"...Είναι ακριβώς η ίδια λογική της περιόδου 2010-15. Και τότε δεν χρειαζόταν καμία απολύτως συναίνεση για να ξεπεραστεί η εθνική κρίση, αντιθέτως έπρεπε να οξυνθεί στον μέγιστο βαθμό ώστε να μετουσιωθεί σε πολιτική νίκη της Αριστεράς. Οπερ και εγένετο. Το ίδιο ονειρεύονται σήμερα με αφορμή τον κορονοϊό. Με μια διαφορά σε σχέση με την περασμένη δεκαετία. Υποτίθεται ότι ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία (άλλο sic) έχουν πια αλλάξει. ...Ποιος ξέρει τι σκέφτονται. Ενα πάντως είναι βέβαιο. Ο Αλέξης πρέπει τώρα να αποφασίσει. Είναι αρχηγός στο παρεάκι που τρίζει τα δόντια του μουρμουρίζοντας «μετά θα τα πούμε» ή πρόεδρος του Ανδρέα Ξανθού (και κάμποσων ακόμα σιωπηλών λογικών ανθρώπων εκεί μέσα) που είπε «και εγώ τον Τσιόδρα θα διάλεγα». Πρόεδρος και των δύο, δεν γίνεται..."

Από τον ιστότοπο "ΠΡΟΤΑΓΟΝ"

Ισως η πιο χαζή φράση που έχω ακούσει αυτή τη φρικτή περίοδο, βγήκε από το στόμα του αλήστου μνήμης υπουργού Προστασίας του Πολίτη (εδώ γελάνε) Νίκου Τόσκα. «Έγιναν πολλά λάθη (στην αντιμετώπιση του κορονοϊού) αλλά δεν είναι η ώρα του ξεμπροστιάσματος». Είναι σχεδόν εφάμιλλη της άλλης περίφημης φράσης του μετά την τραγωδία στο Μάτι, «ψάχνω να βρω λάθη και δεν βρίσκω». 

Ο Νίκος Τόσκας, λοιπόν, έχει πολλά ράμματα για τη γούνα της κυβέρνησης, αλλά όντας

ανθρωπιστής και μεγαλόψυχος, αφήνει για αργότερα την απόδοση ευθυνών. Ενδιαφέρον. Απορώ πώς το μικρόφωνο του σταθμού «Στο κόκκινο Πάτρας 107,7» (sic) όπου εκστόμισε αυτή την κουβέντα, δεν έπαθε αυτανάφλεξη. Ο τύπος που (μετά το Μάτι) έβλεπαν ως και οι σύντροφοι του και άλλαζαν πεζοδρόμιο, ξαναβγήκε στις ρούγες και παριστάνει τον τιμητή. 

Δεν έμενε καλύτερα στο σπίτι; Πατήστε εδώ 

Το θέμα μας βέβαια δεν είναι ο Τόσκας. Η αξία των λόγων του είναι μικρότερη από το κρώξιμο ενός κόρακα σε κάποια λόχμη του Χελμού (μιας και βρισκόταν στην Αχαΐα). Το σοβαρότερο θέμα μας είναι ότι εκεί στην Κουμουνδούρου έχει ξαναφτιαχτεί ένα παρεάκι που διακινεί το πύρινο σύνθημα «μετά την κρίση του κορονοϊού, θα λογαριαστούμε». 

Μεταξύ μας, ούτε αυτό το παρεάκι είναι το πραγματικό μας θέμα. Το άθροισμα ενός Τόσκα, ενός Πολάκη, ενός Κυρίτση και μιας Δούρου, είναι πολύ κατώτερο από μια γκρίζα τρίχα στους κροτάφους του Τσιόδρα. Το πραγματικό μας ερώτημα είναι αν εμπνευστής και ιδεολογικός καθοδηγητής της παρέας αυτής είναι ο ίδιος ο Τσίπρας. Του οποίου το άρθρο στο «Εθνος της Κυριακής» θα έκανε τα στελέχη του ΑΝΤΑΡΣΥΑ να νιώσουν άχρηστοι. Αλλος έχει πάρει πια στους ώμους του την παγκόσμια επανάσταση και τον λένε Αλέξη. 

Βεβαίως, αυτή η στάση της Αριστεράς δεν είναι ούτε πρωτότυπη ούτε καινοφανής. Το περίφημο λενινιστικό σύνθημα «είτε η επανάσταση θα αποτρέψει τον πόλεμο είτε ο πόλεμος θα φέρει την επανάσταση» περιγράφει με σαφήνεια τι ακριβώς συμβαίνει στο μυαλό τους. Στην ταξική πάλη μέχρις εσχάτων, δεν υπάρχουν εθνικές ή υγειονομικές ανάπαυλες. Κάθε γεγονός και κυρίως κάθε κρίση, μετατρέπεται σε ευκαιρία για ιδεολογική αξιοποίηση, για στρατολόγηση δυνάμεων και –γιατί όχι;– για κατάληψη της εξουσίας. 

Δεν γνωρίζω από κοντά τον υπογράφοντα το σχετικό κείμενο, Δημ. Ευθυμάκη και είναι γεγονός ότι σε εξ όσων έχει γράψει με έχει βρει σύμφωνο, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, εξ αυτού δε του λόγου, δηλαδή της συμφωνίας μου με αυτά, έχετε δει κείμενά του και στο δικό μου blog, όπως και στο fb. Εκτιμώ, όμως, ότι, στο σημείωμα αυτό, το «τσουβάλιασμα» του Νίκου Τόσκα, με τους ανεκδιήγητους Κυρίτση και Πολάκη, βεβαίως και την ανεκδιήγητη Δούρου, του ΣΥΡΙΖΑ, είναι τουλάχιστον άδικο, ακόμη κι αν όσα τού αποδίδονται εντός εισαγωγικών έχουν ειπωθεί αυτολεξεί και δεν έχουν απομονωθεί από το συνολικό κείμενο μιάς ραδιοφωνικής συνέντευξης. Γνωρίζω το Νίκο Τόσκα από την εποχή που διετέλεσε εκπρόσωπος Τύπου ΓΕΕΘΑ, με Αρχηγό τον Στρατηγό Μανούσο Παραγιουδάκη (και εγώ Διευθυντής Τύπου των ΥΦΕΘΑ στην περίοδο Οκτ 93 έως Μαρ 04) και έχω την εικόνα ενός μετρημένου και προσεκτικού ανθρώπου, καλού Αξιωματικού. Θεωρούσα, χωρίς να τον έχω ερωτήσει ποτέ, ότι επρόσκειτο στο κυβερνών τότε ΠΑΣΟΚ, εξ ού και επελέγη αργότερα, απόστρατος πλέον, διευθυντής του ΠΓ του Παναγιώτη Μπεγλίτη, ως ΥΦΕΘΑ και μετέπειτα ΥΕΘΑ, γιά κάποιον χρόνο. Στη συνέχεια επέλεξε να ακολουθήσει πολιτικώς το ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας τον ετοποθέτησε διαδοχικώς ΥΦΕΘΑ γιά βραχύ διάστημα και εν συνεχεία γιά 3,5 χρόνια Αναπληρωτή Υπουργό Προστασίας του Πολίτη. Στις τελευταίες εκλογές δεν κατόρθωσε να επανεκλεγεί βουλευτής, καθώς δεν διέθετε ισχυρούς προσωπικούς μηχανισμούς έναντι των ανθυποψηφίων του στη Β3 περιφέρεια Αθηνών, ήταν μία άνιση μάχη με το προηγούμενο τίμημα (με την «κεντρική» γραμμή γιά σταυροδοσία στους τελικώς επανεκλεγέντες Δραγασάκη,Βίτσα, Καφαντάρα και-ΝΑΙ-Παπαχριστόπουλο, πρώην του ακροδεξιού συνεταίρου των ΑΝΕΛ, η οποία και δεν έσπασε, δηλαδή εις βάρος του...) αλλά και λόγω προσωπικής σεμνότητας που οπωσδήποτε νομιμοποιείται να διεκδικήσει δι’ εαυτόν, παρ’ ότι έκανε πράγματα στο Υπ.ΠΡΟ.ΠΟ στον τομέα της δημόσιας ασφάλειας (τρομοκρατία, μπαχαλάκηδες, προσφυγικό/μεταναστευτικό) , ερχόμενος συχνά σε σύγκρουση με «δικαιωματικούς» και άλλους περιθωριακούς του τότε κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ, που τον πολιορκούσαν με συχνές «καταγγελίες» και ερωτήσεις στο επίπεδο της ΚΟ, γιά να μην πιάσουμε και την ΕΥΠ του Ρουμπάτη. Αυτά «χάθηκαν». Ανήκει στον Τόσκα να ομιλήσει κάποτε δημοσίως γιά αυτά, όχι τόσο γιά την υστεροφημία του, αλλά γιά την αλήθεια των πραγμάτων, γιά την ακρίβεια του χρόνου. Όλα τα προηγούμενα από έναν που παραμένει απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ και την πολιτική του, πολέμιος με επιχειρήματα ...Ήθελα, όμως, να το διατυπώσω δημοσίως αυτό το σχόλιο, γιά τη συγκεκριμένη ανάρτηση του «ΠΡΟΤΑΓΟΝ», ιστοτόπου σοβαρού και δίκαιου, φιλελεύθερου υπό ευρεία έννοια, αντίθετου στον κρατισμό, τις ιδεοληψίες, τις μονομανίες και τις ιδεοληψίες, ιστοτόπου τον οποίο παρακολουθώ με ενδιαφέρον. Σας ευχαριστώ γιά την προσοχή σας!Σ.Χ.Μ

Είναι ακριβώς η ίδια λογική της περιόδου 2010-15. Και τότε δεν χρειαζόταν καμία απολύτως συναίνεση για να ξεπεραστεί η εθνική κρίση, αντιθέτως έπρεπε να οξυνθεί στον μέγιστο βαθμό ώστε να μετουσιωθεί σε πολιτική νίκη της Αριστεράς. Οπερ και εγένετο. Το ίδιο ονειρεύονται σήμερα με αφορμή τον κορονοϊό. Με μια διαφορά σε σχέση με την περασμένη δεκαετία. Υποτίθεται ότι ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία (άλλο sic) έχουν πια αλλάξει. 

Είναι σοσιαλδημοκράτες. Αντε αριστεροί σοσιαλδημοκράτες, πάντως όχι επαναστάτες κομμουνιστές παλιάς λενινιστικής κοπής. Εκτός κι αν ο Τσίπρας συνεχίζει το παλιό παιχνίδι του κόμματος πολιτικού σούπερ μάρκετ που στα ράφια του έχει απ’ όλα. Από αντιεξουσιαστές μέχρι ΑΝΕΛίτες. Εκτός επίσης, αν ο κορονοϊός άλλαξε τόσο άρδην τις παγκόσμιες και εσωτερικές πολιτικές και οικονομικές συνθήκες, που η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ στην σοσιαλδημοκρατία είναι πια παρωχημένη. 

Ποιος ξέρει τι σκέφτονται. Ενα πάντως είναι βέβαιο. Ο Αλέξης πρέπει τώρα να αποφασίσει. Είναι αρχηγός στο παρεάκι που τρίζει τα δόντια του μουρμουρίζοντας «μετά θα τα πούμε» ή πρόεδρος του Ανδρέα Ξανθού (και κάμποσων ακόμα σιωπηλών λογικών ανθρώπων εκεί μέσα) που είπε «και εγώ τον Τσιόδρα θα διάλεγα». Πρόεδρος και των δύο, δεν γίνεται. 

Πηγή: Protagon.gr