"...Ολοι πια έχουμε κουραστεί· τα επικοινωνιακά τερτίπια δεν έχουν νόημα, είναι πασίγνωστο πως οι ανταγωνισμοί των ομάδων και παικτών του «Survivor» απασχολούν πολύ περισσότερο από τις ηρωικές διαπραγματεύσεις για το χρέος. Ας προσπαθήσει λοιπόν να κυβερνήσει η κυβέρνηση κάνοντας τα στοιχειώδη. Αλλιώς, τι τη θέλει την τετραετία; Για να ευτελίζεται όλο και περισσότερο;..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ",  την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

και την "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"

"ΤΑ ΝΕΑ", 15/06/17

Κακομοιριές

Του Δημήτρη Ψυχογιού

Τι νόημα είχε να δημοσιευτεί άρθρο του Πρωθυπουργού σε μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες ενόψει του σημερινού Eurogroup; Γίνονται πειστικότερα, αποκτούν μεγαλύτερο κύρος τα επιχειρήματα της ελληνικής κυβέρνησης επειδή δημοσιεύονται στη «Monde» και την «Die Welt» και θα πειστούν οι πολιτικοί και οι τεχνοκράτες που δεν πείθονται στις συνεδριάσεις; Θα ευαισθητοποιηθούν και θα κινητοποιηθούν η γαλλική και η γερμανική κοινή γνώμη και θα ασκήσουν πίεση στις κυβερνήσεις τους υπέρ των κακόμοιρων Ελλήνων που κάνουμε «προσπάθειες για να ξαναβρούμε την αξιοπρέπειά μας»;
Πόσους θα πείσει ο άνθρωπος που επτά χρόνια τώρα είχε σημαία του το κούρεμα του χρέους, όταν ισχυρίζεται ότι απαιτείται ρύθμιση «όχι για να χαριστούν χρήματα στην Ελλάδα αλλά για να μη χρειαστεί να χαριστούν»; Και δεν είναι γελοίο ο Πρωθυπουργός, που συνεχώς ζητά «πολιτικές λύσεις» επειδή οι αριθμοί και τα γεγονότα δεν τον ευνοούν, να προτρέπει «ας εμπιστευτούμε τον ορθό λόγο, ας εμπιστευτούμε τα γεγονότα»; Δεν είναι γελοιωδέστερο να υποστηρίζεις ότι άφησες «άφωνη όλη την Ευρώπη» επειδή πέτυχες πλεόνασμα 4,2%, στραγγίζοντας με φόρους την οικονομία; Δεν είναι εξευτελιστικό να γράφεις «είμαστε γεμάτοι από ελπίδα και προσδοκία για αυτήν τη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών» - όταν το θέμα σου είναι το 5ο στην ημερήσια διάταξη; Και μήπως θα έπρεπε, αντί να καλεί άλλους να εγκαταλείψουν «τις προκαταλήψεις, τα στερεότυπα και τη μνησικακία που τόσο κακό έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν κακό στην Ευρώπη», να ζητήσει συγγνώμη, γιατί αυτά ακριβώς χρησιμοποίησε για να κερδίσει την πρωθυπουργία;


Φοβάμαι πως το άρθρο αποτελεί ακόμα ένα πλήγμα στην αξιοπρέπεια - όχι των πολιτών της χώρας αλλά του Πρωθυπουργού -, δημοσιευόμενο μάλιστα μετά τις ειρωνικές παρατηρήσεις του κ. Σόιμπλε για τα συνεχή τηλεφωνήματα του Πρωθυπουργού στην Ανγκελα Μέρκελ. Ευτυχώς, όχι στο μεγάλο κοινό - ποιος ενδιαφέρεται για το τι θα συμβεί με το ελληνικό χρέος, εκτός από τους πολιτικούς και τους τεχνοκράτες που είναι υποχρεωμένοι να το συζητούν αφού το θέτει η ελληνική κυβέρνηση; Αυτοί θα γελάσουν ειρωνικά διαβάζοντας τα όσα κουτοπόνηρα και κακομοίρικα αναφέρονται στο άρθρο, γιατί έχουν ζήσει από κοντά τους έλληνες διαπραγματευτές, ξέρουν πολύ καλά πώς έχουν φερθεί.
Ολοι πια έχουμε κουραστεί· τα επικοινωνιακά τερτίπια δεν έχουν νόημα, είναι πασίγνωστο πως οι ανταγωνισμοί των ομάδων και παικτών του «Survivor» απασχολούν πολύ περισσότερο από τις ηρωικές διαπραγματεύσεις για το χρέος. Ας προσπαθήσει λοιπόν να κυβερνήσει η κυβέρνηση κάνοντας τα στοιχειώδη. Αλλιώς, τι τη θέλει την τετραετία; Για να ευτελίζεται όλο και περισσότερο;

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 15/06/17

Αλέξης Τσίπρας: Σκόνες

Του Μιχάλη Τσιντσίνη
Κάθε φράση του Σόιμπλε για την Ελλάδα είναι καταδικασμένη να προσβληθεί ακαριαία από σημειολογική ελεφαντίαση. Γιατί τόση άστοργη αγάπη για τον Τσακαλώτο; Μήπως θέλει να τον κάψει; Γιατί τόσος μικροπολιτικός θόρυβος λίγες ώρες πριν από το Eurogroup; Τι θέλει να μας πει και δεν το λέει;

Ηθελε μάλλον να πει μόνο αυτό που είπε – με τη συνήθη υπολογισμένη πικρότητα. Οτι ο Τσίπρας σπατάλησε πολλή ενέργεια προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί τη –σε μεγάλο βαθμό αθηναϊκής κατασκευής– «διαφορά αντίληψης» μεταξύ του Γερμανού υπουργού Οικονομικών και της καγκελαρίου. Οτι, εν τέλει, η απόσταση που χωρίζει τον ίδιο από τη Μέρκελ είναι ασύγκριτα μικρότερη από την απόσταση που χωρίζει τον Τσίπρα από τον «εξαιρετικό υπουργό του» – τον Τσακαλώτο.

Ο πρωθυπουργός κινήθηκε σαν να είχε διαποτιστεί από τα στερεότυπα που παρήγαγε για εσωτερική κατανάλωση το επικοινωνιακό του επιτελείο. Σαν να είχε στ’ αλήθεια πιστέψει ότι ο ύπουλος νεοφιλελεύθερος Σόιμπλε κινείται αυτόνομα – ανεξάρτητα από τη σώφρονα Μέρκελ. Σαν να είχε πιστέψει ότι μπορεί, τηλεφωνώντας και ξανατηλεφωνώντας, να τους διαιρέσει και να περάσει από τη σχισμή.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που η κυβέρνηση επένδυε όλη της τη διαπραγματευτική προσπάθεια σε τέτοιες υποθέσεις. Εμμένοντας στον φανταστικό δυϊσμό μεταξύ «τεχνικής» και «πολιτικής» διαπραγμάτευσης, προσπαθεί να υποδαυλίσει την υπαρκτή διαφωνία μεταξύ Ευρώπης και ΔΝΤ – με τα γνωστά αποτελέσματα. Με αποτέλεσμα να βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη με το προϊόν του συμβιβασμού που συνήψαν ερήμην της εκείνοι τους οποίους ήθελε να διχάσει.

Αν υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στον τρόπο που αντιλαμβάνεται και ασκεί ο Τσίπρας την πολιτική του έναντι των δανειστών είναι αυτή η πεποίθηση. Η πεποίθηση ότι μπορεί να τους ρυμουλκήσει με μακιαβελικά κόλπα· με τους δούρειους ίππους της συνδικαλιστικής του ευφυΐας, στα κύτη των οποίων καταλήγει κάθε φορά εγκλωβισμένος.

Η αλήθεια είναι ότι, παρά την παρέλκυση και τους αυτοσχεδιασμούς, η κυβέρνηση του Τσίπρα κατέληξε να ικανοποιήσει όλες τις απαιτήσεις των δανειστών – ακόμη κι εκείνες του ΔΝΤ που ξεπερνούσαν το αρχικό καθηκοντολόγιο του Σόιμπλε. Θα μπορούσε να προσδοκά σε ανταπόδοση κάπως πιο γενναιόδωρη από τη λουκουμόσκονη των ενθαρρυντικών διατυπώσεων στο ανακοινωθέν του αποψινού Eurogroup.

Εδώ που βρέθηκε, όμως, δεν έχει καλύτερη εναλλακτική από το να πάρει ό,τι σκόνη τής δώσουν. Παράταση του δράματος δεν θα σήμαινε μόνο παράταση της θανάσιμης για την οικονομία εκκρεμότητας. Θα σήμαινε και παράταση της πρωθυπουργικής αυτοϋπονόμευσης. Γι’ αυτό και, για να τελειώσει το δράμα της αυτοϋπονόμευσης, δεν αρκεί απόψε να φτάσει η κυβέρνηση σε ένα συμβιβασμό. Θα πρέπει και να συμβιβαστεί εσωτερικά με τον συμβιβασμό της.

"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 15/06/17

"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 15/06/17