"....Δεσπόζον στοιχείο σε αυτό το σκηνικό δήλωσης και εγκατάλειψης, οι κατεστραμμένοι κινηματογράφοι Αττικόν και Απόλλων, που πυρπολήθηκαν στις 12 Φεβρουαρίου του 2012, απέκλεισε την τελευταία εστία κοινωνικής ζωής στην περιοχή με αφορμή τις τέχνες και την τελετουργία τους. Απέσβετο και λάλον ύδωρ. Σήμερα η οδός Σταδίου είναι ένα άσχημο, αφώτιστο πέρασμα από τις υποβαθμισμένες περιοχές της πρωτεύουσας στο φωτεινό κέντρο. Μια ρωγμή ανησυχίας γύρω από μια περιοχή που την ορίζουν η διασκέδαση, η εστίαση, ο τουρισμός και το εμπόριο - αλλά απουσιάζουν με έμφαση οι μνήμες και η δημιουργικότητα. Μια αμήχανη διαδρομή μέσα από ερείπια. Η πολιτεία και η δημοτική αρχή δεν μπόρεσαν να συμβάλλουν στην επανεκκίνησή της, και ιδίως στο θέμα των κινηματογράφων έχουν αποτύχει και τα ιδρύματα στη συνιδιοκτησία των οποίων βρίσκονται. Η Σταδίου είναι ένα ζωντανό μνημείο της ελληνικής χρεοκοπίας. Και είναι ώρα να αλλάξει...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 14/02/20

Η ρημαγμένη οδός Σταδίου

Η πρόσφατη περιπέτεια της πρωτεύουσας, αλλά και της χώρας, καθρεφτίζεται στην οδό Σταδίου, έναν κεντρικό δρόμο της Αθήνας που ρήμαξε το 2012, θύμα του εξτρεμισμού αγνώστων πλην «προοδευτικών», δηλαδή αντιμνημονιακών κουκουλοφόρων, που επιδιώκοντας συστηματικά να διαλύσουν την πόλη έβαλαν φωτιές σε πολλά κεντρικά κτίρια, μερικά από τα οποία και στον συγκεκριμένο δρόμο. Εκτοτε, ο δρόμος αυτός παρακμάζει - και με εξαίρεση την ακμή του τετραγώνου που ανήκει στο Μετοχικό Ταμείο Στρατού (αλλά εκεί είναι οδός Βουκουρεστίου, και σχεδόν Σύνταγμα), κυριαρχούν η εγκατάλειψη, το σκοτάδι και μια ερημιά, όχι μόνο το βράδυ αλλά ακόμα και την ημέρα.

Κι όμως. Η Σταδίου τα τελευταία χρόνια, και ενώ χαίνουν τα τραύματά της, έχει αποθεωθεί ως το σύμβολο της μοντέρνας μητρόπολης, κυρίως μέσω της πασίγνωστης έγχρωμης φωτογραφίας του Κώστα Μπαλάφα από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960, με τα φώτα και τα αυτοκίνητα. Στη θέση της, όμως, τι έχει απομείνει;

Τα Χαυτεία ερήμωσαν όταν κάηκε ο Κατράντζος, το 1980. Το άλλοτε ένδοξο υπόγειο του Κουν έμεινε μια αμυδρή ανάμνηση και η Στοά του Βιβλίου δεν έδωσε ώθηση και ακμή σε μια περιοχή που δεν μπόρεσε να συνδυάσει το εμπόριο και την πνευματικότητα - κι ας γίνονται στην ταράτσα, στο καφέ Πόλις, σχεδόν καθημερινά παρουσιάσεις βιβλίων. Η πλατεία Κλαυθμώνος (εκεί όπου, σύμφωνα με τον Δημήτριο Καμπούρογλου, έκλαιγαν με μαύρο δάκρυ όσοι πετιούνταν από το Δημόσιο, όταν το κόμμα που τους είχε ευνοήσει έχανε τις εκλογές και την κυβέρνηση) δεν έγινε κέντρο ζωής, παρά την πομπώδη δεσπόζουσα του σοσιαλρεαλιστικής έμπνευσης Μνημείου Εθνικής Συμφιλίωσης που θεμελίωσε ο δεξιός Μιλτιάδης Εβερτ, με κρυφή ελπίδα να εκφράζει μια χώρα που πλέον θα είχε αφήσει πίσω της το εμφύλιο πνεύμα. Ο Κάουφμαν απέναντι έκλεισε, το ξενοδοχείο Εσπέρια ρημάζει, για να φτάσεις στον Ιανό πρέπει να περνάς από σωριασμένα ανθρώπινα κορμιά, άστεγους, «απορρίμματα» ανθρώπινων αποτυχιών. Ο Σωτήρης Πέτρουλας, νεκρός μιας εποχής που προετοίμαζε τη δικτατορία, τιμάται με το πιο άσχημο μνημείο που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, εντοιχισμένο σε μια κολώνα του Εσπέρια. Τα θύματα της Μαρφίν, απέναντι, δεν τιμώνται καθόλου: ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να ξεχαστεί αυτό το έγκλημα, αλλά η λήθη μοιάζει να έχει συμπαρασύρει και τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις. Ο Πρωθυπουργός έχει υποσχεθεί ότι τα θύματα της Μαρφίν δεν θα ξεχαστούν, αναμένεται λοιπόν να κρατήσει την υπόσχεσή του.

Δεσπόζον στοιχείο σε αυτό το σκηνικό δήλωσης και εγκατάλειψης, οι κατεστραμμένοι κινηματογράφοι Αττικόν και Απόλλων, που πυρπολήθηκαν στις 12 Φεβρουαρίου του 2012, απέκλεισε την τελευταία εστία κοινωνικής ζωής στην περιοχή με αφορμή τις τέχνες και την τελετουργία τους. Απέσβετο και λάλον ύδωρ.

Σήμερα η οδός Σταδίου είναι ένα άσχημο, αφώτιστο πέρασμα από τις υποβαθμισμένες περιοχές της πρωτεύουσας στο φωτεινό κέντρο. Μια ρωγμή ανησυχίας γύρω από μια περιοχή που την ορίζουν η διασκέδαση, η εστίαση, ο τουρισμός και το εμπόριο - αλλά απουσιάζουν με έμφαση οι μνήμες και η δημιουργικότητα. Μια αμήχανη διαδρομή μέσα από ερείπια. Η πολιτεία και η δημοτική αρχή δεν μπόρεσαν να συμβάλλουν στην επανεκκίνησή της, και ιδίως στο θέμα των κινηματογράφων έχουν αποτύχει και τα ιδρύματα στη συνιδιοκτησία των οποίων βρίσκονται. Η Σταδίου είναι ένα ζωντανό μνημείο της ελληνικής χρεοκοπίας. Και είναι ώρα να αλλάξει.

Τα επτά κάπα

Καταφέρνοντας, σήμερα, να διαβάσω ολόκληρο το κείμενο αυτοκριτικής των «τριών σοφών» του ΣΥΡΙΖΑ (έτσι χάνουμε τον χρόνο μας οι επαγγελματίες των ΜΜΕ), για το οποίο έγραφα χθες, πρόσεξα το παρακάτω χωρίο, το οποίο παραθέτω για να το χαρείτε κι εσείς: «Πολλές φορές και με πολλές αφορμές διαπιστώθηκε ότι, ενώ είχαμε την κυβέρνηση, δεν είχαμε την εξουσία. (...) Οι αδυναμίες σε πολλά πεδία δεν οφείλονταν στο ότι δεν είχαμε την εξουσία, αλλά στο ότι δεν αξιοποιήσαμε και δεν ασκήσαμε σωστά εκείνη που είχαμε».
Είναι σημαντικό για τη σκέψη των συγκεκριμένων τριών καθαρόαιμων λενινιστών (Μπαλτάς, Δρίτσας, Δραγασάκης) ότι μετατοπίζονται από τας γραφάς κι ότι εντοπίζουν αδυναμία στην επιβολή διά της πυγμής των κατά τη γνώμη τους σωστών επιλογών. Οτι δηλαδή εντοπίζουν, ανάμεσα στα ελλείμματα της συριζαϊκής διακυβέρνησης, έλλειμμα στην άσκηση της εξουσίας.

Τι λένε στην ουσία; Οτι δεν προχώρησαν με πυγμή, δηλαδή με αντιδημοκρατικό αυταρχισμό, σε αυτό που είχαν στο κεφάλι τους. Παραδέχονται, εμμέσως πλην σαφώς, ότι σε πολλές περιπτώσεις υποτάχθηκαν στο περιοριστικό των βλέψεών τους δημοκρατικό πλαίσιο και στην ευρωπαϊκή υποχρέωση. Ησαν και παρέμειναν αμετανόητοι οπαδοί των επτά κάπα, κατά το γνωστό άρθρο του Μπαλτά («Αυγή», 4/1/2015).

Τι είναι αυτά τα επτά κάπα; Κοινωνία, Κίνημα, Κόμμα, Κυβέρνηση, Κράτος, Καθεστώς. Και Κομμουνισμός. Αγιο είχαμε.