Η αναδιοργάνωσις των Ενόπλων Δυνάμεων είναι περισσότερο από αναγκαία. Έχει μάλιστα καθυστερήσει περί το ένα τέταρτο του αιώνος. Κατά την διάρκεια του οποίου στρατιωτικές ηγεσίες και προσωπικό όλων των επιπέδων κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες προκειμένου να μπορούν να ανταποκρίνονται στα στοιχειώδη και να παρέχουν και την λεγομένη κοινωνική προσφορά σε τομείς ξένους προς την αποστολή τους, τους οποίους όμως το Κράτος έχει αποδειχθεί ανίκανο να καλύψει. Το σχέδιο αναδιοργανώσεως ή μεταβάσεως μπορεί να έχει αδυναμίες. Εδώ που έχουμε φθάσει όμως κάτι πρέπει να γίνει. Τα λιμνάζοντα ύδατα πρέπει να ταραχθούν. Σίγουρα θα θιγούν μικροσυμφέροντα και βολέματα ορισμένων. Και θα πρέπει η πολιτική ηγεσία που έχει την ευθύνη του εγχειρήματος, να ξεχωρίσει ποιοι σχολιασμοί εμπεριέχουν ουσιαστικές προτάσεις βελτιώσεως και ποιοι υποκρύπτουν προσπάθειες προς διαιώνισιν κατεστημένων συμφερόντων.

 Από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 04/10/25

Ο εκσυγχρονισμός των Ενόπλων Δυνάμεων

ΤΟΥ ΕΥΘ.Π.ΠΕΤΡΟΥ

Μπορεί ο τίτλος «μετάβασις των Ενόπλων Δυνάμεων σε νέα εποχή» να ακούγεται πομπώδης. Αποδίδει όμως μια πραγματική ανάγκη. Οι Ένοπλες Δυνάμεις μας είναι τελματωμένες και οργανωτικά και όσον αφορά στο πνεύμα που πρέπει να εμπνέει τα στελέχη τους. 

Και βεβαίως έχει διαρραγεί ο δεσμός τους με την κοινωνία. Απτή απόδειξις η απροθυμία των νέων να επιδιώξουν την εισδοχή τους στις στρατιωτικές σχολές. Σύμπτωμα βαρυτάτης «νόσου» είναι και η απροθυμία των στελεχών να αναλάβουν θέσεις ευθύνης οι οποίες παλαιότερα ήσαν περιζήτητες. Κάποτε ακόμη και οι στρατεύσιμοι ναύτες «πέταγαν την σκούφια τους» να πάνε στην Αμερική ή στην Ολλανδία ως πλήρωμα παραλαβής νέων πλοίων. Τα μόνιμα στελέχη έβαζαν μέσον για μια θέση σε νεοαποκτούμενα πλοία. Και σήμερα τα πληρώματα των Belhara μετά βίας συμπληρώθηκαν. Καταντήσαμε να μας χλευάζουν και οι Τούρκοι ότι αγοράζουμε καινούργια πλοία και δεν έχουμε προσωπικό να τα στελεχώσουμε. 

Η κατάστασις έχει φθάσει στο απροχώρητο. Αλλαγές λοιπόν και μάλιστα δραστικές είναι επιβεβλημένες. Δεν θα κρίνουμε εδώ αν το νομοσχέδιο που κατέθεσε ο κ. Δένδιας είναι τέλειο (άλλωστε ούτε ο ίδιος υπεστήριξε κάτι τέτοιο) θα τονίσουμε όμως ότι θα ήταν εγκληματικό να μην γίνει τίποτε. Να αφεθεί ο Στρατός μας στο σημερινό τέλμα.

Επί σειράν ετών η άμυνα της χώρας αντιμετωπιζόταν σαν «ταμπού». Ουδείς απεφάσιζε να αναδείξει τα κακώς κείμενα φοβούμενος ότι θα προκαλέσει ζημιά στο εθνικό αμυντικό σύστημα. Εύλογος φόβος. Όμως έτσι φθάσαμε στο αντίθετο αποτέλεσμα. Διότι, από την άλλη πλευρά, μικροπολιτικές παρεμβάσεις και αναξιοκρατία υπονόμευαν την όποια αμυντική προσπάθεια. Και δυστυχώς είχαν αποτρέψει προσπάθειες μετεξελίξεως κατά το παρελθόν. 

Το σχέδιο περιορισμού των στρατοπέδων με προοπτική μάλιστα να μην υπάρχουν μονάδες (πλην κέντρων εκπαιδεύσεως) δυτικώς του Νέστου εξεπονήθη προ 25ετίας από τον τότε διευθυντή δόγματος του ΓΕΣ στρατηγό Παναγιώτη Καράμπελα. Η εφαρμογή του σπετράπη κατόπιν παρεμβάσεων με καθαρώς μικροπολιτικά κριτήρια. Στρατόπεδα μάλιστα που είχαν κλείσει, ενεργοποιήθηκαν εκ νέου με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μεγαλύτερη αναστάτωσις στην λειτουργία του στρατεύματος. Αν συνεχίζαμε έτσι θα ξυπνούσαμε κάποιο πρωί κατάπληκτοι από την έκβαση κάποιας κρίσεως. Δεν θα επεκταθούμε επί του προκειμένου διότι δεν πρέπει.

Τα σημεία όμως υπάρχουν και αλίμονο αν τα παραβλέπουμε. Προ 20ετίας περίπου ένα περιστατικό που σημειώθηκε στην Κω έδειξε το πρόβλημα της ανεπαρκούς στελεχώσεως των μονάδων των πρόσω, χωρίς εν τέλει να γίνει η παραμικρή κίνησις για να διορθωθεί κάτι. Μια κλοπή όπλων (που δεν εξιχνιάσθηκε ποτέ και που μάλλον είχε να κάνει με κοινό έγκλημα) απεκάλυψε ότι οι στρατιώτες που υπηρετούσαν στο ακριτικό αυτό νησί δεν επαρκούσαν ούτε για να φυλάσσονται οι αποθήκες όπλων και πυρομαχικών. Εν τέλει την πλήρωσε ο ταξίαρχος διοικητής του νησιού και το θέμα ξεχάσθηκε. 

Και όμως ήδη από το 1996 με την κρίση των Ιμίων το πρόβλημα είχε καταγραφεί. Μια από τις αιτίες της ατυχούς εκβάσεως της κρίσεως εκείνης ήταν και οι μεγάλες ελλείψεις προσωπικού των σχηματισμών αμύνης των νησιών.
Από τότε η κατάστασις έχει χειροτερεύσει. Ακολούθησε μια μείωσις θητείας στους εννέα μήνες χωρίς να γίνει ανάλογη αναδιοργάνωσις των μονάδων με αποτέλεσμα η στελέχωσις να πέσει ακόμη χαμηλώτερα. Αν νομίζει κανείς ότι με τάγματα που αριθμούν κάτω των 100 στελεχών, μπορεί η χώρα να παρατάξει αξιόμαχη άμυνα, ή να προβάλλει αξιόπιστη αποτροπή (η οποία προβλέπεται από το θεσμικό κείμενο της Πολιτικής Εθνικής Αμύνης) πλανάται πλάνην οικτράν.

Δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες. Θα μείνουμε στο γεγονός ότι η αναδιοργάνωσις των Ενόπλων Δυνάμεων είναι περισσότερο από αναγκαία. Έχει μάλιστα καθυστερήσει περί το ένα τέταρτο του αιώνος. Κατά την διάρκεια του οποίου στρατιωτικές ηγεσίες και προσωπικό όλων των επιπέδων κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες προκειμένου να μπορούν να ανταποκρίνονται στα στοιχειώδη και να παρέχουν και την λεγομένη κοινωνική προσφορά σε τομείς ξένους προς την αποστολή τους, τους οποίους όμως το Κράτος έχει αποδειχθεί ανίκανο να καλύψει.

Το σχέδιο αναδιοργανώσεως ή μεταβάσεως μπορεί να έχει αδυναμίες. Εδώ που έχουμε φθάσει όμως κάτι πρέπει να γίνει. Τα λιμνάζοντα ύδατα πρέπει να ταραχθούν. Σίγουρα θα θιγούν μικροσυμφέροντα και βολέματα ορισμένων. Και θα πρέπει η πολιτική ηγεσία που έχει την ευθύνη του εγχειρήματος, να ξεχωρίσει ποιοι σχολιασμοί εμπεριέχουν ουσιαστικές προτάσεις βελτιώσεως και ποιοι υποκρύπτουν προσπάθειες προς διαιώνισιν κατεστημένων συμφερόντων.