"...Η ταυτότητα του συστημικού δεν πάει στο νέο κόμμα. Αυτοί θέλουν ανατροπές και επαναστάσεις. Αλλά πλέον δεν τις θέλει ο κόσμος. Ο κόσμος θέλει σιγουριά - κι ο Τσίπρας γνωρίζει ότι αν το κόμμα δεν προσαρμοστεί σε αυτό που θέλει ο κόσμος σύντομα θα το χάσει. Γι' αυτό εργάζεται για τον εκπασοκισμό του. Προσπαθεί να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ στον δεύτερο ισχυρό πόλο ενός νέου διπολισμού. Θα τα καταφέρει; Θα μπορούσε. Αλλά έχει μερικά ζητήματα. Τον κυνηγά το παρελθόν του - το αποτέλεσμα των αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ στον Τύπο και στη δικαιοσύνη θα τραβά συνεχώς το νέο εγχείρημα προς τα κάτω. Την ίδια στιγμή, ο ίδιος ο Τσίπρας δεν έχει μάθει πώς γίνεται το πολιτικό παιχνίδι. Δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει το σύνδρομο της διαμαρτυρίας. Θα τον κυνηγά για πολύ καιρό ακόμα όχι τόσο ο Τσακαλώτος αλλά η γραβάτα που δεν έβαλε. Μπορεί να μάθει να συμπεριφέρεται σαν να φοράει γραβάτα ένας αγραβάτωτος;..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 11/02/19

Το σύνδρομο της διαμαρτυρίας

Οι συριζαίοι έχουν πάθει πλάκα. Φαίνεται ότι πίστευαν πως άμα βρεθούν εκτός του νυμφώνος της εξουσίας, σε λίγο καιρό θα τους φώναζαν να την ασκήσουν. Και σήμερα είναι πολύ στενοχωρημένοι που ο Μητσοτάκης δεν συνεταιρίζεται μαζί τους ή, έστω, δεν τους παίρνει συμβούλους. Γι' αυτό και φωνάζουν, διαμαρτύρονται, τον κατηγορούν συχνά για πράγματα που και εκείνοι τα είχαν κάνει χειρότερα. Τον κατηγορούν, π.χ., για την άρση προστασίας της πρώτης κατοικίας. Λησμονούν οι συριζαίοι ότι ο νόμος που προέβλεπε την άρση προστασίας της πρώτης κατοικίας από την 1η Ιανουαρίου της χρονιάς που διανύουμε είχε ψηφιστεί με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο Μητσοτάκης, μάλιστα, κατάφερε και πήρε τρίμηνη αναβολή.

Οπως ίσως θα θυμηθούν οι συριζαίοι, αν πάψουν να έχουν επιλεκτική μνήμη, το Μνημόνιο που υπέγραψε ο Τσίπρας μετά το αποτυχημένο δημοψήφισμα και την κωλοτούμπα του καλοκαιριού του 2015, μεταξύ άλλων προέβλεπε ότι θα έχει εκπονηθεί σχέδιο ως τον Οκτώβριο του 2015. Τι έκανε η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Τίποτα! Κολάκευε και καθησύχαζε τους δανειολήπτες αντιμετωπίζοντας επικοινωνιακά ένα καθοριστικό ζήτημα, και για τον προγραμματισμό χιλιάδων νοικοκυριών και για την ελληνική οικονομία - ένα ζήτημα που είχε στενή σχέση με την επιστροφή των τραπεζών στη χρηματοδότηση της ανάπτυξης.

Τα ίδια δεν έκαναν με τις διεθνείς σχέσεις της χώρας; Αυτοί δεν συνομολόγησαν στρατιωτικές διευκολύνσεις στην Αμερική, τις οποίες καταψήφισαν όταν τις επιβεβαίωσε ο Μητσοτάκης - επειδή έκριναν από την εικόνα στην τηλεόραση ότι, δήθεν, η επίσκεψη Μητσοτάκη στην Αμερική δεν ήταν πετυχημένη; Τα ίδια και χειρότερα δεν κάνουν τώρα με τον λιγνίτη στην παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, τον οποίο υπερασπίζονται, τα ίδια πρόσωπα του ίδιου χώρου που ανέκαθεν ψάρευαν στην περιοχή της οικολογίας για να διευρύνουν το ακροατήριό τους;

Τι δείχνει όλη αυτή η επιπολαιότητα; Οτι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Δεν έχουν καταλάβει ότι η κυβέρνηση τους δόθηκε μέσω της αντισυστημικής ρητορικής και των υποσχέσεών τους. Τι έταζαν; Οτι θα σκίσουν τα Μνημόνια, ότι θα αλλάξουν την Ευρώπη, ότι θα αντικαταστήσουν το παλιό σύστημα της χρεοκοπίας με τον δυναμισμό του καινούργιου που εκπροσωπούσαν. Τι πέτυχαν; Αφού παραλίγο να οδηγήσουν τη χώρα εκτός Ευρώπης, στην απόλυτη καταστροφή (σκεφτείτε μόνο μια Ελλάδα μόνη, χρεοκοπημένη και ανίσχυρη, με την τουρκική επιθετικότητα απέναντι), κατέληξαν ένα διαχειριστικό κόμμα που άρχισε να νέμεται και να διανέμει το κράτος - ό,τι έκαναν κι οι προηγούμενοι που ανέτρεψε.

Η ταυτότητα του συστημικού δεν πάει στο νέο κόμμα. Αυτοί θέλουν ανατροπές και επαναστάσεις. Αλλά πλέον δεν τις θέλει ο κόσμος. Ο κόσμος θέλει σιγουριά - κι ο Τσίπρας γνωρίζει ότι αν το κόμμα δεν προσαρμοστεί σε αυτό που θέλει ο κόσμος σύντομα θα το χάσει. Γι' αυτό εργάζεται για τον εκπασοκισμό του. Προσπαθεί να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ στον δεύτερο ισχυρό πόλο ενός νέου διπολισμού.

Θα τα καταφέρει; Θα μπορούσε. Αλλά έχει μερικά ζητήματα. Τον κυνηγά το παρελθόν του - το αποτέλεσμα των αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ στον Τύπο και στη δικαιοσύνη θα τραβά συνεχώς το νέο εγχείρημα προς τα κάτω. Την ίδια στιγμή, ο ίδιος ο Τσίπρας δεν έχει μάθει πώς γίνεται το πολιτικό παιχνίδι. Δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει το σύνδρομο της διαμαρτυρίας. Θα τον κυνηγά για πολύ καιρό ακόμα όχι τόσο ο Τσακαλώτος αλλά η γραβάτα που δεν έβαλε. Μπορεί να μάθει να συμπεριφέρεται σαν να φοράει γραβάτα ένας αγραβάτωτος;

Τα πράγματα όπως είναι

Πριν από μερικά χρόνια, πολίτες που αντιτάσσονταν στη λεγόμενη αντισυστημική βία που είχε ξεσπάσει μετά τα Μνημόνια, έβγαλαν ένα βιβλίο για να αποθαρρύνουν τέτοιες συμπεριφορές. Τίτλος του, «Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική».

Η καταδίκη της βίας ήταν σαφής. Αλλά το βιβλίο είχε ένα ευγενές κίνητρο. Ηθελε να δείξει ότι όποιος ασκεί βία στην επικράτεια της πολιτικής, ακόμα κι αν δεν είναι φασίστας, συμπεριφέρεται σαν φασίστας. Ο φασισμός είναι συνώνυμος του Κακού, και όποιος χρησιμοποιεί το Κακό εξομοιώνεται με φασίστα.

Ποιο ήταν το θεμελιώδες λάθος της συλλογιστικής αυτού του βιβλίου; Θεωρώντας ισοδύναμη με φασιστική την πολιτική βία, αθώωνε τους υπόλοιπους χώρους του αντισυστημισμού που την ασκούσαν. Ποιοι έκαψαν τρεις ανθρώπους στη Μαρφίν; Οιονεί φασίστες! Ποιοι έδερναν όσους διαφωνούσαν στα αμφιθέατρα; Οιονεί φασίστες. Ποιοι πετούσαν μολότοφ; Οιονεί φασίστες. Ολα τα έκαναν φασίστες και οιονεί φασίστες, η Αριστερά είχε μόνο ηθικό πλεονέκτημα.

Τα ίδια διαβάζω για τους Ρουβίκωνες, ότι η βίαιη δράση τους είναι φασιστική. Οι ίδιοι είναι (ευγενείς) αντιεξουσιαστές, αλλά η βία τους (κακή) φασιστική. Οποία φενάκη. Δεν είναι φασιστική η βία του Ρουβίκωνα, δεν ήταν φασιστική η βία κατά της Μαρφίν, δεν ήταν φασίστες όσοι έστελναν στα γκουλάγκ ή δολοφονούσαν πολιτικά διαφωνούντες στην ΕΣΣΔ. Ας μάθουμε να λέμε τα πράγματα όπως είναι.