"....Εχουν αλλάξει δραματικά οι κοινωνικές συνθήκες και κατά συνέπεια και οι απαιτήσεις της εργατικής τάξης. Δεν αρκεί να γεμίσουν οι άνθρωποί της το στομάχι τους -έμαθαν και πλέον απαιτούν να μπορούν να πάνε τις διακοπούλες τους, να έχουν τελευταίας τεχνολογίας κινητά τηλέφωνα, να ταξιδεύουν σε θαυμαστούς, καινούργιους κόσμους του Διαδικτύου, να...να...Φυσιολογικά πράγματα, έλα όμως που πολλοί δεν έχουν πρόσβαση σε αυτά τα αγαθά. Και αφού δεν έχουν πρόσβαση ή, κι αν έχουν, δεν τα βγάζουν πέρα, τους φταίνε όλοι οι πολιτικοί [που είναι ίδιοι και λοιπά]. Πάντα κάποιοι φταίνε. Δύσκολο, πολύ δύσκολο το έργο όσων έχουν αναλάβει τον απολογισμό της κυβερνώσας Αριστεράς. Πρέπει να λάβουν υπόψη τους το κατεξοχήν πρόβλημα, που δεν είναι άλλο παρά η κατανόηση της πραγματικότητας. Κομμάτι ανέφικτο φαίνεται κάτι τέτοιο, δυστυχώς -λείπει η ανελέητη αυτοκριτική ίσως..."

Από την "Εφ.Συν" (τελευταία+προτελευταία σελίδα)

"Εφ.Συν", 17/02/20

Ξακουστή ανά την Υφήλιο έμεινε η περίφημη «kolotoumba», ήτις, γραμμένη πάντοτε με λατινικούς χαρακτήρες, κοσμεί τη διεθνή πολιτική ορολογία, ερμηνευόμενη ως αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ λόγων και έργων. Αλλά δεν ομιλώ περί αυτού. Ούτε για σαρδάμ τύπου «τυμβοθηρία», στα οποία επίσης διακρίθηκε και πολλά άφησαν εποχή. Αναφέρομαι σε νεολογισμούς της κουμουνδουρικής αργκό, τους οποίους επινοεί συνήθως ο αρχηγός και τους εκστομίζει κατόπιν με άγνοια κινδύνου και πρωτίστως των δεινοπαθούντων ελληνικών.

Ενίοτε σκαρφίζονται παρόμοια γλωσσικά μαργαριτάρια ορισμένα κορυφαία στελέχη, προσπαθώντας να μιμηθούν τον πρόεδρο. Περιορίζομαι να σημειώσω τα «φιλελέδες», «δηθενάδες», «μενουμευρωπαίοι», «τρου στόρι», «υπερταμείο», «υποκατώτατος μισθός» και, ασφαλώς, τα ρήματα που κλέβουν την παράσταση, όπως «συνταγματοποιώ» και «προτεραιοποιώ». Καίτοι άθεοι οι αθεόφοβοι, εκφέρουν τα φληναφήματά τους με στόμφο μυρίων καρδιναλίων. Κι όποιον πάρει ο χάρος.

Ισχυρίστηκε, μιλώντας στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, ο Τσίπρας πως «πρώτη φορά στα χρονικά της χώρας κόμμα που κυβέρνησε έχει την “πολιτική γενναιότητα” να αποτιμήσει τα πεπραγμένα του και, μάλιστα, με αυστηρή αυτοκριτική διάθεση» εννοώντας το απολογιστικό κείμενο Δραγασάκη - Μπαλτά - Δρίτσα, που χρεώνει την ήττα σε εκδότες, δημοσιογράφους, δημοσκόπους και λοιπά συμφέροντα, αναγνωρίζοντας παρεμπιπτόντως ότι υπέγραψαν και εφάρμοσαν μνημόνιο.

Σκιά του παλιού καλού εαυτού του θύμιζε ο Αλέξης, ώσπου έλαμψε αίφνης το πρόσωπό του προφέροντας αργά, σχεδόν σαδιστικά, τάχα κομπιάζοντας, το νέο, μεγαλειώδες ρήμα: «Πρέπει να απεδαφοποιηθούμε», προέτρεψε. Ηθελε να πει προφανώς πως οφείλουν να απογειωθούν, να πετάξουν, να ανασηκωθούν έστω, να φτερουγίσουν, να ανυψωθούν, να αναρριχηθούν εν ανάγκη, να αναπτερωθούν, ν’ ανηφορίσουν, να εναεριστούν, να ουρανοδρομήσουν, να νεφελοβατήσουν, βρε αδερφέ. Πλείστα συνώνυμα διαθέτει η ελληνική. Διάλεξε, όμως, το «απεδαφοποιηθούμε», που μπορεί και να σημαίνει και να ανοίξει η γη και να τους καταπιεί.

"Εφ.Συν", 17/02/20