Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", και...
"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 04-05/10/25
Σκηνικό αδιέξοδου δημιουργεί η απόφαση του Πάνου Ρούτσι να μη σταματήσει την απεργία πείνας ώσπου να δικαιωθούν τα αιτήματά του για τη σορό του παιδιού του. Ο Ρούτσι μετέβη χθες στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας για να υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις. Οι οποίες εντόπισαν, όπως ήταν προφανές, σοβαρές συνέπειες υποθρεψίας – ασιτίας, με απώλεια 10 κιλών, περί το 9% του σωματικού βάρους του. Οι γιατροί του πρότειναν, βέβαια, να νοσηλευτεί αλλά δεν το δέχεται και ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει μέχρι να γίνει δεκτό αυτό που ζητά, δηλαδή να πραγματοποιηθούν όλες οι τοξικολογικές και χημικές εξετάσεις στη σορό του παιδιού του. Η απόφασή του, πάντως, να υποβληθεί σε εξετάσεις «διαβάζεται» και ως μήνυμα στήριξης στη γιατρό που τον παρακολουθεί καθημερινά στο Σύνταγμα, την παθολόγο λοιμωξιολόγο, Ολγα Κοσμοπούλου, που υπηρετεί με βαθμό διευθύντριας στο νοσοκομείο της Νίκαιας.
Ενόχληση νοσοκομειακών
Το τελευταίο το τονίζω διότι η επίθεση που της έκανε ο Αδωνις Γεωργιάδης προκάλεσε αντιδράσεις στους νοσοκομειακούς γιατρούς. Ο υπουργός Υγείας, θυμίζω, χαρακτήρισε την κυρία Κοσμοπούλου «θεατρική» και πως αναλαμβάνει κάθε απεργό πείνας όπως τον Δημήτρη Κουφοντίνα, λόγω των αριστερών πολιτικών της πεποιθήσεων, προσθέτοντας δε πως «οι γιατροί που έχει ο Πάνος Ρούτσι δεν μου εμπνέουν καμία εμπιστοσύνη». Στη δήλωσή του αντέδρασε η Ενωση Νοσοκομειακών Ιατρών Αθήνας Πειραιά (ΕΙΝΑΠ) η οποία τόνισε, επίσης, ότι την κατάσταση του Ρούτσι και των άλλων απεργών πείνας παρακολουθεί ομάδα γιατρών και δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Οπως μου έλεγε χαρακτηριστικά συνδικαλιστής γιατρός που ρώτησα σχετικά «οι γιατροί δεν ρωτάμε τις πολιτικές πεποιθήσεις των ασθενών μας» και ότι η αμφισβήτηση εκ μέρους του Γεωργιάδη για την Κοσμοπούλου, επειδή είναι συνδικαλίστρια στην ΕΙΝΑΠ «θα ήταν σαν να αμφισβητήσει κάποιος τη δουλειά της Ματίνας Παγώνη επειδή διαφωνεί μαζί της πολιτικά».
Αιχμή Μαρινάκη για Δένδια
Πάντως μην έχετε καμία αμφιβολία ότι υπάρχουν κι άλλα γαλάζια στελέχη που συμφωνούν με την τοποθέτηση του Νίκου Δένδια υπέρ της δικαίωσης των αιτημάτων του Ρούτσι, την οποία ακολούθησε και ανάλογη τοποθέτηση του βουλευτή Δημήτρη Μαρκόπουλου. Τολμώ να πω πως πλέον η πλειοψηφία των βουλευτών της ΝΔ έχει αντιληφθεί το διαφαινόμενο αδιέξοδο και επικρατεί ανησυχία. Ομως δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητη μια χθεσινή αποστροφή του Παύλου Μαρινάκη που θεωρήθηκε αιχμή για τον υπουργό: «Οσο και αν ο Νίκος Δένδιας είπε ότι ανθρώπινα στεκόμαστε δίπλα, δεν πρόκειται ποτέ η ΝΔ να μπει στη διαδικασία είτε για να γίνει αρεστή είτε για να γίνουν δημοφιλή τα στελέχη της, να παρέμβει στη δικαιοσύνη». Πληροφορούμαι ότι είχε προηγηθεί, προχθές το βράδυ, και μία τηλεφωνική επικοινωνία Μητσοτάκη – Δένδια, όπου μεταξύ άλλων συζητήθηκε και το ζήτημα Ρούτσι.
 Ηταν θέμα χρόνου, η προσχώρηση ενός καθαρόαιμου νεοδημοκράτη στην πιο δημοφιλή αντιπολιτική ιδεολογία του καιρού μας, που την έχω αποκαλέσει (κάπως βάναυσα, αλλά η λέξη γι’ αυτή πρέπει να είναι κακόηχη) θυματισμό. Ο,τι ο Αντώνης Σαμαράς το κάνει τσάτρα πάτρα, ότι ο Κώστας Καραμανλής αδυνατεί να πράξει λόγω της εμπλοκής του ξαδέρφου του στην υπόθεση των Τεμπών και της πολιτικής του ανεπάρκειας, το έπραξε ο υπουργός Αμυνας, Νίκος Δένδιας. Ο οποίος πήδησε στο κύμα της συγκίνησης και φρόντισε να το διατυπώσει καθαρά, μάλιστα από το βήμα της Βουλής: «Δεν θα τοποθετηθώ ούτε ως υπουργός ούτε ως στέλεχος της κυβέρνησης», είπε. Και πρόσθεσε: «Εχουμε παιδιά. Δεν διανοούμαι, δεν διανοούμαι, ειλικρινά σας λέω, πώς μπορεί να απαγορευτεί το δικαίωμα ενός πατέρα να διερευνήσει οτιδήποτε αυτός κρίνει, με όποιο τρόπο κρίνει, για τον θάνατο του παιδιού του». Το ότι φόρτωσε τις ευθύνες, όπως τις κατανοεί, στη Δικαιοσύνη, έπειτα από την επιδοκιμασία των θέσεών του από τον Σωκράτη Φάμελλο του ΣΥΡΙΖΑ μάλλον επιβαρύνει την κίνησή του. Η βασική θέση του Νίκου Δένδια, ενός πολιτικού που ποζάρει ως επίδοξος ηγέτης της ΝΔ, είναι ότι η πολιτική και η Δικαιοσύνη πρέπει να υποχωρούν μπροστά στο δράμα, ότι το δράμα είναι υπεράνω όλων. Η απόμακρη αλλά άτεγκτη δικαιοσύνη, η πολιτική που στηρίζει την ισχύ και το κύρος της στη θεσμική λειτουργία του κράτους, λέει ο υπουργός Αμυνας, πρέπει να υποχωρούν μπροστά όχι στον ανθρώπινο πόνο αλλά στη δημόσια εκδήλωσή του. Η δημόσια έκθεση του πένθους, έτσι, γίνεται η υπέρτατη αξία του δημόσιου λόγου, η πολιτική υποκλίνεται μπροστά τη συγκίνηση, την οργή, την αγανάκτηση. Μένει μια νέα ηγεσία να εκφράσει αυτή τη βούληση – που είναι βούληση ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, αλλά έχει αγκαλιαστεί από την Αριστερά ως πρόταση εξουσίας – και διεκδικείται και από άλλους, σε όλο το πολιτικό φάσμα. Από πολιτικούς ή οιονεί πολιτικούς που μπορεί να μην έχουν σχέδιο αλλά έχουν περίσσευμα συναισθήματος. Δεν είναι κάτι πρωτότυπο. Στη μεταπολίτευση, πολλές φορές τα συναισθήματα διεκδίκησαν τη διαμόρφωση του δημόσιου κλίματος. Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ, το 1981, μια συγκινησιακή αντίδραση ενός ανώριμου έθνους ήταν, που του δόθηκε αίφνης μεγάλη ελευθερία και δεν ήξερε πώς να τη διαχειριστεί, οπότε ακολούθησε τα συνθήματα εσωστρέφειας και άρνησης κατανόησης της πραγματικότητας (η οποία πραγματικότητα, ευτυχώς, η ευρωπαϊκή ταυτότητα της χώρας δηλαδή μπήκε από το παράθυρο). Η ιστορία των Ιμίων και οι επιπτώσεις της υπόθεσης με τον Οτσαλάν οδήγησαν τη χώρα, μέσω της συγκίνησης, σε φορτισμένες εθνικιστικές και αντιεκσυχρονιστικές διαμαρτυρίες. Τα χρόνια της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, το πάθος μας για τους αδελφούς Σέρβους μας έκαναν να παραβλέψουμε τη γενοκτονία (πραγματική, όχι επινοημένη) των βόσνιων μουσουλμάνων της Σρεμπρένιτσα. Μετά τη χρεοκοπία, η χώρα συντονίστηκε με τους Αγανακτισμένους που ζητούσαν να σκίσουμε τα μνημόνια – και ολοκληρώθηκε με τον Τσίπρα και την κουστωδία του. Και σήμερα, το νέο κίνημα της συγκίνησης, ο θυματισμός, διά του Νίκου Δένδια, αποκτά τη δεξιά συνιστώσα του… Ερχεται η ώρα που η χώρα θα θυμίζει ένα απέραντο νεκροταφείο όπου όλες, όλοι και όλα θα κλαίμε τη μοίρα μας. |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου