"...Η μουσική και οι στίχοι της νεκρώσιμης ακολουθίας της ορθόδοξης εκκλησίας είναι πράγματι αριστουργηματικοί, απαλύνουν τη θλίψη για την απώλεια του «κεκοιμημένου» - αλλά νομίζω αποτελεί προσβολή να την παιανίζουν μεγάφωνα και να την υφίστανται όσοι, λίγο πιο πέρα, παρακολουθούν πολιτική κηδεία. Σαν να είναι και η Αθήνα χωριό όπου παπάς και επίτροποι κάθε Κυριακή πρωί επιδεικνύουν την ισχύ τους...."

"ΤΑ ΝΕΑ", 18/02/20

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

Μια που τα κόμματα ασχολούνται τούτη την εποχή με την «πρώτη κατοικία» και την προστασία της, μήπως πρέπει κάτι να κάνουν και για την «τελευταία κατοικία»; Μου φαίνεται πως τη δύσκολη στιγμή του της κηδείας, δικαιούμαστε, νεκρός και ζωντανοί που το συνοδεύουμε, αξιοπρεπή μεταχείριση και προστασία από προσβολές.

Όμως αυτό δεν συμβαίνει, όπως διαπίστωσα για μια ακόμη φορά το Σάββατο που κηδέψαμε τον εκδότη Σάμη Γαβριηλίδη. Εβραίοι οι γονείς του, ο ίδιος δεν είχε ποτέ πάρε δώσε με θρησκεύματα και ιερωμένους, θέληση του ήταν να έχει πολιτική κηδεία και να αποτεφρωθεί. Το δεύτερο ζήτημα, όπως ξέρουμε, το έλυσε η ιδιωτική πρωτοβουλία: κανένας δημοτικός άρχοντας δεν βρήκε το θάρρος να ιδρύσει αποτεφρωτήριο. Η αγία Εκκλησίας της Ελλάδος κινητοποιεί τοπικούς χριστιανούς ταλιμπάν όποτε ανακύψει τέτοιο ζήτημα, ενώ απειλεί με καταψήφιση τους δημοτικούς άρχοντες που θα ήθελαν να σεβαστούν τα πιστεύω συνανθρώπους τους - επιπλέον, οι μητροπολίτες κατάφεραν σε ορισμένες περιοχές, όπως στην Ηλεία, να ορκίζουν τις τοπικές αρχές όταν αναλαμβάνουν τα καθήκοντά τους.

Η ιδιωτική πρωτοβουλία θα λύσει φαίνεται και το ζήτημα των πολιτικών κηδειών γιατί στην μικρή, αφρόντιστη, απρόσωπη, αίθουσα του Α' Νεκροταφείου της Αθήνας που προορίζεται για τις πολιτικές κηδείες -μοναδική στη χώρα, νομίζω- χωρούν ελάχιστοι. Οι περισσότεροι φίλοι και συγγενείς του αγαπημένου τους νεκρού μένουν στο προαύλιο - όπου τα μεγάφωνα της γειτονικής εκκλησίας μάς υποχρέωσαν το Σάββατο να συμμετέχουμε στη θρησκευτική ταφή κάποιου άγνωστού μας.

Η μουσική και οι στίχοι της νεκρώσιμης ακολουθίας της ορθόδοξης εκκλησίας είναι πράγματι αριστουργηματικοί, απαλύνουν τη θλίψη για την απώλεια του «κεκοιμημένου» - αλλά νομίζω αποτελεί προσβολή να την παιανίζουν μεγάφωνα και να την υφίστανται όσοι, λίγο πιο πέρα, παρακολουθούν πολιτική κηδεία. Σαν να είναι και η Αθήνα χωριό όπου παπάς και επίτροποι κάθε Κυριακή πρωί επιδεικνύουν την ισχύ τους.

Υπάρχουν δυστυχώς και πολύ χειρότερα: στην Πάτρα το περασμένο καλοκαίρι η πολιτική κηδεία του πανεπιστημιακού Δημήτρη Χασαπογιάννη έγινε στο ύπαιθρο, υπό τον ήλιον, με 40ο Κελσίου. Θα γινόταν υπό βροχήν, με 5 βαθμούς, αν ήταν χειμώνας. Ο κομμουνιστής δήμαρχος της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της χώρας, δεν ενδιαφέρεται να υπάρχει αίθουσα για να κηδεύονται αξιοπρεπώς οι άθρησκοι.


Μου φαίνεται πως οι άθεοι, οι άπιστοι, οι σκεπτικιστές έχουν δικαίωμα σε αξιοπρεπή ταφή - πρέπει και αυτή να την παραδώσουν οι πολιτικοί μας σε εταιρείες; Τους είναι ευκολότερο να τα βρουν με τους εκπροσώπους του κεφαλαίου για το θέμα της πρώτης κατοικίας, παρά με τους εκπροσώπους της θείας πρόνοιας για αυτό της τελευταίας;