Ποια είναι η πραγματικότητα όπως αναλύεται από τις διεργασίες της ΚΕ; Πως όντως ομοφωνία σημειώθηκε στο κομμάτι του κειμένου της κυβερνητικής αποτίμησης, πράγμα ίσως όχι αυτονόητο για κόμμα εξουσίας. Μια ομοφωνία βέβαια που προδιέγραφε η σύνθεση των τριών «σοφών» που ανέλαβαν να συντάξουν την έκθεση. Οι Μπαλτάς, Δρίτσας, Σταθάκης κάλυπταν όλες τις όχθες του συριζαϊκού οικοσυστήματος και άρα το (τολμηρό και αυτοκριτικό σε πολλά σημεία του) συνταίριασμα των συμπερασμάτων έγινε περισσότερο εύκολα δεκτό από όλους. Η μάχη όμως δόθηκε πιο κάτω. Και ειδικότερα σε τρία επίμαχα σημεία: στην ύπαρξη αριστίνδην συνέδρων (που πέρασε). Στη νέα σύνθεση της ΚΕ μετά το συνέδριο, όπου θα είναι 50 τα μέλη της Προοδευτικής Συμμαχίας (που πέρασε). Και στο δικαίωμα των νέων μελών (από την ηλεκτρονική πλατφόρμα) στις προσυνεδριακές διαδικασίες και άρα στην εν γένει ισοτιμία τους.

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 18/02/20

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Β. ΜΑΝΙΑΤΗ

Μπορεί το ξενοδοχείο Κάραβελ να έχει ταυτιστεί το τελευταίο διάστημα με επιδοκιμαστικό κλίμα για τον Αλέξη Τσίπρα, αφού εδώ έχουν γίνει οι συγκεντρώσεις των νέων συμμάχων του, κατά το διήμερο όμως που πέρασε και αφορά τη συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε πως η μετάβαση στον νέο φορέα και στον μετασχηματισμό - από ένα κόμμα που είναι εν κινήσει - θα έχει εμπόδια. Και δεν θα είναι στρωμένη με ροδοπέταλα για το στενό προεδρικό περιβάλλον.

Ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος έχει το προβάδισμα και το συγκριτικό πλεονέκτημα στους χειρισμούς. Μια γνώμη θέλει μάλιστα να του αποδίδεται εξ ολοκλήρου η πρωτοβουλία να προκαλέσει ο ίδιος δημόσια τους εσωκομματικούς του αντιπάλους με την τοποθέτησή του στην εισήγηση της ΚΕ, έτσι ώστε να καταγραφούν οι όποιες διαφωνίες και να οριοθετηθεί στο πεδίο του η αντιπαράθεση.

Η νέα αντιπολιτευτική συσπείρωση προσώπων όμως που αποκρυσταλλώθηκε και στο διήμερο (και δεν οριοθετείται μόνο στους 53+) αλλά έχει ως κοινή γραμμή μια πιο ταυτοτική υπεράσπιση των συμβόλων εκτιμά, σύμφωνα με πληροφορίες, πως ούτε η μάχη που δόθηκε ήταν ελεγχόμενη από τους προεδρικούς ούτε ακριβώς κερδισμένη σε όλα. Και παρότι οι δύο πλευρές εντός του κόμματος διακινούν ένα δημιουργικό εσωτερικό κλίμα, οι ρήξεις και οι μάχες στα σημεία ήταν προφανείς (μια ηχηρή ήταν αυτή του Βούτση με τον Πολάκη). Αν και η ανάλυση για τα εσωκομματικά ενός κόμματος της Αριστεράς πάντα έχει και άλλες παραμέτρους. Κόντρα υπήρξε; Αναμφισβήτητα ναι, αλλά τμηματικά. Και μπορεί ο Πάνος Σκουρλέτης να επιχείρησε χθες (Στο Κόκκινο) να εντάξει το όποιο κλίμα σε μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα, μακριά από τα «βιλαέτια των άλλων κομμάτων», κάποια πράγματα όμως δεν αμβλύνονται από έναν κακώς εννοούμενο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό που θέλει να δείχνει πως υπάρχει ομοφωνία σε όλα, ακόμη κι αν έχει προηγηθεί σύγκρουση.

Ποια είναι η πραγματικότητα όπως αναλύεται από τις διεργασίες της ΚΕ; Πως όντως ομοφωνία σημειώθηκε στο κομμάτι του κειμένου της κυβερνητικής αποτίμησης, πράγμα ίσως όχι αυτονόητο για κόμμα εξουσίας. Μια ομοφωνία βέβαια που προδιέγραφε η σύνθεση των τριών «σοφών» που ανέλαβαν να συντάξουν την έκθεση. Οι Μπαλτάς, Δρίτσας, Σταθάκης κάλυπταν όλες τις όχθες του συριζαϊκού οικοσυστήματος και άρα το (τολμηρό και αυτοκριτικό σε πολλά σημεία του) συνταίριασμα των συμπερασμάτων έγινε περισσότερο εύκολα δεκτό από όλους.

Μάχη σε τρία σημεία. Η μάχη όμως δόθηκε πιο κάτω. Και ειδικότερα σε τρία επίμαχα σημεία: στην ύπαρξη αριστίνδην συνέδρων (που πέρασε). Στη νέα σύνθεση της ΚΕ μετά το συνέδριο, όπου θα είναι 50 τα μέλη της Προοδευτικής Συμμαχίας (που πέρασε). Και στο δικαίωμα των νέων μελών (από την ηλεκτρονική πλατφόρμα) στις προσυνεδριακές διαδικασίες και άρα στην εν γένει ισοτιμία τους.

Εδώ το τελευταίο σημείο ήταν που συνόψισε την κόντρα. Και υπήρξαν τοποθετήσεις αιχμηρές και πολιτικές συνάμα που είδαν τη νέα ισοτιμία ως πρώτο βήμα για κόμμα των μηχανισμών. Απαίτησαν λοιπόν αυτοπρόσωπη παρουσία όλων των μελών. Ποιες τοποθετήσεις έκαναν αίσθηση - στην αντιπροεδρική κατεύθυνση πάντα; Του Δημήτρη Βίτσα (νέου συμμάχου των 53+). Του άτυπου αρχηγού των 53+ Ευκλείδη Τσακαλώτου. Του Πάνου Λάμπρου (της βαθιάς τάσης των 53+). Του πολύπειρου καθηγητή Αλκη Ρήγου. Και της καθηγήτριας Ιφιγένειας Καμτσίδου, επίσης συνομιλήτριας των 53+ και προσφάτως εκ των 51 στελεχών και μελών της Θεσσαλονίκης που υπέγραψαν κείμενο κατά του τρόπου που οργανώνεται το συνέδριο. Οι αντιπροεδρικοί θεωρούν πως η νέα συσπείρωση που πέτυχαν στο τρίτο σημείο (το αποτέλεσμα πέρασε, αλλά με πύρρειο τρόπο για τον Τσίπρα, 55-50 και 5 λευκά) υπερβαίνει την τάση τους και δείχνει πως ό,τι ακουμπάει τα ταυτοτικά αριστερά ζητήματα έχει απήχηση και πέραν των 53+. Οι προεδρικοί πάλι βλέπουν μία ακόμη επικράτηση και έναν ακόμη βηματισμό στη διεύρυνση και στον μετασχηματισμό.

ΤΗΣ ΜΥΡΤΟΥΣ ΛΙΑΛΙΟΥΤΗ

Η συζήτηση στάθηκε στους «αρμούς της εξουσίας». Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Κατανοώντας τι είπε, ακόμα και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις στη χθεσινή συζήτηση του isyriza, λέγοντας πως το δόγμα της κυβέρνησής του είναι «κανόνες - διαφάνεια - αξιοπιστία». Οσο όμως κι αν επιχείρησαν εκείνος και διάφορα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να υποβαθμίσουν την επίμαχη φράση, ο τρόπος που αντιλαμβάνονταν την εξουσία που είχαν στα χέρια τους φάνηκε στα σχόλια για το Μάτι. Δεν χρειαζόταν παρά μόνο μια έμμεση αναφορά για τις προθέσεις εκείνου που χειρίστηκε το επιχειρησιακό κομμάτι της εκκένωσης για να γίνει σαφές πως στον ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να πιστεύουν ότι υπήρχαν θύλακοι που, με κάθε κόστος, τους αντιμάχονταν όσο βρίσκονταν στην κυβέρνηση. Και αυτοί οι θύλακοι εξαλείφονται μόνο όταν οι κρίσιμοι αρμοί της εξουσίας ανήκουν σε αυτούς που εδρεύουν στο Μέγαρο Μαξίμου.

«Ανατριχιαστική δήλωση». Ο πολιτικός σάλος για τους «αρμούς» του Τσίπρα ήταν αναμενόμενος. Λόγο για «ανατριχιαστική δήλωση» έκανε (στο Mega) ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας, προσθέτοντας ότι «είναι πολύ προβληματικό ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να έχει τέτοια αντίληψη και να θέλει να ελέγξει τη Δικαιοσύνη, τα μέσα ενημέρωσης, τη δημόσια διοίκηση». Και αυτή η κουβέντα όμως αποπροσανατόλισε από το ουσιαστικό πρόβλημα που φάνηκε να υπάρχει στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρόκειται απλώς για τσακωμούς στελεχών με αντίθετη οπτική, αλλά για διαφορές πολύ πραγματικές. Είναι πολύ εύκολο, όταν ένας εσωκομματικός μηχανισμός βλέπει τα σκούρα, να αποδίδει τα όποια προβλήματα στην επικοινωνία, στα «συστημικά ΜΜΕ» και συναφείς δυνάμεις του σκότους. Τα ζητήματα όμως που παρουσιάστηκαν στη διήμερη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος δεν ανήκουν στη σφαίρα καμίας δημοσιογραφικής φαντασίας.

Στην αξιωματική αντιπολίτευση υπάρχει σύγκρουση νοοτροπίας, φάνηκε καθαρά στον τσακωμό του Παύλου Πολάκη με τον Νίκο Βούτση, αλλά και με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Ξεκινάει από την κριτική για τα όσα συνέβησαν το 2015 και έχει προέκταση στο μέλλον, στο ύφος του ΣΥΡΙΖΑ από εδώ και πέρα. Παραδόξως, οι πιο μετριοπαθείς είναι και αυτοί που κατηγορούνται για «ιδεολογική καθαρότητα», ενώ η προεδρική ομάδα συντάχθηκε πίσω από τη φράση του Αλέξη Τσίπρα για τον «έλεγχο των αρμών της εξουσίας».

Η πρόταση της ηγεσίας για το δικαίωμα ψήφου στις προσυνεδριακές διαδικασίες των μελών που γράφτηκαν μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας εγκρίθηκε. Ηταν όμως η πρώτη φορά που μια απόφαση του Τσίπρα αμφισβητήθηκε τόσο έντονα στο εσωτερικό του κόμματος. Οι 53+ ζητούσαν στην πραγματικότητα μια στοιχειώδη ταυτοποίηση των νέων μελών, με τη συμμετοχή τους τουλάχιστον σε μία συνεδρίαση τοπικής οργάνωσης. Και αυτή η επιλογή, που δίνει μεγαλύτερη υπόσταση στον ήδη υπάρχοντα κομματικό μηχανισμό, δείχνει κι αυτή ότι η μάχη αφορά την «ψυχή του ΣΥΡΙΖΑ». Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές.

Τελικά, όσο θα προχωρούν οι προσυνεδριακές διαδικασίες, θα γίνεται ακόμα πιο εμφανές ότι η διεύρυνση, έτσι όπως επιχειρείται από την πλευρά της ηγεσίας, δεν έχει πολιτικό περιεχόμενο. Τουλάχιστον, σε αυτή τη φάση - από τη στιγμή που στο εσωτερικό του κόμματος οι πασοκογενείς χρησιμοποιούνται είτε ως μπαμπούλας είτε ως από μηχανής θεός (μέσω της Επιτροπής Ανασυγκρότησης), καμία πραγματική στροφή δεν υπάρχει. Από την αρχή μέχρι το τέλος, η ιστορία της Προοδευτικής Συμμαχίας αφορά την επιβίωση του κόμματος την επόμενη μέρα, καθώς - έγινε σαφές και σε αυτή την τελευταία συνεδρίαση - ψάχνει αγωνιωδώς για νέο αφήγημα.

Και όλη αυτή η προσέγγιση της μετεξέλιξης δημιουργεί προβλήματα ακόμα και σε αυτούς τους λίγους που πραγματικά θα ήθελαν να «ανοίξουν» το κόμμα, έστω και με τους δικούς τους όρους.