Ολα τα κόμματα προσπαθούν άλλοτε φωνάζοντας, άλλοτε πιέζοντας, άλλοτε εκβιάζοντας, άλλοτε εκφοβίζοντας να αποκομίσουν την ευνοϊκότερη δυνατή μεταχείριση από τα μέσα. Τις τηλεοράσεις. Τις εφημερίδες. Τα ραδιόφωνα. Τα περιοδικά. Αν μπορούσαν, θα τσακώνονταν ακόμη και για τις διαφημιστικές αφίσες στα λεωφορεία και το μετρό. Επικαλούνται συνεχώς «την ισότιμη προβολή των κομμάτων», παρ' όλο που δεν είναι κανενός δουλειά να προβάλλει κόμματα. Οποιος ψάχνει προβολή προσλαμβάνει διαφημιστές κι αγοράζει διαφημιστικό χρόνο. That's life! Στην περίπτωση των τηλεοράσεων και των ραδιοφώνων υπάρχει όμως μια εποπτεύουσα Αρχή, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης. Ετσι ορίζει το Σύνταγμα. Κι εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Οτι το Σύνταγμα αναθέτει στο ΕΣΡ έναν ρόλο εποπτείας και παρέμβασης, ο οποίος μόνο με ειδικές εξουσίες θα μπορούσε να επιβληθεί σε καθεστώς δημοκρατίας. Ενώ την ίδια στιγμή, το ίδιο Σύνταγμα, δεν δίνει στο ΕΣΡ καμία πρακτική εξουσία ή δυνατότητα να εκπληρώσει αυτόν τον ρόλο χωρίς να καταργήσει τα κανάλια. Αυτή η αντίφαση πρέπει κάποια στιγμή να λυθεί. Και φυσικά να λυθεί εκεί που δημιουργείται. Στο ίδιο το Σύνταγμα....

"ΤΑ ΝΕΑ", 04/12/20

 

Κανάλια/του Ι.Κ.Πρετεντέρη

Ενα λουλούδι/Του Μιχάλη Μητσού