προ έξι ετών....
Πρωθυπουργός, Αντιπρόεδρος της Κυβέρνηση & Υπουργός των Εξωτερικών, Αρχηγός Αξιωματικής Αντιπολίτευσης
Οι φωτογραφίες εμπεριέχουν τους συμβολισμούς τους, κάποτε πολύ πιο δυνατούς από τα πιο συναρπαστικά και περιεκτικά λόγια, ώστε να μπορεί να πει κανείς πολύ παραστατικώς, το γνωστό «μία φωτογραφία, χίλιες λέξεις»…
Έχω την γνώμη, ότι οι τρεις φωτογραφίες που παραθέτω εντάσσονται σε αυτήν ακριβώς την προοπτική και την υπηρετούν με επιτυχία:
-Ο Πρωθυπουργός της χώρας Αντώνης Σαμαράς, μόνος και σκεπτικός στην είσοδο του Μεγάρου Μαξίμου, απομονώνοντας την φωτογραφία από το πολιτικό περίβλημα που επιχειρεί να δώσει ο κλώνος της «Ε», όπως απαιτούν οι οδηγίες των non-papers από το «Σκουρλετομάγαζο»,
-Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός των Εξωτερικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, σε μία από τις συνήθεις χειρονομίες του, ομοίως από τον κλώνο της «Ε», από όπου μεταφέρεται και η συμφωνία του με τα όσα είπε την Κυριακή ο Πρωθυπουργός, στο διάγγελμά του,
-Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Αλέξης Τσίπρας, Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, σε μία από τις χειρονομίες που συνηθίζει-για την ακρίβεια: αντιγράφει- από τους Παπανδρέου, αείμνηστο Ανδρέα και Γιώργο, από την ομιλία του στην Αλεξανδρούπολη, δίνοντας δικαίως τη λαβή να αποκληθεί «Τσιπρανδρέου»
Στις τρεις φωτογραφίες, αξίζει τον κόπο να προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει κανείς την «γλώσσα του σώματος» των τριών και συνεπώς τα μηνύματα που αντιστοίχως εκπέμπουν:
-Σε ό,τι αφορά τον Πρωθυπουργό, είναι σαν τον Καπετάνιο στη γέφυρα του πλοίου, σε θάλασσα φουρτουνιασμένη. Είτε πρόκειται για επιβατηγό πλοίο, είτε για εμπορικό, είτε για πολεμικό, οι ευθύνες είναι συγκεντρωμένες στο πρόσωπό του. Όλοι περιμένουν τις οδηγίες και αν τα πράγματα πάνε κατ’ ευχήν, παρά τις φουρτούνες, θα έχουν να λένε «καλά τα πήγαμε», αν συμβεί το αντίθετο, θα το δείχνουν με το δάκτυλο ως τον αποκλειστικό υπεύθυνο. Όταν πρόκειται για τον κυβερνήτη του πλοίου «Η ΕΛΛΑΣ», η αναγωγή των ευθυνών οδηγεί σε μία βαρειά μοναξιά.
-Σε ό,τι αφορά τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό των Εξωτερικών, δεύτερο στην ιεραρχία του Υπουργικού Συμβουλίου και επικεφαλής του δεύτερου κόμματος-κυβερνητικού εταίρου, με διαφορετική προέλευση και αντίστοιχη πολιτική οπτική από το Κόμμα του Πρωθυπουργού, καλείται να υπηρετήσει την κοινή οπτική μιάς δικομματικής κυβέρνησης, συμβάλλοντας με τη δική του οπτική στη διαμόρφωση των κυβερνητικών θέσεων, έχοντας υπουργική εμπειρία σε όλα σχεδόν τα Υπουργεία. Ούτε αυτό είναι εύκολο, διότι οι ευθύνες του Υπάρχου στο πλοίο είναι πολλές και σημαντικές κι ας έχει τον Καπετάνιο από πάνω του…
-Σε ό,τι αφορά τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης εμφανίζεται ότι επιδιώκει κατά κόρον το φαίνεσθαι και μία δημόσια εικόνα που «πουλάει». Εμφανίζεται να τον ενδιαφέρει σχεδόν αποκλειστικώς το «αμπαλάζ» και όχι το περιεχόμενο, ίσως διότι όταν θα ανοίξει η συσκευασία και αποκαλυφθεί το ισχνό περιεχόμενό της θα έχει περάσει καιρός και θα έχει επέλθει η λήθη. Αλλά δίπλα στη λήθη, που συνήθως επιδιώκεται, αλλά χωρίς να πρέπει, απαιτείται η αντίληψη της ευθύνης και η αίσθηση του εφικτού, όπως είναι προαπαιτούμενο για τον Καπετάνιο, ώστε να ανταποκρίνεται με επιτυχία στις ευθύνες, να τον σέβονται και να τον βλέπουν με αποδοχή, αποτέλεσμα έμφυτης διεργασίας και όχι επιβολής διά του καταναγκασμού.
Όπως το έφεραν τα τρία αυτά ονόματα θα μας απασχολήσουν πολύ, σε μια ρευστή πολιτική πραγματικότητα, που, με τη μία ή την άλλη μορφή θα ακολουθήσει. Ας ερμηνεύσουμε και την γλώσσα του σώματος Σαμαρά, Βενιζέλου, Τσίπρα, ως υπεύθυνοι πολίτες. Θα μας φανεί πολλαπλώς χρήσιμο, διότι η βαρειά πραγματικότητα που ζούμε απαιτεί σαφείς απαντήσεις-πολιτικές επιλογές και όχι χρησμούς, που ερμηνεύονται κατά πολλούς τρόπους, με συνέπεια να χάνεται η ερμηνεία και η ουσία, αν υπάρχουν.
Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου