προ εννέα ετών
με αύξοντα αριθμό 10.918 (επικαιροποιημένο)
Oι ημερήσιες εφημερίδες, γενικότερα τα έντυπα ΜΜΕ, είναι κάτι το εφήμερο. Έρχονται γιά να καλύψουν την ειδησεογραφία της αμέσως προηγούμενης ημέρας, να δώσουν τη δική τους εκδοχή στα «πώς», «ποιοί» και «γιατί» ως προς αυτά, τελικώς δε προκειμένου να θέσουν την ανάγνωση και την ερμηνεία τους, υπό την κρίση του αναγνωστικού τους κοινού.
Αν μία εφημερίδα κατορθώνει να περνά αυτές τις εξετάσεις σε καθημερινή βάση από το 1975 ανελλιπώς μέχρι τις 22/12/2011, ανταποκρινόμενη στην σχέση εμπιστοσύνης του κοινού της μέσω ενός έγκυρου και κατά το δυνατόν ανεξάρτητου δημοσιογραφικού λόγου, μακρυά από ιδεοληψίες και μονομανίες και κυρίως μακράν εξαρτήσεων από κέντρα παντός τύπου και λογής-λογής συμφέροντα, τότε ναι έχει κατακτήσει τη θέση που της πρέπει εις την διαδρομή του Τύπου, εις την Ελλάδα.
Σήμερα, 22 Δεκεμβρίου 2020, εννέα χρόνια μετά την αντίστοιχη ημερομηνία του 2011, από όταν κρεμάσθηκε το τελευταίο της φύλλο εις τα περίπτερα, με αριθμό 10.918 και εις το 37ο έτος κυκλοφορίας, η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» δεν ήταν απλώς μία εφημερίδα που εσυνήθιζαν να προμηθεύονται πολλοί εξ ημών. Ήταν Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥΣ και εξ αυτού του λόγου, επέλεξαν, ως πιστό αναγνωστικό κοινό, να την οδηγήσουν, ως καθημερινό φύλλο, εις τη δεύτερη θέση κυκλοφορίας των εφημερίδων εις την Ελλάδα.
Από τότε η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» δεν αντικαταστάθηκε ως εφημερίδα προτίμησης, εις την εκτίμηση και την τσέπη των περισσοτέρων εξ όσων την επρομηθεύοντο. Είναι προφανές ότι είναι πολλοί εκ των αναγνωστών της, που αναζήτησαν άλλη ή άλλες εφημερίδες γιά την κάλυψη του κενού ενημέρωσής τους, αλλά δεν βρήκαν αυτό που τους έλειψε έκτοτε, δηλαδή μία εφημερίδα γνώμης, πράγμα που δεν ταυτίζεται με τον χαρακτηρισμό-διαχωρισμό «μνημονιακά» ή «μη μνημονιακά» ΜΜΕ με βάση την κοινωνικο-πολιτική κατάσταση εις την Ελλάδα από το 2009 και μετά. Είναι κάτι διαφορετικό, σύνθετο, απαιτητικό, δύσκολο, το οποίο απαιτεί διεισδυτικότητα, οξεία κρίση και αντίληψη όλων των παραμέτρων που συνθέτουν πολύπλοκα προβλήματα και καταστάσεις.
Μπορεί να υπάρξει ξανά αυτή η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», ένα τέτοιο φύλλο; Το ερώτημα δεν τίθεται ως προς το κατά πόσον «έχει χώρο» μία τέτοια εφημερίδα- με απάντηση απολύτως θετική ως προς τούτο- αλλά εάν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και οι αντίστοιχοι άνθρωποι να σηκώσουν, πλέον, αυτό το βάρος. Διότι είναι γεγονός, ότι είναι πολλοί οι συμπολίτες μας, οι οποίοι δεν θέλουν τη «γραμμή» γιά να τοποθετηθούν εν σχέσει με τη δεινή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν, αλλά παρουσίαση εις βάθος των προβλημάτων σε όλες τους τις διαστάσεις, με φωτισμό όλων των επιπτώσεων και των παράπλευρων συνεπειών επί της καθημερινής τους ζωής, όποιο κόμμα κι αν ψηφίζουν.
Είναι γεγονός ότι η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», ως φωνή και παρουσία εις τα έντυπα ΜΜΕ της Ελλάδος, ενοχλούσε, ιδιαιτέρως τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο της κυκλοφορίας της. Ήταν απρόβλεπτη φωνή και το «χειρότερο» απολύτως απρόθυμη να στέρξει σε οποιαδήποτε χειραγώγηση και υπαγόρευση, γιά το τί και πώς θα το γράψει. Η αναστολή της κυκλοφορίας της απαντά βεβαίως και σε αυτό, το οποίο πολλοί-και γιά διαφορετικούς, πλην συγκλίνοντες, ως προς το σκοπούμενο λόγους-έβλεπαν με συμπάθεια, αν δεν εκαλλιεργούσαν μεθοδικώς. Δυστυχώς η προσπάθεια έμεινε ανολοκλήρωτη.
Βεβαίως αυτά συνέπεσαν με συνδικαλιστικές αγκυλώσεις, με την σπουδή πολλών να φιμωθεί αυτή η φωνή στο πλαίσιο ενός «ξεκαθαρίσμαστος» λογαριασμών, όπου η αριστερή πλειοδοσία ερχόταν να διασκεδάσει προσωπικές φιλοδοξίες και μεθοδεύσεις φθηνών συνδικαλιστικών πρακτικών, όπως οι διαδοχικές πολυήμερες απεργίες που γονάτισαν την εφημερίδα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες πολλών να κρατηθεί η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» στη ζωή, ως το τελευταίο φύλλο...
Η«ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» επανακυκλοφόρησε, ως παρένθετο φύλλο, από τον Ιανουάριο του 2013 μέχρι το Σεπτέμβριο του 2014, με τη εργασία 50 εκ των 180 δημοσιογράφων του ιστορικού φύλλου. Δεν μπόρεσε, δυστυχώς, να κρατηθεί περισσότερο.
Στο μεταξύ «χρειαζόταν» να ανασταλεί η έκδοση της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ», προκειμένου να περάσει ως θύελλα εις το χώρο των επιχειρήσεων ΜΜΕ το καθεστώς του «ξηλώματος» των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και της υπαγωγής των εξ ανάγκης προθύμων να συνεχίσουν να εργάζονται υπό καθεστώς δραστικών περικοπών αμοιβών, μέσω ατομικών συμβάσεων του λοιπού και σε όποιον αρέσει...Οι υπό τον ασφυκτικό έλεγχο του ΣΥΡΙΖΑ συνδικαλιστικές διοικήσεις των δημοσιογράφων (ΠΟΕΣΥ- ΕΣΗΕΑ) μπορούν να επαίρονται γιά τα θλιβερά επιτεύγματά τους, συνεπεία των οποίων η ανεργία εις τα ΜΜΕ εκτινάχθηκε εις τα ύψη.
Βεβαίως προέκυψε και η κυκλοφορία των δύο εφημερίδων, που στελεχώθησαν από τα σπλάχνα της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ», κυρίως από δημοσιογράφους οι οποίοι -εις την περίπτωση της "Εφ.Συν"-επέλεξαν να αποσπασθούν από την κοινή και αδιαίρετη -υποτίθεται- προσπάθεια γιά επανακυκλοφορία του φύλλου και να πορευθούν σε άλλους δρόμους, με την ψευδαίσθηση ότι η αντιγραφή μπορεί να πουλήσει. Εις μάτην.
Μπορεί, όπως δεν έχει διαψευσθεί ποτέ, να «απαλλοτριώθηκε» ο υπερ-υπολογιστής Mac με την τράπεζα γραμματοσειρών και τα πρότυπα σελιδοποίησης του φύλλου και να έφθασε, μέσω Εξαρχείων, εις τα παλιά γραφεία της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» επί της οδού Κολοκοτρώνη, μπορεί η «ξεπατηκοτούρα», όπως λέγαμε μαθητές, να γέννησε ένα φύλλο που δεν διαφέρει σε πολλά από την «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» ως προς την εμφάνιση, αλλά μέχρις εδώ. Από πολιτικά αντανακλαστικά ύπνος βαθύς.
Το πλέον σημαντικό είναι όμως, ότι η συγκεκριμένη εφημερίδα, η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» η οποία αποτελούσε ζηλευτό δείγμα επιχείρησης ΜΜΕ με πλήρη ανταπόκριση προς τις συμβατικές της υποχρεώσεις έναντι των εργαζομένων σε αυτήν, εξελίχθηκε εν όψει της επανακυκλοφορίας της τον Ιανούαριο του 2013 σε έντυπο δύο ταχυτήτων: Αφ’ ενός τα ελάχιστα εναπομείναντα 5-6 στελέχη-πρώην μαχητικοί συνδικαλιστές οι περισσότεροι και αφ’ ετέρου οι κληθέντες προς εργασία συντάκτες, σε επιλεκτική βάση και υπό καθεστώς αποκλειστικότητος και αμοιβών που δεν απείχαν και πολύ από τις αποδοχές του ανειδίκευτου εργάτη, με την ελπίδα ότι δεν θα τους διαψεύσει η επιστροφή εις την Ιθάκη...Συνέβη, όμως, το αντίθετο.
Πέραν αυτών, η επανακυκλοφορία της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ», με απασχόληση μέρους των εργαζομένων του πρώην Ομίλου Χ.Κ.Τεγόπουλος , δεν έπαυσε να αφήνει στο σκότος και την απελπισία πολλούς δημοσιογράφους και λοιπούς εργαζόμενους άλλων ειδικοτήτων, οι οποίοι εκλήθησαν να συνειδητοποιήσουν με δραματικό τρόπο, ότι οι δρόμοι της μελλοντικής απασχόλησης στενεύουν γιά αυτούς.
Η 22α Δεκεμβρίου 2011 ήταν μία μοιραία ημέρα γιά την «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», τους 800 περίπου εργαζομένους που απασχολούντο σε αυτήν και τον Ελληνικό Τύπο κατ΄ επέκταση. Ήταν ένα ταξίδι που είχε πρόωρο τέλος. Το ταξίδι έπρεπε να συνεχισθεί, αλλά...
Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
Oι ημερήσιες εφημερίδες, γενικότερα τα έντυπα ΜΜΕ, είναι κάτι το εφήμερο. Έρχονται γιά να καλύψουν την ειδησεογραφία της αμέσως προηγούμενης ημέρας, να δώσουν τη δική τους εκδοχή στα «πώς», «ποιοί» και «γιατί» ως προς αυτά, τελικώς δε προκειμένου να θέσουν την ανάγνωση και την ερμηνεία τους, υπό την κρίση του αναγνωστικού τους κοινού.
Αν μία εφημερίδα κατορθώνει να περνά αυτές τις εξετάσεις σε καθημερινή βάση από το 1975 ανελλιπώς μέχρι τις 22/12/2011, ανταποκρινόμενη στην σχέση εμπιστοσύνης του κοινού της μέσω ενός έγκυρου και κατά το δυνατόν ανεξάρτητου δημοσιογραφικού λόγου, μακρυά από ιδεοληψίες και μονομανίες και κυρίως μακράν εξαρτήσεων από κέντρα παντός τύπου και λογής-λογής συμφέροντα, τότε ναι έχει κατακτήσει τη θέση που της πρέπει εις την διαδρομή του Τύπου, εις την Ελλάδα.
Σήμερα, 22 Δεκεμβρίου 2020, εννέα χρόνια μετά την αντίστοιχη ημερομηνία του 2011, από όταν κρεμάσθηκε το τελευταίο της φύλλο εις τα περίπτερα, με αριθμό 10.918 και εις το 37ο έτος κυκλοφορίας, η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» δεν ήταν απλώς μία εφημερίδα που εσυνήθιζαν να προμηθεύονται πολλοί εξ ημών. Ήταν Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥΣ και εξ αυτού του λόγου, επέλεξαν, ως πιστό αναγνωστικό κοινό, να την οδηγήσουν, ως καθημερινό φύλλο, εις τη δεύτερη θέση κυκλοφορίας των εφημερίδων εις την Ελλάδα.
Από τότε η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» δεν αντικαταστάθηκε ως εφημερίδα προτίμησης, εις την εκτίμηση και την τσέπη των περισσοτέρων εξ όσων την επρομηθεύοντο. Είναι προφανές ότι είναι πολλοί εκ των αναγνωστών της, που αναζήτησαν άλλη ή άλλες εφημερίδες γιά την κάλυψη του κενού ενημέρωσής τους, αλλά δεν βρήκαν αυτό που τους έλειψε έκτοτε, δηλαδή μία εφημερίδα γνώμης, πράγμα που δεν ταυτίζεται με τον χαρακτηρισμό-διαχωρισμό «μνημονιακά» ή «μη μνημονιακά» ΜΜΕ με βάση την κοινωνικο-πολιτική κατάσταση εις την Ελλάδα από το 2009 και μετά. Είναι κάτι διαφορετικό, σύνθετο, απαιτητικό, δύσκολο, το οποίο απαιτεί διεισδυτικότητα, οξεία κρίση και αντίληψη όλων των παραμέτρων που συνθέτουν πολύπλοκα προβλήματα και καταστάσεις.
Μπορεί να υπάρξει ξανά αυτή η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», ένα τέτοιο φύλλο; Το ερώτημα δεν τίθεται ως προς το κατά πόσον «έχει χώρο» μία τέτοια εφημερίδα- με απάντηση απολύτως θετική ως προς τούτο- αλλά εάν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και οι αντίστοιχοι άνθρωποι να σηκώσουν, πλέον, αυτό το βάρος. Διότι είναι γεγονός, ότι είναι πολλοί οι συμπολίτες μας, οι οποίοι δεν θέλουν τη «γραμμή» γιά να τοποθετηθούν εν σχέσει με τη δεινή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν, αλλά παρουσίαση εις βάθος των προβλημάτων σε όλες τους τις διαστάσεις, με φωτισμό όλων των επιπτώσεων και των παράπλευρων συνεπειών επί της καθημερινής τους ζωής, όποιο κόμμα κι αν ψηφίζουν.
Είναι γεγονός ότι η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», ως φωνή και παρουσία εις τα έντυπα ΜΜΕ της Ελλάδος, ενοχλούσε, ιδιαιτέρως τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο της κυκλοφορίας της. Ήταν απρόβλεπτη φωνή και το «χειρότερο» απολύτως απρόθυμη να στέρξει σε οποιαδήποτε χειραγώγηση και υπαγόρευση, γιά το τί και πώς θα το γράψει. Η αναστολή της κυκλοφορίας της απαντά βεβαίως και σε αυτό, το οποίο πολλοί-και γιά διαφορετικούς, πλην συγκλίνοντες, ως προς το σκοπούμενο λόγους-έβλεπαν με συμπάθεια, αν δεν εκαλλιεργούσαν μεθοδικώς. Δυστυχώς η προσπάθεια έμεινε ανολοκλήρωτη.
Βεβαίως αυτά συνέπεσαν με συνδικαλιστικές αγκυλώσεις, με την σπουδή πολλών να φιμωθεί αυτή η φωνή στο πλαίσιο ενός «ξεκαθαρίσμαστος» λογαριασμών, όπου η αριστερή πλειοδοσία ερχόταν να διασκεδάσει προσωπικές φιλοδοξίες και μεθοδεύσεις φθηνών συνδικαλιστικών πρακτικών, όπως οι διαδοχικές πολυήμερες απεργίες που γονάτισαν την εφημερίδα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες πολλών να κρατηθεί η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» στη ζωή, ως το τελευταίο φύλλο...
Η«ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» επανακυκλοφόρησε, ως παρένθετο φύλλο, από τον Ιανουάριο του 2013 μέχρι το Σεπτέμβριο του 2014, με τη εργασία 50 εκ των 180 δημοσιογράφων του ιστορικού φύλλου. Δεν μπόρεσε, δυστυχώς, να κρατηθεί περισσότερο.
Στο μεταξύ «χρειαζόταν» να ανασταλεί η έκδοση της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ», προκειμένου να περάσει ως θύελλα εις το χώρο των επιχειρήσεων ΜΜΕ το καθεστώς του «ξηλώματος» των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και της υπαγωγής των εξ ανάγκης προθύμων να συνεχίσουν να εργάζονται υπό καθεστώς δραστικών περικοπών αμοιβών, μέσω ατομικών συμβάσεων του λοιπού και σε όποιον αρέσει...Οι υπό τον ασφυκτικό έλεγχο του ΣΥΡΙΖΑ συνδικαλιστικές διοικήσεις των δημοσιογράφων (ΠΟΕΣΥ- ΕΣΗΕΑ) μπορούν να επαίρονται γιά τα θλιβερά επιτεύγματά τους, συνεπεία των οποίων η ανεργία εις τα ΜΜΕ εκτινάχθηκε εις τα ύψη.
Βεβαίως προέκυψε και η κυκλοφορία των δύο εφημερίδων, που στελεχώθησαν από τα σπλάχνα της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ», κυρίως από δημοσιογράφους οι οποίοι -εις την περίπτωση της "Εφ.Συν"-επέλεξαν να αποσπασθούν από την κοινή και αδιαίρετη -υποτίθεται- προσπάθεια γιά επανακυκλοφορία του φύλλου και να πορευθούν σε άλλους δρόμους, με την ψευδαίσθηση ότι η αντιγραφή μπορεί να πουλήσει. Εις μάτην.
Μπορεί, όπως δεν έχει διαψευσθεί ποτέ, να «απαλλοτριώθηκε» ο υπερ-υπολογιστής Mac με την τράπεζα γραμματοσειρών και τα πρότυπα σελιδοποίησης του φύλλου και να έφθασε, μέσω Εξαρχείων, εις τα παλιά γραφεία της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» επί της οδού Κολοκοτρώνη, μπορεί η «ξεπατηκοτούρα», όπως λέγαμε μαθητές, να γέννησε ένα φύλλο που δεν διαφέρει σε πολλά από την «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» ως προς την εμφάνιση, αλλά μέχρις εδώ. Από πολιτικά αντανακλαστικά ύπνος βαθύς.
Το πλέον σημαντικό είναι όμως, ότι η συγκεκριμένη εφημερίδα, η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» η οποία αποτελούσε ζηλευτό δείγμα επιχείρησης ΜΜΕ με πλήρη ανταπόκριση προς τις συμβατικές της υποχρεώσεις έναντι των εργαζομένων σε αυτήν, εξελίχθηκε εν όψει της επανακυκλοφορίας της τον Ιανούαριο του 2013 σε έντυπο δύο ταχυτήτων: Αφ’ ενός τα ελάχιστα εναπομείναντα 5-6 στελέχη-πρώην μαχητικοί συνδικαλιστές οι περισσότεροι και αφ’ ετέρου οι κληθέντες προς εργασία συντάκτες, σε επιλεκτική βάση και υπό καθεστώς αποκλειστικότητος και αμοιβών που δεν απείχαν και πολύ από τις αποδοχές του ανειδίκευτου εργάτη, με την ελπίδα ότι δεν θα τους διαψεύσει η επιστροφή εις την Ιθάκη...Συνέβη, όμως, το αντίθετο.
Πέραν αυτών, η επανακυκλοφορία της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ», με απασχόληση μέρους των εργαζομένων του πρώην Ομίλου Χ.Κ.Τεγόπουλος , δεν έπαυσε να αφήνει στο σκότος και την απελπισία πολλούς δημοσιογράφους και λοιπούς εργαζόμενους άλλων ειδικοτήτων, οι οποίοι εκλήθησαν να συνειδητοποιήσουν με δραματικό τρόπο, ότι οι δρόμοι της μελλοντικής απασχόλησης στενεύουν γιά αυτούς.
Η 22α Δεκεμβρίου 2011 ήταν μία μοιραία ημέρα γιά την «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», τους 800 περίπου εργαζομένους που απασχολούντο σε αυτήν και τον Ελληνικό Τύπο κατ΄ επέκταση. Ήταν ένα ταξίδι που είχε πρόωρο τέλος. Το ταξίδι έπρεπε να συνεχισθεί, αλλά...
Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου