"...Ορισμένες εξάρσεις του ιδεοληπτικού φαινομένου, όπως Κυρίτσης, Δούρου και Καρανίκας, ανήκουν σε έναν κόσμο «κατεψυγμένο». Είναι μάταιο να ζητάει κανείς την προσαρμογή τους στην πραγματικότητα. Εκπροσωπούν μια θορυβώδη εξαίρεση, προ πολλού καταδικασμένη στην κοινωνική συνείδηση...'

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗ

1. Εως πότε μπορεί να υποβαθμίζει κανείς σε επίπεδο σλόγκαν το «τοπικό που είναι παγκόσμιο»; Η νυχτερίδα τίναζε τα φτερά της στην Ασία κι εμείς μετρούσαμε τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από τον εκκωφαντικό θόρυβο. Στην αρχή θεωρήσαμε ότι η μοίρα του φαινομένου είναι η γεωγραφία του.

2. Μπορείς να ανακαλύπτεις το σπίτι σου κάθε μέρα που περνάει. Μπορεί βέβαια να περνούν πολλές ημέρες και το σπίτι να παραμένει άγνωστο. Δεν έχεις τίποτε άλλο παρά να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου για να το ανακαλύψει. Οριζοντιωμένος στο κρεβάτι, χωρίζοντας νοερά σε κατηγορίες τα βιβλία της απέναντι βιβλιοθήκης, λιωμένος στο πάτωμα μπροστά σε παζλ και επιτραπέζια, παίρνοντας ανάσες μαζί με τους ανθρώπους σου.

3. Τα βιβλία δεν είναι καταφύγιο, αν δεν ήταν ήδη καταφύγιο. Ανοίγεις ποτέ τον Ντοστογέφσκι για να κάνεις ψυχανάλυση; Διαβάζεις Τόμας Μαν σαν να ήταν εγχειρίδιο αυτοβοήθειας; Το πολιτισμικό απόθεμα παραμένει αυτό που ήταν πάντοτε: τα «συμφωνημένα υπονοούμενα», κατά τη σεφερική συμπύκνωση. Ολα όσα ζούμε μεταξύ μας, όσα μάς καθορίζουν, όσα μοιραζόμαστε, χωρίς να χρειάζεται να τα επικαλούμαστε για να μας «σώσουν».

4. Μπροστά στην ανάγκη δεν πείθονται μόνο οι τοποτηρητές του Θεού. Σαρώνονται και οι βεβαιότητες σαν στάχια σε ανεμοδαρμένο χωράφι. Η Εκκλησία αντιστεκόταν από τα αλώνια της παραδοσιακής Ελλάδας ενώ σωριάζονταν τα ψυχικά ερείσματα στην κοινωνία. Οι ίδιοι οι ιερείς έδωσαν το πολιτικό οξυγόνο στον Πρωθυπουργό για να πάρει την ιστορική απόφαση. «Μανή, θεκέλ, φάρες».

5. Μια σκέψη του Λεβινάς όταν ακούω για ευπαθείς ομάδες: «Η φανέρωση του άλλου ανθρώπου είναι η ευθύνη μου απέναντί του. Βλέπω τον άλλο άνθρωπο σημαίνει ότι είμαι ήδη υποχρεωμένος απέναντι του». Με άλλα λόγια, ορισμένες φορές οφείλουμε να ωριμάζουμε εμείς για λογαριασμό άλλων ανθρώπων.

6. Το βράδυ της Παρασκευής - η απόλυτη προσωπική καταφυγή - μπορεί τελικά να μη σημαίνει έξοδο στον κινηματογράφο, στην τελευταία σειρά της αίθουσας, τέρμα στη γωνία. Οι μικρές συνήθειες είναι που μας αναθρέφουν, τις μικρές συνήθειες πρέπει να ξεχάσουμε για να προσαρμοστούμε. Πώς το είπε ο ιταλός γιατρός; «Ας έρθει κάποιος να μου πει ότι δεν μπορεί χωρίς μία ώρα τζόκινγκ, να τον πάω στο νοσοκομείο».

7. Ορισμένες εξάρσεις του ιδεοληπτικού φαινομένου, όπως Κυρίτσης, Δούρου και Καρανίκας, ανήκουν σε έναν κόσμο «κατεψυγμένο». Είναι μάταιο να ζητάει κανείς την προσαρμογή τους στην πραγματικότητα. Εκπροσωπούν μια θορυβώδη εξαίρεση, προ πολλού καταδικασμένη στην κοινωνική συνείδηση.

8. Οσο και αν περνάει κάτω από τα ραντάρ της μεγάλης ιστορίας... Οσο και αν οι εξωτερικοί παράγοντες μετράνε στον τελικό λογαριασμό... Οσο και αν την τσουβαλιάζουμε σε μοντέλα και εποικοδομήματα... Η νέμεση ονομάζεται πάντοτε «ατομική ευθύνη». Είναι εύκολο να την επικαλείσαι, είναι πολύ δύσκολο να την εφαρμόζεις. Αλλά από αυτήν εξαρτάται ο γενικός κανόνας.

9. Δεν υπάρχει πιο δύσκολη εργασία για έναν δημοσιογράφο από την απόσταξη της προσωπικής του εμπειρίας στο χαρτί ή την οθόνη χωρίς να γίνει μέρος της είδησης. Αρκεί άραγε ότι προσπαθούμε να αποτύχουμε κάθε μέρα καλύτερα;

1ο. Λένε ότι τα γράδα του ανθρώπου αλλάζουν με την απώλεια, τον πόνο και τον έρωτα. Αν δεν κοιτάξουμε κατάματα την κενοδοξία μας, πότε θα το κάνουμε;