Τα τελευταία χρόνια βαρέθηκα να ακούω ότι «ο Αλέξης έχει άστρο» κι ότι «ο Μητσοτάκης είναι λίγος». Καμία αντίρρηση. Η ανοησία δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα και η απάντηση δόθηκε στις εκλογές. Οι ίδιοι επιδίωκαν να κυβερνήσει ο Μητσοτάκης με τη μικρότερη δυνατή ισχύ. Εχασαν. Θα προτιμούσαν να μην πάρει αυτοδυναμία. Ηθελαν να κρατήσει στην Προεδρία τον Παυλόπουλο. Τον προτρέπουν να συνεννοείται σε όλα με τον Τσίπρα. Ενδεχομένως θα μπορούσαν και να συγκυβερνήσουν, αν τα πράγματα χειροτερέψουν. Διότι το ζητούμενο είναι τελικά να ελέγξουν τον Μητσοτάκη. Ολα αυτά είναι θεμιτά. Πολιτική κάνουμε. Δεν είναι όμως έξυπνα. Πέρυσι τέτοια εποχή έγραφα εδώ για τις Πρέσπες ότι κανένας δημοκρατικός πολιτικός αρχηγός δεν θα πάει αντίθετα στο αίσθημα του 75% του ελληνικού λαού για να κάνει το χατίρι της κυβέρνησης. Τώρα με την τριπλή κρίση (Προσφυγικό, κορωνοϊός, οικονομία) ο Μητσοτάκης συγκεντρώνει πλειοψηφίες της τάξης του 85%-90%. Δεν βλέπω τι ζόρι τραβάει. Προς το παρόν λοιπόν με χαροποιεί η στάση της κυβέρνησης. Με χαροποιεί όμως κι η στάση της αντιπολίτευσης. Είναι τα δυο πολιτικά σκέλη μιας χώρας που δείχνει ευσυνειδησία και σοβαρότητα....

"ΤΑ ΝΕΑ", 24/03/20

ΤΟΥ Ι.Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Εκατόν ενενήντα χώρες σε ολόκληρο τον πλανήτη πλήττονται από τον κορωνοϊό. Αλλες βαριά, άλλες βαρύτερα, άλλες λιγότερο βαριά.

Σε όλες αυτές τις χώρες γίνονται συζητήσεις πώς θα αντιμετωπιστεί η επιδημία. Πουθενά δεν πλακώνονται.

Μόνο στην Ελλάδα ακούστηκε ότι η λύση είναι να τα βρουν ο Μητσοτάκης με τον Τσίπρα.

Για ποιον λόγο; Ιδέα δεν έχω. Στερούμαστε Πρωθυπουργού; Οχι. Δεν έχουμε κυβέρνηση; Εχουμε. Υπάρχει πρόβλημα διαχείρισης της κρίσης από την πλειοψηφία; Εως τώρα κανένα. Μας έλειψε ο Πολάκης; Μπρρρρ!

Τότε σε ποιο ερώτημα η απάντηση είναι να τα βρουν ο Μητσοτάκης με τον Τσίπρα; Αγνωστο. Μόνο στην Ελλάδα η συζήτηση ξεκινά από μια πανδημία και καταλήγει σε ένα υπουργείο.

Είναι προφανώς αξιέπαινη μια προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι. Κι είναι φυσιολογικό να έχουν οι πολιτικές δυνάμεις μια σοβαρή συνεννόηση αντάξια των περιστάσεων και των στιγμών.

Θέλω όμως με την ευκαιρία να κάνω δυο παρατηρήσεις.

Πρώτον, υπάρχει ένα ζήτημα δημοκρατικής τάξης. Στη δημοκρατία τους ρόλους τους μοιράζει ο λαός στις εκλογές, κανείς άλλος.

Κι όποιος επιχείρησε να παρακάμψει το εκλογικό δεδομένο έσπασε τα μούτρα του. Τον Νοέμβριο 2011 έγινε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με τον Παπαδήμο κι έξι μήνες αργότερα, στις εκλογές του Μαΐου 2012, διαλύθηκε το πολιτικό σύστημα.

Δεύτερον, υπάρχει ένα ζήτημα κουτοπονηριάς.

Τα τελευταία χρόνια βαρέθηκα να ακούω ότι «ο Αλέξης έχει άστρο» κι ότι «ο Μητσοτάκης είναι λίγος». Καμία αντίρρηση. Η ανοησία δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα και η απάντηση δόθηκε στις εκλογές.

Οι ίδιοι επιδίωκαν να κυβερνήσει ο Μητσοτάκης με τη μικρότερη δυνατή ισχύ.

Εχασαν. Θα προτιμούσαν να μην πάρει αυτοδυναμία. Ηθελαν να κρατήσει στην Προεδρία τον Παυλόπουλο. Τον προτρέπουν να συνεννοείται σε όλα με τον Τσίπρα. Ενδεχομένως θα μπορούσαν και να συγκυβερνήσουν, αν τα πράγματα χειροτερέψουν. Διότι το ζητούμενο είναι τελικά να ελέγξουν τον Μητσοτάκη.

Ολα αυτά είναι θεμιτά. Πολιτική κάνουμε. Δεν είναι όμως έξυπνα.

Πέρυσι τέτοια εποχή έγραφα εδώ για τις Πρέσπες ότι κανένας δημοκρατικός πολιτικός αρχηγός δεν θα πάει αντίθετα στο αίσθημα του 75% του ελληνικού λαού για να κάνει το χατίρι της κυβέρνησης.

Τώρα με την τριπλή κρίση (Προσφυγικό, κορωνοϊός, οικονομία) ο Μητσοτάκης συγκεντρώνει πλειοψηφίες της τάξης του 85%-90%. Δεν βλέπω τι ζόρι τραβάει.

Προς το παρόν λοιπόν με χαροποιεί η στάση της κυβέρνησης. Με χαροποιεί όμως κι η στάση της αντιπολίτευσης. Είναι τα δυο πολιτικά σκέλη μιας χώρας που δείχνει ευσυνειδησία και σοβαρότητα.

Μακάρι να συνεχίσουν έτσι!


ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Ποιο είναι το μεγάλο πλεονέκτημα των ανθρώπων έναντι των ιών; Η ικανότητά τους να ανταλλάσσουν πληροφορίες. Ας πάρουμε έναν κορωνοϊό στη Νότια Κορέα και έναν κορωνοϊό στην Ισπανία. Μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και να ανταλλάξουν συμβουλές για το πώς να επιτεθούν στους ανθρώπους; Οχι. Η Νότια Κορέα μπορεί όμως να επικοινωνήσει με την Ισπανία και να της δώσει πολύτιμες συμβουλές για τη διαχείριση της κρίσης.

Αυτό το παράδειγμα χρησιμοποιεί ο ισραηλινός συγγραφέας Γιουβάλ Νόα Χαράρι σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα El País για να αποδείξει ότι στη μάχη κατά της πανδημίας έχει μεγαλύτερη σημασία η πληροφόρηση από την απομόνωση. Αλλωστε και η απομόνωση χρειάζεται πληροφόρηση. Και διαφέρει από ιό σε ιό. Για να απομονωθείς κατά του AIDS πρέπει να χρησιμοποιείς προφυλακτικό στις σεξουαλικές σχέσεις, μπορείς όμως θαυμάσια να ανταλλάξεις χειραψία με έναν φορέα, κάτι που δεν συμβαίνει με τον Covid-19. Η καλύτερη άμυνα λοιπόν κατά των παθογόνων οργανισμών είναι η πληροφόρηση.

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης έχει ασφαλώς πολύ μεγαλύτερη σχέση με την πληροφόρηση - και για την ακρίβεια με τη διευκόλυνση και επιτάχυνση της πληροφόρησης μέσω των σύγχρονων ψηφιακών εργαλείων - απ' ό,τι με την απομόνωση. Να όμως που βρέθηκε την Κυριακή το βράδυ στη δυσάρεστη θέση να εξηγεί στους πολίτες τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούν το προσεχές διάστημα να εκπληρώνουν τις βασικές τους ανάγκες σε συνθήκες απομόνωσης.

Ηταν σαφής. Απάντησε στις απορίες πριν ακόμη τεθούν. Και, για να χρησιμοποιήσουμε τη γλώσσα του Χάρβαρντ όπου σπούδασε, ήταν citizen-friendly. Δεν μίλησε στους πολίτες με ύφος καρδιναλίου, όπως είχε κάνει ας πούμε τα παλιά εκείνα χρόνια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όταν είχε ανακοινώσει το μαύρο στην ΕΡΤ. Μίλησε ως πολίτης. Με τις αγωνίες, τις αβεβαιότητες και τα άγχη που έχουμε όλοι μας.

Οι συγκρίσεις που έγιναν τις τελευταίες ημέρες με την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ είναι άτοπες. Κανείς ποτέ δεν έχει βαλθεί τις τελευταίες δεκαετίες να εκσυγχρονίσει σοβαρά το Δημόσιο ώστε να πάψει να είναι συνώνυμο με τη μισητή γραφειοκρατία. Και λίγοι έχουν καταφέρει τόσο γρήγορα τόσο πολλά. Είναι η τρέλα που κουβαλάει ο ίδιος. Είναι οι ικανότητες των συνεργατών του. Είναι και η εμπιστοσύνη που του δείχνει ο Πρωθυπουργός. Με δύο λέξεις: είμαστε τυχεροί.

Last but not least, για να συνεχίσουμε στην ίδια γλώσσα: ο Πιερρακάκης διαβάζει. Γνωρίζει, ας πούμε, τη δουλειά του Χαράρι, ενός διανοούμενου που έχει γράψει σπουδαία βιβλία (με τελευταίο «Τα 21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα») και δίνει συμβουλές αυτόν τον καιρό σε πολλούς ηγέτες του πλανήτη. Ως κεντροαριστερός, συμμερίζεται τους προβληματισμούς του για τους κινδύνους καταχρήσεων των ατομικών ελευθεριών με πρόσχημα την καταπολέμηση του κορωνοϊού. Και ως bon viveur (όπως αλλοίωσαν οι Αγγλοσάξονες το ορθότερο bon vivant), εγγυάται τη διαφύλαξη των απολαύσεων της ζωής.