Η ανάκτηση της εμπιστοσύνης στο οικονομικό μέλλον της Ελλάδας, που χτίζεται συστηματικά μετά τη λήξη της παγκόσμιας κρίσης της πανδημίας, θα οδηγήσει σε επενδυτική έξαρση, σε διπλάσιους από τους σημερινούς ρυθμούς μεγέθυνσης του ΑΕΠ και ταχεία σύγκλιση του βιοτικού επιπέδου μας με αυτό των πλουσιότερων χωρών της ΕΕ. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει ο «οικονομικός τίγρης του Αιγαίου». Δεν θα είναι κάτι πρωτόγνωρο για μας: από το 1955 έως το 1980 η ελληνική οικονομία είχε τον δεύτερο ταχύτερο ρυθμό μεγέθυνσης του κόσμου, μετά την Ιαπωνία. Χωρίς ελλείμματα, χωρίς δημόσιο χρέος, χωρίς πληθωρισμό, η χώρα μας, από πάμπτωχη και κατεστραμμένη αγροτική χώρα, έγινε πλούσια βιομηχανική χώρα σχεδόν μέσα σε μια γενιά. Φαίνεται ότι βρισκόμαστε πάλι στην αρχή μιας τέτοιας ιστορικής περιόδου. Κι είναι σημαντικό να διασφαλίσουμε αυτήν την πορεία. Ο τρόπος είναι ένας: να γυρίσουμε την πλάτη στους διάφορους κήρυκες της αποσταθεροποίησης, της υπονόμευσης των θεσμών, της προσπάθειας να αναβιώσουν οι πλατείες της Αγανάκτησης και της μισαλλοδοξίας. Να πούμε με ηχηρό τρόπο ότι το ποτάμι δε γυρίζει πίσω....

 Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 02/10/25

Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Η εικόνα της οικονομίας μιας χώρας είναι το επιτόκιο δανεισμού της κυβέρνησής της. Είναι η συνισταμένη των οικονομικών μεγεθών μιας οικονομίας. Της σημερινής της εικόνας στα δημοσιονομικά, στο δημόσιο χρέος, στην ανταγωνιστικότητα, στον ρυθμό μεγέθυνσης. Και των προοπτικών της. Τα στοιχεία αυτά είναι απαραίτητα σε όσους επενδύουν, στους αγοραστές δηλαδή των εντόκων γραμματίων και των ομολόγων μιας χώρας, οι οποίοι θέλουν να πάρουν τα λεφτά τους πίσω, κεφάλαιο και τόκους. Για να είναι σίγουροι, χρειάζονται εγγυήσεις ότι η χώρα μπορεί να αποπληρώσει την υποχρέωση που αναλαμβάνει, ότι δηλαδή στο μέλλον θα μπορεί να αναχρηματοδοτήσει το χρέος που εκδίδει. Όσο πιο βέβαιο είναι αυτό, τόσο πιο χαμηλό είναι το επιτόκιο που απαιτούν οι δανειστές για να αγοράσουν το χρέος που εκδίδει μια κυβέρνηση.

Το επιτόκιο δανεισμού, έτσι το λένε οι οικονομολόγοι, είναι η αντικειμενική εικόνα των προοπτικών μιας οικονομίας, η οποία καθορίζεται από την προσφορά και τη ζήτηση στην πιο ανταγωνιστική χρηματαγορά του κόσμου: στην αγορά ομολόγων.

Και τώρα η είδηση, πρωτοφανής, αδιανόητη για όσους βλέπουν την Ελλάδα με στερεότυπα, επιστημονική φαντασία: την περασμένη Παρασκευή, η χώρα μας δημοπράτησε έντοκα γραμμάτια εξάμηνης διάρκειας με απόδοση 1,79%. Απόδοση χαμηλότερη από της Γερμανίας (1,93%), της Ολλανδίας (1,97%), της Γαλλίας (2,07%), της Ιταλίας (2,02%), της Πορτογαλίας (2,01%), των ΗΠΑ(3,74%).

Ρώτησα ειδικό σύμβουλο για τα οικονομικά, τι σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί. Αν η χώρα συνεχίσει αδιατάρακτα την πορεία της, πολύ σύντομα θα υπάρξουν θετικές επιπτώσεις: το κόστος χρηματοδότησης των ελληνικών επιχειρήσεων θα μειωθεί σημαντικά, η αξιοπιστία της Ελλάδας ως προορισμού άμεσων ξένων επενδύσεων θα ενισχυθεί κι άλλο, η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα γίνει πιο εύκολη. Και σύντομα, η χώρα θα ανεβεί σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα πιστοληπτικής ικανότητας, κάτι που θα οδηγήσει σε νέα μείωση των επιτοκίων δανεισμού, κάτι που θα οδηγήσει σε νέα αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας. Ένας ενάρετος κύκλος, η άλλη όψη του φαύλου κύκλου των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και του πληθωρισμού προβάλλει ως ρεαλιστική προοπτική.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πρέπει, λέει ο σύμβουλός μου, να διατηρήσουμε τη χώρα στην πορεία που βρίσκεται με κάθε τρόπο, επειδή σε σχετικά σύντομο διάστημα τα μερίσματα που θα έχει η ελληνική κοινωνία θα είναι εντυπωσιακά: η ανάκτηση της εμπιστοσύνης στο οικονομικό μέλλον της Ελλάδας, που χτίζεται συστηματικά μετά τη λήξη της παγκόσμιας κρίσης της πανδημίας, θα οδηγήσει σε επενδυτική έξαρση, σε διπλάσιους από τους σημερινούς ρυθμούς μεγέθυνσης του ΑΕΠ και ταχεία σύγκλιση του βιοτικού επιπέδου μας με αυτό των πλουσιότερων χωρών της ΕΕ. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει ο «οικονομικός τίγρης του Αιγαίου». Δεν θα είναι κάτι πρωτόγνωρο για μας: από το 1955 έως το 1980 η ελληνική οικονομία είχε τον δεύτερο ταχύτερο ρυθμό μεγέθυνσης του κόσμου, μετά την Ιαπωνία. Χωρίς ελλείμματα, χωρίς δημόσιο χρέος, χωρίς πληθωρισμό, η χώρα μας, από πάμπτωχη και κατεστραμμένη αγροτική χώρα, έγινε πλούσια βιομηχανική χώρα σχεδόν μέσα σε μια γενιά.

Φαίνεται ότι βρισκόμαστε πάλι στην αρχή μιας τέτοιας ιστορικής περιόδου. Κι είναι σημαντικό να διασφαλίσουμε αυτήν την πορεία. Ο τρόπος είναι ένας: να γυρίσουμε την πλάτη στους διάφορους κήρυκες της αποσταθεροποίησης, της υπονόμευσης των θεσμών, της προσπάθειας να αναβιώσουν οι πλατείες της Αγανάκτησης και της μισαλλοδοξίας. Να πούμε με ηχηρό τρόπο ότι το ποτάμι δε γυρίζει πίσω.