"...Περιέργως, είτε γιατί το κανάλι δεν είχε καταφέρει να συνδεθεί με το υπουργείο Υγείας είτε γιατί ο Σωτήρης ο φίλος μου (αλλά παντελώς άγνωστός μου στην πραγματικότητα) αργούσε να μαζέψει τα χαρτιά του, αυτή τη φορά φάνηκε λιγάκι ασυνεπής. Σιγά το πράγμα, δηλαδή. Μακάρι να είχαν κι άλλοι έναν Τσιόδρα. Το έγραψαν οι Γάλλοι ήδη, το σιγοψιθυρίζουν οι Ιταλοί, ο άνθρωπος είναι αστέρι. Μια φορά είπα του Βασίλη Κικίλια, που λιώνει κι αυτός καθημερινά με την υπόθεση του κορωνοϊού, εντυπωσιασμένος από την επικοινωνιακή ικανότητα ενός ανθρώπου που είναι απλώς επιστήμων και τίποτε περισσότερο, «δεν ξέρω πού τον βρήκατε αυτόν τον Τσιόδρα, αλλά έχω την αίσθηση ότι ακόμη και αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να τον είχατε εφεύρει»! Και το πιστεύω! Χωρίς τον άνθρωπο αυτόν, χωρίς δηλαδή την επιστημονική του επάρκεια, τη σοβαρότητα με την οποία προσεγγίζει το θέμα της πανδημίας, την αμεσότητα του λόγου του και πάνω απ' όλα την πειθώ την οποία αποπνέει αυτός ο λόγος, θα τρέχαμε και δεν θα φτάναμε με τον κορωνοϊό. Η Ελλάδα θα αναστέναζε στους δρόμους και στις πλατείες, θύμα του λαϊκισμού και των θεωριών συνωμοσίας που κάτι τέτοιες εποχές βρίσκουν γόνιμο, εύφορο, έδαφος να αναπτυχθούν και να μας πνίξουν όλους...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 23/03/20

Ο φίλος μας
"Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι; Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά; Μην είναι ο ήλιος της που χρυσολάμπει; Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά; Ολα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα, και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!».

Στην πρώτη στροφή πριν από το σαλόνι ήταν που ξεμπέρδεψα με το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη - στη διαδρομή από την κρεβατοκάμαρα ως την κουζίνα, με μια ενδιάμεση στάση στον διάδρομο με τον «καλόγερο», για να πάρω τα τσιγάρα από το κρεμασμένο εδώ και μέρες σακάκι, έφαγα δύο ενδιάμεσα στιχάκια. Πού να το θυμηθώ όλο; Και στο σχολείο, πάντα το πρώτο και το τελευταίο τετράστιχο μας έβαζαν κάτι τέτοιες ημέρες να αποστηθίσουμε οι δασκάλες μας.

Αργότερα, μεγάλος πια, ανακάλυψα με έκπληξη ότι το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη είχε ενδιάμεσα άλλα δύο τετράστιχα, πολύ περιγραφικά, στο ίδιο πάντα μοτίβο του «τι είναι η πατρίδα μας» (νησιά, θάλασσες, αρχαία). Ο Πολέμης, ένας αμφιλεγόμενος ποιητής του 19ου αιώνα, που πέθανε από (την τόσο επίκαιρη στις μέρες μας λόγω του κορωνοϊού) βρογχοπνευμονία το 1924, είχε επικριθεί από αρκετούς συναδέλφους του για τον ρηχό συναισθηματισμό που ανέδυαν οι στίχοι του, αλλά και για την απουσία βαθύτερων νοημάτων από τα ποιήματά του - αλλά εγώ, ακόμη και τώρα, δεκάρα δεν δίνω. Ούτε και για την καταξίωση του Πολέμη. Αν με «δένει» κάτι με το ποίημά του, και εμμέσως και με τον ίδιο, είναι ότι πρέπει να ήμουν στην Γ' Δημοτικού που κορδωτός κορδωτός κλήθηκα να το απαγγείλω στη γιορτή του σχολείου μου, στο 5ο Δημοτικό Αγίου Δημητρίου, για την 25η Μαρτίου. Ανέβηκα στην έδρα, και κοιτώντας πέρα στο βάθος της αίθουσας, χωρίς να βλέπω τίποτε, αλλά κρατώντας με τα δυο χεράκια μου τα μπατζάκια του κοντού παντελονιού μου, το οποίο στήριζαν στους ώμους μου έτσι κι αλλιώς τιράντες, είπα με μια ανάσα το «Τι είναι η πατρίδα μας». Πρέπει δε να το απήγγειλα με τέτοιον στόμφο και με τόσο δυνατή φωνή που εντυπωσίασα, έτσι μου φάνηκε - άλλωστε ακόμη θυμάμαι το χειροκρότημα από τις μαμάδες των συμμαθητών μου, και τους ίδιους.

(...) Πήρα τα τσιγάρα από το σακάκι και κατευθύνθηκα ολοταχώς προς το σαλόνι - η ώρα ήταν 6 παρά, και επειδή ο άλλος, ο Σωτήρης Τσιόδρας, η καθημερινή επαφή μου με τον κορωνοϊό, γνωρίζω ότι είναι πάντα συνεπής στο ραντεβού του, δεν ήθελα με τίποτα να φανώ αγενής. Οχι πως θα μου ζητούσε τον λόγο γιατί άργησα, αλλά γιατί σε κάποιον που είναι κύριος οφείλεις να είσαι το ίδιο κύριος. Βούλιαξα στην αριστερή - όπως πάντα - πλευρά του καναπέ, που έδειχνε από μακριά ότι κάποιος αφηνόταν με τις ώρες πάνω του, εγώ - ένα βαθύ, βούλιαγμα που προμηνύει ότι μετά το τέλος αυτής της τραγωδίας, και όταν με το καλό συνέλθουμε από τον ιό, καναπέδες σαν τον δικό μου θα πάρουν την άγουσα για τη χωματερή της Φυλής, κατεστραμμένοι και χωρίς την πιθανότητα να επανέλθουν ποτέ στη φυσιολογική τους κατάσταση.

Περιέργως, είτε γιατί το κανάλι δεν είχε καταφέρει να συνδεθεί με το υπουργείο Υγείας είτε γιατί ο Σωτήρης ο φίλος μου (αλλά παντελώς άγνωστός μου στην πραγματικότητα) αργούσε να μαζέψει τα χαρτιά του, αυτή τη φορά φάνηκε λιγάκι ασυνεπής. Σιγά το πράγμα, δηλαδή. Μακάρι να είχαν κι άλλοι έναν Τσιόδρα. Το έγραψαν οι Γάλλοι ήδη, το σιγοψιθυρίζουν οι Ιταλοί, ο άνθρωπος είναι αστέρι.

Μια φορά είπα του Βασίλη Κικίλια, που λιώνει κι αυτός καθημερινά με την υπόθεση του κορωνοϊού, εντυπωσιασμένος από την επικοινωνιακή ικανότητα ενός ανθρώπου που είναι απλώς επιστήμων και τίποτε περισσότερο, «δεν ξέρω πού τον βρήκατε αυτόν τον Τσιόδρα, αλλά έχω την αίσθηση ότι ακόμη και αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να τον είχατε εφεύρει»!

Καθαρές κουβέντες

Και το πιστεύω! Χωρίς τον άνθρωπο αυτόν, χωρίς δηλαδή την επιστημονική του επάρκεια, τη σοβαρότητα με την οποία προσεγγίζει το θέμα της πανδημίας, την αμεσότητα του λόγου του και πάνω απ' όλα την πειθώ την οποία αποπνέει αυτός ο λόγος, θα τρέχαμε και δεν θα φτάναμε με τον κορωνοϊό. Η Ελλάδα θα αναστέναζε στους δρόμους και στις πλατείες, θύμα του λαϊκισμού και των θεωριών συνωμοσίας που κάτι τέτοιες εποχές βρίσκουν γόνιμο, εύφορο, έδαφος να αναπτυχθούν και να μας πνίξουν όλους. Και δεν θέλω αντιρρήσεις, όχι. Σε μια χώρα που ένας στους τρεις εξακολουθεί να πιστεύει ότι «μας ψεκάζουν», ο κορωνοϊός, χωρίς τον Τσιόδρα, θα ήταν μια παγκόσμια συνωμοσία κατά της Ελλάδας και του περιούσιου λαού της. Ρε γαμώτο, πού βρισκόταν ο καθηγητής την εποχή του πρώτου μνημονίου, να πάρει το παιχνίδι της επικοινωνίας πάνω του και να ξετινάξει ΣΥΡΙΖΑ, κάτω πλατεία, βαρουφάκηδες, χρυσαυγίτες, «αγανακτισμένους» και όλον εκείνο τον συρφετό που έλεγε ότι δεν υπάρχει κρίση και πως όλο αυτό είναι στημένο από τον Παπανδρέου για να μας ρίξει στα νύχια του ΔουΝουΤού;

Με πέντε καθαρές κουβέντες και άλλα τόσα στοιχεία θα το είχε καθαρίσει οριστικά το θέμα, και θα επιτύγχανε αυτό που απέτυχε ο Γιώργος να κάνει, και που το πλήρωσε ακριβά βεβαίως στη συνέχεια: να πείσει τον ελληνικό λαό ότι η χώρα βρισκόταν σε «πόλεμο», ότι κινδύνευαν σοβαρά η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της, και ότι ο ελληνικός λαός όφειλε να συστρατευθεί στην πανελλήνια προσπάθεια για τη διάσωσή της...

Η έκπληξη

Τυχερός ο πρόεδρος Κυριάκος στην ατυχία του. Εχω καταλήξει. Πολύ τυχερός δε. Πρώτον, γιατί μικρή μειοψηφία είναι όσοι θεωρούν ότι τα μέτρα είναι υπερβολικά ή ότι η κατάσταση δεν είναι στα όρια του συναγερμού. Και, δεύτερον, γιατί ακριβώς η κρισιμότητα της κατάστασης του έδωσε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει ταλέντα που πολλοί δεν του αναγνώριζαν ή δεν του είχαν.

Και μια και το 'φερε η κουβέντα, και επειδή διάφοροι επιτήδειοι κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο κατασκευάσματα, φωτογραφικά και άλλα, περί της δήθεν κληρονομικής «γκαντεμιάς» του Κυριάκου με αφορμή τον κορωνοϊό, ενημερώνω ότι το παλικάρι είναι μια πραγματική έκπληξη για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται την κρίση και τις επιπτώσεις της. Οργανωμένος, σοβαρός, ενημερωμένος, παραδίδει καθημερινά μαθήματα σύγχρονης διοίκησης και αποφασιστικότητας. Δεν θα κάνω υποδείξεις ούτε συγκρίσεις, ας τις κάνει ο καθένας μόνος του. Με το πριν από έναν χρόνο καθεστώς, και με το σήμερα. Ας συγκρίνει τη διακυβέρνηση του χαβαλέ, του κάθε Καρανίκα και του κάθε Βερναρδάκη, με τη διακυβέρνηση του συγκροτημένου σχεδιασμού που επιδεικνύουν ετούτοι εδώ. Και ας καταλήξει...

...από την "Εφ.Συν"

"Εφ.Συν", 23/03/20