"...Για να μην υπάρχει μάλιστα παρεξήγηση γύρω από τους «αρμούς», τόσο ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, όσο και οι στελεχάρες που ανέλαβαν να δώσουν τη μάχη της προπαγάνδας στη συνέχεια, κατέστησαν σαφές ότι εννοούν τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, τις ανεξάρτητες αρχές, προφανώς τη δικαστική εξουσία στο σύνολό της (αυτό δεν το πολυλέγουν αλλά σαφέστατα το υπονοούν), μεταξύ άλλων. Οχι ότι δεν το προσπάθησαν την προηγούμενη φορά, αλλά την επόμενη θα είναι αποφασιστικοί σε «πολακικό» βαθμό και τίποτα δεν θα τους σταματήσει, αν ερμηνεύουμε σωστά τη ρητορική τους. Αλλωστε, ο ίδιος ο Π. Πολάκης έσπευσε για άλλη μια φορά να μην αφήσει περιθώριο παρεξήγησης, κάνοντας ανοιχτή επίθεση στον τέως πρόεδρο της Βουλής Ν. Βούτση γιατί κατά τη θητεία του δεν επέτρεψε να εκπορθηθούν οι ανεξάρτητες αρχές...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ",  και...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 18/02/20

....από "ΤΑ ΝΕΑ" (αντανάγνωση Κατρούγκαλου....), και...

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ

Το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ προς την κοινωνία, στον δρόμο προς το Συνέδριό του, προϋποθέτει δύο στοιχεία: Αφενός τον ειλικρινή απολογισμό μιας κυβερνητικής εμπειρίας με ιστορικά χαρακτηριστικά, της πρώτης μεταπολεμικής κυβέρνησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Αφετέρου, την ανάγκη προγραμματικής συζήτησης για τους όρους της νέας εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης στον γάμο νεοφιλελευθερισμού και νεοσυντηρητισμού που εκφράζει η Νέα Δημοκρατία.

Η αντίδραση των συστημικών αμνών της διαπλοκής στη φράση του Αλέξη Τσίπρα για την ανάγκη δημοκρατικού ελέγχου των «αρμών της πραγματικής εξουσίας» δείχνει την ανησυχία τους για την εξέλιξη του διαλόγου αυτού, ακριβώς γιατί υπονομεύει τη διαιώνιση της πραγματικής, εξωθεσμικής κυριαρχίας τους στις πολιτικές εξελίξεις. Τόσο η Δεξιά, όσο, κυρίως, τα οικονομικά συμφέροντα που χειραγωγούν τις πολιτικές της, έχουν πλήρη αντίληψη ότι μια νέα, προοδευτική συμμαχία με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αφήσει άθιχτες τις δομές του παλαιού πολιτικού συστήματος που αφορούν τόσο το παραγωγικό μοντέλο όσο και τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας. Δεν θα επιτρέψει να συνεχίσει η οικονομική πολιτική να βασίζεται στις εξυπηρετήσεις προς εκείνους τους ολιγάρχες που έχουν ειδική πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας, ούτε τη διαιώνιση του πελατειακού συστήματος της πατρωνείας που αποτελεί τη βασική αδυναμία του διοικητικού μας μηχανισμού.

Ξέρουμε ότι κάθε ταξικό κράτος εξυπηρετεί, σε τελική ανάλυση, τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Η συζήτηση Μίλιμπαντ - Πουλαντζά έδειξε ότι αυτό συμβαίνει τόσο δομικά, ενόψει του χαρακτήρα του κράτους να αντανακλά και να συμπυκνώνει τον ταξικό συσχετισμό δυνάμεων, όσο και μέσω συγκεκριμένων και στοχευμένων μηχανισμών αναπαραγωγής προσωπικών δεσμών και επιρροής μεταξύ των κρατικών οργάνων και της ηγετικής ομάδας της αστικής τάξης. Είναι επίσης αλήθεια ότι σε παγκόσμιο επίπεδο η κοινοβουλευτική δημοκρατία υπονομεύεται από τις τεχνοκρατικές επιλογές του νεοφιλελευθερισμού να στεγανοποιηθούν ολόκληροι τομείς αποφάσεων από την πολιτική λογοδοσία, να υπάρξει μόνον μία οικονομική ορθοδοξία προς όφελος των συμφερόντων του 1%.

Στην Ελλάδα όμως, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, γιατί το ζήτημα της δικαιοκρατίας, δηλαδή της εφαρμογής του κράτους δικαίου, δεν ξεχώριζε ποτέ από το αίτημα για τη Δημοκρατία. Ο αείμνηστος Ματθίας, ένας από τους καλύτερους Προέδρους του Αρείου Πάγου, σχολίαζε σε αυτήν την εφημερίδα τέλος της δεκαετίας του '90 ως εξής τη στρέβλωση της δημοκρατίας από το παλαιό πολιτικό σύστημα, στο παράδειγμα της Δικαιοσύνης: «Η διείσδυση του κόμματος στη Δικαιοσύνη δεν σημαίνει απλώς κάποιες διακριτικές υποδείξεις στην κορυφή και κάποιες αμφισβητήσεις του αδιάβλητου ορισμένων επιλογών, οι οποίες είναι σε κάθε περίπτωση καταδικαστέες. Σημαίνει επεμβάσεις σκοτεινών κομματικών παραγόντων, επικράτηση άδηλων παρασκηνιακών πιέσεων και συναλλαγών, παράλυση των εγγυήσεων της νομιμότητας, διάβρωση της εγγυητικής και της κυρωτικής λειτουργίας της Δικαιοσύνης, σημαίνει γενική διάβρωση των θεσμών και αξιών της ζωής».

Δικαίως ανησυχούν οι αμνοί και οι λύκοι της διαπλοκής. Η Αριστερά δεν έχει δουλείες απέναντί τους και έχει ήδη σημαντική εμπειρία διακυβέρνησης. Τη δεύτερη φορά θα είναι διαφορετικά.

-Ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι πρώην υπουργός

 ...από τη ΣΥΡΙΖΑίϊκη "Εφ.Συν"

"Εφ.Συν", 18/02/20

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για εκείνους που ενοχλήθηκαν (;) από τη ρήση του κ. Τσίπρα περί αρμών εξουσίας, αλλά και για τον ίδιο, να ανακαλύψουν ποιες άλλες λέξεις προέρχονται, όπως η λέξη αρμός, από το αρχαίο ρήμα αραρίσκω = συνδέω, ταιριάζω μαζί (Ο ενεστώς αραρίσκω, λένε τα λεξικά, είναι νεώτερος σχηματισμός από τον β΄αόριστο ήραρον και το [πρωτοϊνδοευρωπαϊκό] επίθημα -ίσκω). Ιδού λοιπόν μερικές: αρετή, άριστος, άρμα, αριθμός, άρθρον... Τώρα, με πόσες από αυτές ταιριάζουμε οι σημερινοί και ποιες ακριβώς έχουν γίνει κτήμα μας; Ο καθένας και το καπέλο του -όπως γουστάρει ο καθείς τις χρησιμοποιεί.

Δεν πειράζουν τόσο οι αρμοί όσο η κόλλα που τους συνδέει. Ελεγε ο Νίτσε π.χ. ότι οι δημοσιογράφοι είναι εκείνη η γλοιώδης κόλλα ανάμεσα στους αρμούς της επικοινωνίας. Ποια είναι η αντίστοιχη κόλλα ανάμεσα στους αρμούς της εξουσίας; Μήπως οι ίδιοι οι αντιπρόσωποι αυτών των εξουσιών;

Και αν τυχόν είναι έτσι δεν θα έπρεπε να ερυθριούν όσοι επικαλούνται τις έννοιες ή υποκρίνονται για τάχα κακή χρήση τους [καλή ώρα οι υποκριτές της κυβέρνησης, που ανάθεμα αν καταλαβαίνουν το μέγεθος της υποκρισίας τους -αυτοί που το κόμμα τους έχει παρελθόν σπουδαίο σε ολοκληρωτικού τύπου καθεστώτα και σε σκοτεινές εποχές του πολιτεύματος]; Είπαμε [λέμε ακόμη]: Δεν μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου, είναι ανίερο, βέβηλο, ψευδές και υποκριτικό [και θρασύτατο].

Εκτός εάν νομίζουν ότι πλέον έχουν αποκαθαρθεί μες στην κολυμπήθρα του φιλελευθερισμού, του ευρωπαϊσμού και λοιπών άλλων δημοκρατικών δήθεν -ισμών. Αμ, δεν αποκαθαίρεσαι τόσο εύκολα -η ιστορία δεν έχει γεράσει ακόμη και οι πράξεις οι ανόσιες είναι πρόσφατες, αν και αρκετοί έχουν μνήμη χρυσόψαρου.

Ασε που η κυβέρνηση έχει, τρυφερά μάλιστα, εγκολπωθεί πολιτικούς που είχαν [δεν ξέρω αν ακόμη έχουν] αγαθότατες σχέσεις με τη «φιλοσοφία» δικτατορικών καθεστώτων. Μην τρελαινόμαστε.

Το ίδιο το πολιτικό σύστημα επιτρέπει στις τρεις εξουσίες να συμπορεύονται και να αλληλοεξαρτώνται, παρά το παράδοξο ότι διακηρύσσει την ανεξαρτησία της κάθε μιας. Για να αναλογιστούμε π.χ. ποιος διορίζει (!) τους κορυφαίους της δικαστικής εξουσίας.

Κανέναν δεν συμφέρουν τέτοιες ερωτήσεις -γι’ αυτό και κανένας δεν απαντά. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ως είθισται στη χώρα, ο καθείς σχολιάζει ανώδυνα, λέει το μακρύ του και το κοντό του, ακόμη και αν δεν έχει καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Πολλές φορές η αλήθεια δεν βρίσκεται στις ίδιες τις λέξεις αλλά στα κενά τους -υπάρχει ανάγνωση ανάμεσα στις λέξεις, απαιτεί όμως και αναγνώστες.

Το σούσουρο ίσως ξεσηκώθηκε γιατί ανάμεσα στις λέξεις [είτε το ήθελε ο κ. Τσίπρας κάτι τέτοιο είτε όχι] διαφαίνεται η ευθύνη όλων για την κατάντια τους, για το πώς δηλαδή άπαντες εξουσιάζουν· με λίγα λόγια ξεγυμνώνονται και βλέπουμε κι εμείς οι απλοί πολίτες [ο θεός να μας κάνει πολίτες] ότι ο αυταρχισμός είναι κολλημένος στο δέρμα τους [για την υποκρισία τα είπαμε].

Οταν λοιπόν η εξουσία ασκείται με έναν και τον αυτόν τρόπο, οι ασκούντες αυτήν διαμαρτύρονται όταν κάποιος προβαίνει σε αυτήν την αποκάλυψη. Οι διαμαρτυρίες είναι για τα μάτια του κόσμου [που εξακολουθούν να αλληθωρίζουν -πέρα βρέχει και τα σχετικά].

"Εφ.Συν", 18/02/20