Από την "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", και.,,
 |
| "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 15-16/02/20 |
 |
| "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 15-16/02/20 |
...από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 15-16/02/20 |
Μαθαίνω ότι η παρέμβαση της βουλευτίνας του ΚΙΝΑΛ, Νάντιας Γιαννακοπούλου, που αμφισβητεί ευθέως τις πολιτικές επιλογές της ηγεσίας του κόμματός της ενώ διαμαρτύρεται για τον τρόπο λειτουργίας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, έχει ενοχλήσει ιδιαίτερα τη Φώφη Γεννηματά και τους συν αυτή. Η ηγετική ομάδα, το τελευταίο διάστημα, χειρίζεται το κόμμα περισσότερο σαν μηχανισμό πολιτικής έκφρασης αποκλειστικά δικό της, ουσιαστικά χωρίς πολιτικό στίγμα στα σημερινά πράγματα. Αλλά αυτό όταν ακούγεται δεν αρέσει, λες και οι βουλευτές βρέθηκαν στο Κοινοβούλιο ως ευνοημένοι του κομματικού μηχανισμού στον οποίο πρέπει να δείχνουν την ευγνωμοσύνη τους.
Η Γιαννακοπούλου επισημαίνει το αυτονόητο: ότι το ΚΙΝΑΛ συμπεριφέρεται σαν κομματίδιο που ακκίζεται καιροσκοπικά πάνω από τα γεγονότα, επιδιώκοντας απλώς την επιβίωση. Οτι αντί να αυτοπροσδιορίζεται, ως μια παράταξη με ιστορία που λόγω συγκυριών βρέθηκε συρρικνωμένη, στην ουσία ετεροπροσδιορίζεται από τις επιλογές των δύο βασικών παικτών του σημερινού δικομματισμού, αλλά και από τα βασικά συστατικά της μεταπολιτευτικής κοινοτοπίας, των εξαπλουστεύσεων που η κοινωνία μας πλήρωσε με τη χρεοκοπία του 2010. Το αποτέλεσμα είναι τρομερό. Tο ΚΙΝΑΛ κάνει by pass τις θυσίες και τις κρίσιμες επιλογές κατά την περίοδο των Μνημονίων, χάρη στις οποίες η χώρα ουσιαστικά κρατήθηκε στον δυτικό κόσμο, και ανασύρει την παλαιά πασοκική γλώσσα της πρώτης μεταπολίτευσης με τα μπρούτα χαρακτηριστικά: αντιιμπεριαλισμός, εθνοκεντρισμός, άκριτη λατρεία του Δημοσίου και εργατοπατερισμός.
Τι σημαίνει όλο αυτό; Οτι στην ουσία έχει εκχωρήσει στη ΝΔ τα επιχειρήματα και τις δυνάμεις που πάλεψαν για τη σωτηρία της χώρας στο ευρωπαϊκό πλαίσιο - και όσους αδυνατούν να ταυτιστούν με όλες τις επιλογές του σημερινού κυβερνώντος κόμματος τους έχει εκχωρήσει το δικαίωμα να παρεμβαίνουν ως ανένταχτοι. Ταυτόχρονα, τσακώνεται με τον ΣΥΡΙΖΑ με βάση τη μαρξίζουσα ιδιόλεκτο των «λαϊκών αγώνων» και του «κινήματος», ουσιαστικά δίνοντας χώρο στον Τσίπρα και στους γεφυροποιούς να πλιατσικολογούν την επικράτεια του κάποτε μεγάλου ΠΑΣΟΚ στο όνομα του μεγέθους.
Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Επειδή για την πρόεδρο του κόμματος η πολιτική είναι διαχείριση συμβόλων και συνθημάτων και έλεγχος μηχανισμών. Είναι κι αυτά, αλλά τίποτα απ' αυτά δεν είναι οραματικό, δεν αυξάνει τα ποσοστά και δεν κάνει αποτελεσματικές τις κομματικές παρεμβάσεις. Επιδιώκοντας τον έλεγχο των μηχανισμών, η Φώφη Γεννηματά απέκοψε από τον κομματικό κορμό τον Βενιζέλο. Αποτέλεσμα; Ακόμα και στη διερεύνηση της Novartis, μιας υπόθεσης που έπληξε με ανοίκειο τρόπο το κόμμα της, υποχρεώνεται να ακολουθήσει τις διεξοδικότερες και συστηματικότερες τοποθετήσεις της αριθμητικά και στελεχικά υπέρτερης ΝΔ. Παράλληλα, με τον Βενιζέλο απομακρύνθηκαν και πολλές παρεμβατικές προσωπικότητες, με λόγο σε όλους τους τομείς. Το αποτέλεσμα; Συζητούμε τις παρεμβάσεις τους στις εκδηλώσεις του Κύκλου, στα «ΝΕΑ», στο «ΒΗΜΑ», στην «Καθημερινή» ή στο «Books' Journal», αλλά οι παρεμβάσεις αυτές σαν να μην αφορούν το ΚΙΝΑΛ, το οποίο άλλωστε είναι αύταρκες. Και τους μηχανισμούς έχει, και τα καλά εμπεδωμένα και αμετακίνητα συνθήματα.
Και η πολιτική; Θα τη θυμίζει πού και πού κάποια στιγμή στη Φώφη Γεννηματά κάποιο ανήσυχο στέλεχος. Υστερα, ο μηχανισμός θα σκεπάζει τις κριτικές φωνές και ο κόσμος θα προχωρεί. Το κόμμα μπορεί να ζήσει λίγο καιρό ακόμα εξαργυρώνοντας την ιστορία του. Μπράβο. Απλώς κάπως έτσι τελειώνει η δόξα του κόσμου.
Η Γιαννακοπούλου επισημαίνει το αυτονόητο: ότι το ΚΙΝΑΛ συμπεριφέρεται σαν κομματίδιο που ακκίζεται καιροσκοπικά πάνω από τα γεγονότα, επιδιώκοντας απλώς την επιβίωση. Οτι αντί να αυτοπροσδιορίζεται, ως μια παράταξη με ιστορία που λόγω συγκυριών βρέθηκε συρρικνωμένη, στην ουσία ετεροπροσδιορίζεται από τις επιλογές των δύο βασικών παικτών του σημερινού δικομματισμού, αλλά και από τα βασικά συστατικά της μεταπολιτευτικής κοινοτοπίας, των εξαπλουστεύσεων που η κοινωνία μας πλήρωσε με τη χρεοκοπία του 2010. Το αποτέλεσμα είναι τρομερό. Tο ΚΙΝΑΛ κάνει by pass τις θυσίες και τις κρίσιμες επιλογές κατά την περίοδο των Μνημονίων, χάρη στις οποίες η χώρα ουσιαστικά κρατήθηκε στον δυτικό κόσμο, και ανασύρει την παλαιά πασοκική γλώσσα της πρώτης μεταπολίτευσης με τα μπρούτα χαρακτηριστικά: αντιιμπεριαλισμός, εθνοκεντρισμός, άκριτη λατρεία του Δημοσίου και εργατοπατερισμός.
Τι σημαίνει όλο αυτό; Οτι στην ουσία έχει εκχωρήσει στη ΝΔ τα επιχειρήματα και τις δυνάμεις που πάλεψαν για τη σωτηρία της χώρας στο ευρωπαϊκό πλαίσιο - και όσους αδυνατούν να ταυτιστούν με όλες τις επιλογές του σημερινού κυβερνώντος κόμματος τους έχει εκχωρήσει το δικαίωμα να παρεμβαίνουν ως ανένταχτοι. Ταυτόχρονα, τσακώνεται με τον ΣΥΡΙΖΑ με βάση τη μαρξίζουσα ιδιόλεκτο των «λαϊκών αγώνων» και του «κινήματος», ουσιαστικά δίνοντας χώρο στον Τσίπρα και στους γεφυροποιούς να πλιατσικολογούν την επικράτεια του κάποτε μεγάλου ΠΑΣΟΚ στο όνομα του μεγέθους.
Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Επειδή για την πρόεδρο του κόμματος η πολιτική είναι διαχείριση συμβόλων και συνθημάτων και έλεγχος μηχανισμών. Είναι κι αυτά, αλλά τίποτα απ' αυτά δεν είναι οραματικό, δεν αυξάνει τα ποσοστά και δεν κάνει αποτελεσματικές τις κομματικές παρεμβάσεις. Επιδιώκοντας τον έλεγχο των μηχανισμών, η Φώφη Γεννηματά απέκοψε από τον κομματικό κορμό τον Βενιζέλο. Αποτέλεσμα; Ακόμα και στη διερεύνηση της Novartis, μιας υπόθεσης που έπληξε με ανοίκειο τρόπο το κόμμα της, υποχρεώνεται να ακολουθήσει τις διεξοδικότερες και συστηματικότερες τοποθετήσεις της αριθμητικά και στελεχικά υπέρτερης ΝΔ. Παράλληλα, με τον Βενιζέλο απομακρύνθηκαν και πολλές παρεμβατικές προσωπικότητες, με λόγο σε όλους τους τομείς. Το αποτέλεσμα; Συζητούμε τις παρεμβάσεις τους στις εκδηλώσεις του Κύκλου, στα «ΝΕΑ», στο «ΒΗΜΑ», στην «Καθημερινή» ή στο «Books' Journal», αλλά οι παρεμβάσεις αυτές σαν να μην αφορούν το ΚΙΝΑΛ, το οποίο άλλωστε είναι αύταρκες. Και τους μηχανισμούς έχει, και τα καλά εμπεδωμένα και αμετακίνητα συνθήματα.
Και η πολιτική; Θα τη θυμίζει πού και πού κάποια στιγμή στη Φώφη Γεννηματά κάποιο ανήσυχο στέλεχος. Υστερα, ο μηχανισμός θα σκεπάζει τις κριτικές φωνές και ο κόσμος θα προχωρεί. Το κόμμα μπορεί να ζήσει λίγο καιρό ακόμα εξαργυρώνοντας την ιστορία του. Μπράβο. Απλώς κάπως έτσι τελειώνει η δόξα του κόσμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου