"...Ηρθε και η Κομισιόν, να μας αποδώσει τα εύσημα ως χώρα, ότι αντιδράσαμε γρηγορότερα από όλες τις υπόλοιπες 26 στον κορωνοϊό, και εξ αυτού του λόγου πάει καλά το πράγμα, και σε λίγο θα έχει και καλά αποτελέσματα. Αυτό όμως δεν αρέσει στην αντιπολίτευση, και δη την αξιωματική που περιμένει (ποιος ξέρει τι διάολο περιμένει ότι θα συμβεί στη χώρα, για να αναλάβει την εξουσία ξανά; Για να γίνει πρωθυπουργός ο Τσίπρας πάλι; Αγνωστο), και δυσκολεύεται να το αποκρύψει ότι έχει ακουμπήσει τα ρέστα της στον κορωνοϊό και την πορεία που θα έχει από εδώ και πέρα στη χώρα. Και δυσκολεύεται τόσο πολύ, που μετά βίας διατηρεί τα προσχήματα, γιατί γνωρίζει ότι αν κάνει το τσακ παραπάνω, πει κάτι περισσότερο από όσα ισχυρίζεται, και προκληθεί πανικός, θα το φάει στο κεφάλι όλο το πακέτο. Ετσι παρατηρούμε διάφορα γελοία πράγματα, τα οποία είναι για να ντρέπεσαι για λογαριασμό τους: κατά τον δραστήριο Πολάκη, ας πούμε, τα περιστατικά του κορωνοϊού υποεκτιμούνται. Δεν είναι τόσα όσα ανακοινώνει το υπουργείο Υγείας, αλλά περισσότερα. Πλην όμως δεν το λέει ευθέως για να εισπράξει και τις απαντήσεις που πρέπει, διερωτάται. Μετά περιμένει να του απαντήσουν, και δίνει και προθεσμίες-τελεσίγραφα. Ο Πολάκης... Κατά τον Τσίπρα πάντως, πρωθυπουργό προ οκταμήνου αν θυμάστε, της χώρας, για τεσσεράμισι χρόνια δε, η κυβέρνηση οφείλει να ενισχύσει άμεσα το ΕΣΥ με γιατρούς, νοσηλευτές κ.λπ. Το πιθανό ερώτημα «και γιατί δεν το θωράκιζες εσύ το ΕΣΥ και το είχες αφήσει στα χέρια του Πολάκη», προφανώς δεν το φοβάται. Γιατί ετούτοι εδώ, που κυβερνούν τώρα, ντρέπονται να τον πατήσουν στον κάλο, όπου και πονάει περισσότερο. Ενεκα η εθνική ομοψυχία. Και τον αφήνουν να λέει ό,τι θέλει, διότι τάχα μου «εκτίθεται». Εκτίθεται, ίσως, σε όσους έχουν μυαλό να σκεφτούν. Στον κόσμο του, βγαίνει μάγκας - να το ξέρετε..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 24/03/20

Το στοίχημα
Ας μην πανηγυρίζουν ορισμένοι ότι το μέτρο της απαγόρευσης της κυκλοφορίας «έπιασε». Πρώτον, γιατί δεν ξέρουμε αν «έπιασε», αφού μόλις 24 ώρες πέρασαν από την εφαρμογή του μέτρου και δεύτερον, γιατί δεν γνωρίζουμε μέχρι πότε θα «πιάνει». Αλλωστε ομιλούμε περί των εκπροσώπων του ατίθασου γένους των Ελλήνων, οι οποίοι ως γνωστόν κατά το παρελθόν έχουν να επιδείξουν μόνο δείγματα κακής διαγωγής, και όχι ενός πειθαρχημένου λαού που υπακούει ασμένως και άνευ της εφεύρεσης ή της αναζήτησης εξαιρέσεων, στις επιταγές της πολιτείας.

Τούτου δοθέντος, μπορεί και εγώ με τη σειρά μου να δηλώσω ότι ήταν μάλλον πρωτόγνωρη η εικόνα στην Αθήνα με το ένα αυτοκίνητο εδώ, και το άλλο σε απόσταση 350 μέτρων, έτοιμο να διανύσει μια απόσταση που κάποτε ήθελε ένα τέταρτο της ώρας να τη διέλθει, σε μερικά δευτερόλεπτα. Ούτε και στις πλέον «βαριές» αργίες, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο δεν έχει συμβεί να είναι εντελώς άδειο το κέντρο της πρωτεύουσας από αυτοκίνητα. Πρωτόγνωρη η εικόνα, μας γέμισε με αισιοδοξία ότι, ναι, στο τέλος της ημέρας 

α) δεν θα έχουμε γίνει Ιταλία και 

β) θα έχουμε καταφέρει να γλιτώσουμε οι περισσότεροι.

Ενα στοίχημα μου μοιάζει όλο αυτό. Γιατί δηλαδή να μην το κερδίσουμε, αφού μπορούμε. Μπορούμε ε; Δεν ακούω φωνές. Μπορούμε, ρε παιδιά. Εμείς κερδίσαμε πολέμους και πολέμους, βγήκαμε νικητές από κακουχίες και κακουχίες, ένας κλοιός θα μας σπάσει το ηθικό;

Η πεταλούδα

Προχθές που με είχε πιάσει μια φιλοσοφική διάθεση, εκ παραλλήλου με τον αυτοεγκλεισμό στο σπίτι και την επικείμενη - αύριο! - επέτειο της Εθνικής Παλιγγενεσίας, διερωτόμουν φωναχτά «τι είναι η πατρίδα μας», απαγγέλλοντας στίχους από το ομώνυμο ποίημα του Ιωάννη Πολέμη. Χθες «πεσμένος» κάπως, διότι διαπίστωσα ότι ο κορωνοϊός κάπου εδώ γύρω είναι και κόβει βόλτες κολλώντας κάθε τόσο σε κάποιον γνωστό ή φίλο, το έριξα στην κανονική φιλοσοφία. Περιηγήθηκα σε ατραπούς δύσκολες, όπως αυτές της αυτογνωσίας, των υπαρξιακών ζητημάτων και θεωριών περί της αποστολής του ανθρώπου στη γη. Ποιοι είμαστε, τι θέλουμε, τι κάνουμε εδώ όσο υπάρχουμε, πού πάμε μετά, τι μένει από όλο αυτό. Και το πόσο μικρό είναι το (παγκόσμιο) «χωριό». 

Σε μια πόλη στην Κίνα, όπου θεωρείται μεζές τύπου δικό μας κοκορέτσι ή σπληνάντερο, να φας νυχτερίδα τηγανητή, ο «ασθενής μηδέν» πήγε και έφαγε μία η οποία είχε πλακωθεί λίγο πριν με ένα φίδι που τη δάγκωσε. Και με το δηλητήριο ενεργό ακόμη μέσα της, την έφαγε ο Κινεζάκος και αρρώστησε. Και δεν είναι που αρρώστησε, είναι ότι μετά κόλλησε έναν άλλο, ο άλλος άλλους δυο, οι δυο άλλους τέσσερις, οι τέσσερις δεκάξι, και κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Πώς το είχε πει ένας κύριος Εντουαρντ Λόρεντζ, μετεωρολόγος πριν από καμιά 60αριά χρόνια; Ο κόσμος μας είναι τόσο ευάλωτος που «αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα»!

Σε αυτή τη θεωρία του χάους, σήμερα, νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει μια μικρή αναπροσαρμογή: «Αν στο Ουχάν της Κίνας, ένας Κινέζος χλαπακιάσει μια νυχτερίδα τεμπούρα, μπορεί να φέρει τον Αρμαγεδδώνα στα μέρη μας»...

Οι Ελληνάρες

Εχω άδικο; Δεν έχω. Αλλά μέχρι να (αυτο)καταλήξω ότι είμαι αλάνθαστος έφαγα ώρες κοιτάζοντας τον τοίχο απέναντι και παρατηρώντας κάθε λεπτομέρεια, και αφού πέρασα από μια μικρή φάση εκνευρισμού για τον πολωνό μπογιατζή και τους βοηθούς του, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για «σκιτζήδες», νομίζω ότι πλέον είμαι σε θέση να απαντήσω στο κρίσιμο ερώτημα του ποιητή «τι είναι η πατρίδα μας»: λοιπόν, μην το ψάχνετε, πατρίδα μας δεν είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά, ούτε ο ήλιος της που χρυσολάμπει, ούτε τα άστρα της τα φωτεινά. Πατρίδα είναι οι άνθρωποί της. Εσύ, εγώ, οι γύρω μας. Οι δικοί μας, οι φίλοι μας, οι γνωστοί - και κυρίως οι άγνωστοι. Τα άλλα, βουνά, κάμπους, λαγκάδια, θάλασσες, νησιά, και τον ίδιο ουρανό που μας σκεπάζει, και που φωτίζεται ή σκοτεινιάζει από τον ήλιο τα έχουν όλοι πάνω σε αυτή τη γη. Μα όλοι, μηδενός εξαιρουμένου. Μπορεί να μην τα έχουν όλα όσα περιγράφει ο Πολέμης στο φλογερό, και ίσως και λιγάκι αφελές ποίημά του, αλλά κάποια από αυτά τα έχουν. Ή μπορεί και περισσότερα. Ε, και; Ελληνάρες όμως έχουν; Δεν έχουν!

Η ερώτηση

Στο μεταξύ ήρθε και η Κομισιόν, να μας αποδώσει τα εύσημα ως χώρα, ότι αντιδράσαμε γρηγορότερα από όλες τις υπόλοιπες 26 στον κορωνοϊό, και εξ αυτού του λόγου πάει καλά το πράγμα, και σε λίγο θα έχει και καλά αποτελέσματα. Αυτό όμως δεν αρέσει στην αντιπολίτευση, και δη την αξιωματική που περιμένει (ποιος ξέρει τι διάολο περιμένει ότι θα συμβεί στη χώρα, για να αναλάβει την εξουσία ξανά; Για να γίνει πρωθυπουργός ο Τσίπρας πάλι; Αγνωστο), και δυσκολεύεται να το αποκρύψει ότι έχει ακουμπήσει τα ρέστα της στον κορωνοϊό και την πορεία που θα έχει από εδώ και πέρα στη χώρα.

Και δυσκολεύεται τόσο πολύ, που μετά βίας διατηρεί τα προσχήματα, γιατί γνωρίζει ότι αν κάνει το τσακ παραπάνω, πει κάτι περισσότερο από όσα ισχυρίζεται, και προκληθεί πανικός, θα το φάει στο κεφάλι όλο το πακέτο. Ετσι παρατηρούμε διάφορα γελοία πράγματα, τα οποία είναι για να ντρέπεσαι για λογαριασμό τους: κατά τον δραστήριο Πολάκη, ας πούμε, τα περιστατικά του κορωνοϊού υποεκτιμούνται. Δεν είναι τόσα όσα ανακοινώνει το υπουργείο Υγείας, αλλά περισσότερα. Πλην όμως δεν το λέει ευθέως για να εισπράξει και τις απαντήσεις που πρέπει, διερωτάται. Μετά περιμένει να του απαντήσουν, και δίνει και προθεσμίες-τελεσίγραφα. Ο Πολάκης...

Κατά τον Τσίπρα πάντως, πρωθυπουργό προ οκταμήνου αν θυμάστε, της χώρας, για τεσσεράμισι χρόνια δε, η κυβέρνηση οφείλει να ενισχύσει άμεσα το ΕΣΥ με γιατρούς, νοσηλευτές κ.λπ. Το πιθανό ερώτημα «και γιατί δεν το θωράκιζες εσύ το ΕΣΥ και το είχες αφήσει στα χέρια του Πολάκη», προφανώς δεν το φοβάται. Γιατί ετούτοι εδώ, που κυβερνούν τώρα, ντρέπονται να τον πατήσουν στον κάλο, όπου και πονάει περισσότερο. Ενεκα η εθνική ομοψυχία. Και τον αφήνουν να λέει ό,τι θέλει, διότι τάχα μου «εκτίθεται». Εκτίθεται, ίσως, σε όσους έχουν μυαλό να σκεφτούν. Στον κόσμο του, βγαίνει μάγκας - να το ξέρετε...

Ο στρατός
Και σαν σε καλή χαρά, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος, φίλος μου εκ Καβάλας ορμώμενος, εύχεται να μην εμπλακεί ο στρατός στην απαγόρευση της κυκλοφορίας στους δρόμους! Κι εμείς, κι εμείς, θα του απαντούσα, αλλά μήπως να το έβλεπε λιγάκι διαφορετικά αυτό το πράγμα; Διότι (μας) ξυπνάει μνήμες κακές, μνήμες πονεμένες, που έχουμε απωθήσει όλοι από τη συλλογική μνήμη. Αφήστε τον στρατό στη δουλειά που είναι επιφορτισμένος να κάνει, τα μέτρα για την απαγόρευση της κυκλοφορίας τα τηρεί μια χαρά η Αστυνομία...