"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/12/20
Η Ολγκα Τοκάρτσουκ λατρεύει την Ελλάδα
ΓΙΩΡΓΟΣ Ι. ΚΩΣΤΟΥΛΑΣ, Βούλα
Κύριε διευθυντά,
Πολύ θα πρέπει να αγαπάει τη χώρα μας η Πολωνή νομπελίστρια του 2018 Ολγκα Τοκάρτσουκ. Οχι τόσο για τις σελίδες του βιβλίου της «Πλάνητες», που αφιερώνει στη χώρα μας, όσο για την τρυφερότητα με την οποία μιλάει γι’ αυτήν.
Οπως στο παρακάτω απόσπασμα: «Ο χάρτης της Ελλάδας θυμίζει ένα μεγάλο ταώ (παγώνι;). Αν κοιτάξει κανείς με προσοχή, μπορεί να διακρίνει ένα μεγάλο ταώ από νερό και στεργιά. Σε κανένα σημείο δεν έχει κάποιο στοιχείο το πάνω χέρι, σε σχέση με το άλλο – αγκαλιάζονται μεταξύ τους: γη και νερό. Ο ισθμός της Κορίνθου είναι αυτό που δίνει πίσω η γη στο νερό και η Κρήτη αυτό που δίνει το νερό στη γη. Μου φαίνεται πως η Πελοπόννησος έχει το πιο όμορφο σχήμα απ’ όλα. Το σχήμα ενός μεγάλου μητρικού χεριού, σίγουρα όχι ανθρώπινου. Ενός χεριού που βουτάει στο νερό για να ελέγξει αν έχει την κατάλληλη θερμοκρασία για μπάνιο».
Δεν μοιάζει σαν να το έχει γράψει ο Ελύτης;
Oι αντιπαραθέσεις, σύμμαχος του ιού
ΓΙΩΡΓΟΣ Μ. ΦΟΥΣΤΑΝΟΣ, Ιστορικός - ερευνητής
Κύριε διευθυντά,
«Ζούμε σε πόλεμο». Τη φράση αυτή ακούμε συνέχεια το τελευταίο διάστημα από εκπροσώπους του χώρου της υγείας, από πολιτικούς, από δημοσιογράφους αλλά και άλλους συμπολίτες μας που καλούνται να εκφέρουν τη γνώμη τους. Ο πόλεμος αυτός είναι μέγας και παγκόσμιος και δεν διεξάγεται αυτή τη φορά με οπλικά συστήματα. Ο εχθρός είναι κοινός και απειλεί ισότιμα τους πάντες, όπου γης. Είναι δε η πρώτη φορά στην Ιστορία, που δεν υπάρχει ασφαλές μέρος σε όλο τον πλανήτη, σε αντίθεση με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και πολύ περισσότερο με τον Μεγάλο Πόλεμο του 1914.
Στους δύο παραπάνω παγκόσμιους πολέμους, η χώρα μας θυσίασε πολλά, υπέστη καταστροφές, αλλά τουλάχιστον βρέθηκε μεταξύ των νικητών, έχοντας συμβάλει καθοριστικά στην ευτυχή τους κατάληξη, ιδιαίτερα στον τελευταίο. Ομως, δεν χαρήκαμε τις νίκες μας. Και στις δύο περιπτώσεις, η επόμενη μέρα ήταν πιο τραυματική από τον ίδιο τον πόλεμο. Αιτία, η διχαστική νοοτροπία που μαστίζει τους Ελληνες. Το πληρώσαμε πολύ ακριβά με τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον αδελφοκτόνο Εμφύλιο που οδήγησαν τη χώρα μας στην οπισθοδρόμηση.
Με προβληματισμό παρατηρώ λοιπόν σήμερα τις διάφορες άκαιρες αντιπαραθέσεις που καλλιεργούν ένα ανάλογο διχαστικό σκηνικό για την αμέσως μετά την COVID-19 εποχή. Ετσι, αντί να αξιοποιήσει η χώρα μας τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει άλματα προόδου με ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις –όπως για παράδειγμα τη δραστική αποκέντρωση με στόχο την ενδυνάμωση της περιφέρειας– φοβάμαι τα χειρότερα μόλις αρχίσει να αναπτερώνεται το ηθικό μας με την έλευση των πολυπόθητων εμβολίων. Φοβάμαι ότι θα «βγάλουμε τα μάτια μας» για μια ακόμα φορά μετά το τέλος ενός παγκοσμίου πολέμου.
Ας σοβαρευτούμε επιτέλους. Δεν μας αρκούν δύο εθνικές καταστροφές στη σύγχρονη ιστορία μας; Δεν αντιλαμβάνεται κανείς ότι κάποιοι καραδοκούν και τρίβουν τα χέρια τους, έτοιμοι να επωφεληθούν για μια ακόμα φορά από τα δικά μας λάθη; Ετσι άραγε θα γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από τον μεγάλο ξεσηκωμό του έθνους;
Τα κρατητήρια του Α.Τ. Κυψέλης
Δρ. ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ Σ. ΕΜΦΙΕΤΖΟΓΛΟΥ, Πρόεδρος Δ.Σ.
Ομίλου Εταιρειών Μηχανικής
Κύριε διευθυντά,
Πριν από λίγες ημέρες εκλήθη ο ταμίας της εταιρείας από αστυνομικό του Α.Τ. Κυψέλης για να παραλάβει «κάτι χαρτιά».
Οταν παρουσιάσθηκε, αντί να του δώσουν τα «χαρτιά», τον… συνέλαβαν επ’ αυτοφώρω, διότι δεν είχε πληρώσει δικαστική ποινή, η οποία αφορούσε ουσιαστικά την εταιρεία και η οποία συνήθως δοσοποιείται.
Τον μετέφεραν στο υπόγειο, στο κρατητήριο του Τμήματος Κυψέλης. Η κατάσταση του κρατητηρίου ήταν απερίγραπτη: βρώμα και δυσωδία, σκουπίδια, αποφάγια, βρώμικα δάπεδα, τουαλέτες σε άθλια κατάσταση. Φωτισμός ελάχιστος. Οι κρατούμενοι δεν έβλεπαν ο ένας τον άλλο και κανένας δεν φορούσε μάσκα. Ο μόνος επισκέπτης ήταν ένας ευτραφής αρουραίος, που «καθάριζε» τα υπολείμματα τροφών.
Ερωτηθείς ο αρμόδιος αστυνομικός πώς ανέχεται αυτή την κατάσταση, απήντησε: «Δεν υπάρχουν χρήματα για καθαριότητα, πολλές φορές βάζουμε από την τσέπη μας για να καθαρίσουμε τα γραφεία μας».
Θα ήμουν ευτυχής αν αυτή η κατάσταση αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση. Δυστυχώς, από πληροφορίες μου, παρόμοιες συνθήκες επικρατούν και σε άλλα αστυνομικά τμήματα.
Μήπως οι υπουργοί Προστασίας του Πολίτη και Υγείας θα πρέπει να ασχοληθούν με το θέμα;
Η κατάσταση αυτή δεν προσβάλλει μόνον τον… πολιτισμό μας, αλλά δημιουργεί και εστίες μόλυνσης και διάδοσης του κορωνοϊού πολύ πιο σοβαρές από άλλους περιορισμούς.
ΥΓ.: Η παρούσα κοινοποιείται στους αρμοδίους υπουργούς Προστασίας του Πολίτη και Υγείας.
Περί συνεπιμέλειας και… συγκυβέρνησης
ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ
Κύριε διευθυντά,
Αναφορικά με την υποχρεωτική συνεπιμέλεια θα ήθελα να δώσω δύο παραδείγματα: Τι θα συνέβαινε αν το κράτος επέβαλε με νόμο κάθε αυτοκίνητο να έχει δύο οδηγούς με διαφορετική οδική φιλοσοφία;
Τι θα συνέβαινε αν το κράτος επέβαλλε με νόμο να συνεχίζεται ο συνεταιρισμός μεταξύ δύο «κακών» συνεταίρων για το καλό της επιχείρησης και της οικονομίας;
Το συμφέρον του παιδιού είναι η σταθερότητα και η ηρεμία στην καθημερινότητά του. Αν οι δύο πρώην σύζυγοι συνεννοούνται, δεν χρειάζονται διαιτητές. Αν όχι, ένας πρέπει να αποφασίζει για τα τρέχοντα και καθημερινά και ο άλλος να έχει όσο το δυνατόν συχνότερη επικοινωνία.
Αλλιώς, η κυβέρνηση προτείνω να νομοθετήσει ανάλογα και για τα του οίκου της, π.χ. μια καλή ιδέα θα ήταν η υποχρεωτική συγκυβέρνηση. Να δούμε, μπορεί να κυβερνηθεί η χώρα; Εχει δοκιμαστεί και απέτυχε.
Ας αφήσουν στην ησυχία τους τα παιδιά. Τους έχουν ήδη κληροδοτήσει αρκετά προβλήματα. Από αυτή την ιστορία κέρδος έχουν μόνο οι δικηγόροι, οι παιδοψυχολόγοι και όλοι οι ιδιώτες – εμπειρογνώμονες. Τα παιδιά μας πρέπει με κάποιο τρόπο να σπουδάσουν, αν το επιθυμούν, και να μεγαλώσουν με ηρεμία, μέσα στις τόσες δυσκολίες. Δεν χρειάζεται να αποφασίζουν τρίτοι γι’ αυτά…
Και η πολυφωνία στα «συν» της «Κ»
ΝΤΙΝΟΣ ΣΤΕΡΓΙΔΗΣ, Ψυχικό
Κύριε διευθυντά,
Ο Θεοδωρόπουλος με εκφράζει, ο Δρυμιώτης με κουράζει, ο Μπουκάλας με εκνευρίζει, ο Μαραντζίδης με προκαλεί, ο Καλύβας με ανεβάζει, ο Βατόπουλος με κατεβάζει, ο Πετρουλάκης με διασκεδάζει, ο Γιανναράς με προβληματίζει και ο Κασιμάτης μού λείπει. Ολοι εμείς οι αναγνώστες έχουμε ο καθένας «συμπάθειες» και «αντιπάθειες» στις σελίδες μιας εφημερίδας, ωστόσο καλό είναι να θυμόμαστε πως αυτή δεν εκδίδεται μόνο για την αφεντιά μας. Το επισημαίνω επειδή σηκώθηκε πάλι κύμα διαμαρτυρίας για κάτι που έγραψε ο κ. Γιανναράς, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει συγγνώμη της εφημερίδας, σενάριο που το έχουμε ξαναζήσει πρόσφατα με θλιβερές συνέπειες. Δεν θα ήθελα να «αποχωρήσει» και ο κ. Γιανναράς από την «Καθημερινή» – κι ας θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό όταν καταλαβαίνω τα μισά απ’ όσα θέλει να πει. Είναι και αυτό μέρος της κρυφής γοητείας ενός ιστορικού εντύπου. Αντιθέτως, η ταραχή αναγνωστών που γίνεται οργή που ζητάει λογοκρισία, δεν είναι.
...από την "ΕΣΤΙΑ"
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου