Η παραπάνω θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι πραγματικά τερατώδης. Ο,τι πιο κουτοπόνηρο και ανεύθυνο μπορεί κανείς να φανταστεί ως θέση πολιτικού κόμματος που, μάλιστα, έχει κυβερνήσει. Σήμερα είναι στην αντιπολίτευση. Και ελπίζει να ξανακυβερνήσει. Αλλά έστω, ας υποθέσει κανείς ότι όλο αυτό δεν είναι καθαρή υποκρισία. Ας πούμε ότι πιστεύουν αυτό που λένε, όπως λ.χ. και εκείνο που είπε στέλεχος του κόμματος: ότι μπορούμε να κάνουμε με την Τουρκία ό,τι και με την Ιταλία και να τα βρούμε. Σαν η Ιταλία να μας απειλεί με πόλεμο κάθε δεύτερη μέρα. Εν προκειμένω όμως τι κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ; Συμβάλλει να γονατίσει η τρομακτικά βεβαρημένη άμυνα της χώρας επειδή δεν έχει εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση; Αυτό, εκτός του ότι συνιστά θρίαμβο ανοησίας, είναι μικροκομματική γελοιότητα σε πολύ σοβαρές στιγμές. Ή απλώς επικράτησαν τα χάδια στην «αριστερή» του φράξια, που διακαώς θέλει και τον «συμβιβασμό» με την Τουρκία σαν να ήταν με την Ιταλία; Τελικά, αυτοί οι άνθρωποι σε στιγμές αυτογνωσίας θα έπρεπε να εμπιστεύονται τους εαυτούς τους λιγότερο απ' όσο την κυβέρνηση....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 21/12/20

ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Π. ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Το αποτέλεσμα της προ ημερών ψηφοφορίας στη Βουλή για τις αμυντικές δαπάνες είναι πηγή προβληματισμού, καθώς ο ένας στους τρεις βουλευτές ψήφισε είτε «παρών», είτε «όχι» στα κονδύλια για την άμυνα. Τα «παρών» ήταν του ΣΥΡΙΖΑ. Και τα «όχι» του ΚΚΕ. Τα δύο κόμματα, το ένα αριστερό, το άλλο δήθεν αριστερό, έκριναν ότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη ενίσχυσης της άμυνάς της. Μάλιστα, από τον ΣΥΡΙΖΑ ακούστηκε το πρωτοφανές «Δεν θα υπερψηφίσουμε τις αμυντικές δαπάνες γιατί δεν σας εμπιστευόμαστε, αλλά ούτε θα τις καταψηφίσουμε λόγω της συγκυρίας που περνά η χώρα». Δηλαδή; Τι σημαίνει αυτό; Απλώς ότι η πολιτική υποκρισία δεν γνωρίζει όρια. Τουλάχιστον το ΚΚΕ αυτό πιστεύει και αυτό ψηφίζει: ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να πληρώνει για την άμυνά της. Ισως και δεν τη χρειάζεται. Οσο εξωπραγματικά ιδεοληπτικό κι αν μοιάζει, είναι τουλάχιστον καθαρή θέση. Για το τρίτο κόμμα της άρνησης, αυτό που μετράει μέρες, δεν έχει νόημα η συζήτηση. Ετσι κι αλλιώς κινείται στη σφαίρα της επιστήμης. Οχι της πολιτικής ανάλυσης.

Αυτή ήταν ημέρα ντροπής στο Κοινοβούλιο. Η παραπάνω θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι πραγματικά τερατώδης. Ο,τι πιο κουτοπόνηρο και ανεύθυνο μπορεί κανείς να φανταστεί ως θέση πολιτικού κόμματος που, μάλιστα, έχει κυβερνήσει. Σήμερα είναι στην αντιπολίτευση. Και ελπίζει να ξανακυβερνήσει. Αλλά έστω, ας υποθέσει κανείς ότι όλο αυτό δεν είναι καθαρή υποκρισία. Ας πούμε ότι πιστεύουν αυτό που λένε, όπως λ.χ. και εκείνο που είπε στέλεχος του κόμματος: ότι μπορούμε να κάνουμε με την Τουρκία ό,τι και με την Ιταλία και να τα βρούμε. Σαν η Ιταλία να μας απειλεί με πόλεμο κάθε δεύτερη μέρα. Εν προκειμένω όμως τι κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ; Συμβάλλει να γονατίσει η τρομακτικά βεβαρημένη άμυνα της χώρας επειδή δεν έχει εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση; Αυτό, εκτός του ότι συνιστά θρίαμβο ανοησίας, είναι μικροκομματική γελοιότητα σε πολύ σοβαρές στιγμές. Ή απλώς επικράτησαν τα χάδια στην «αριστερή» του φράξια, που διακαώς θέλει και τον «συμβιβασμό» με την Τουρκία σαν να ήταν με την Ιταλία; Τελικά, αυτοί οι άνθρωποι σε στιγμές αυτογνωσίας θα έπρεπε να εμπιστεύονται τους εαυτούς τους λιγότερο απ' όσο την κυβέρνηση. Οχι αυτή, οποιαδήποτε άλλη πλην των ιδίων.


Εδώ και δέκα χρόνια, στην εποχή της πτώχευσης, ο αμυντικός βραχίονας της χώρας συντηρείται και λειτουργεί υπό συνθήκες ακραίας χρηματοδοτικής πίεσης. Αυτό δεν είναι δικό του «προνόμιο» αλλά ευρύτερη πραγματικότητα. Η διαφορά όμως είναι ότι αυτό δεν σταματά τους Τούρκους. Που, στο ίδιο διάστημα, έχουν εκτοξεύσει τόσο την πολεμική βιομηχανία και τους εξοπλισμούς όσο και την επιθετικότητά τους. Τώρα η Ελλάδα ετοιμάζεται να προχωρήσει σε ένα, από πλευράς κόστους, βαρύ για τα σημερινά της δεδομένα εξοπλιστικό πρόγραμμα. Που όμως είναι απολύτως απαραίτητο αν θέλει να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της και να προστατεύσει την ακεραιότητά της στο εγγύς μέλλον. Εξοπλίζεται ξανά, ενώ παραμένει ουσιαστικά πτωχευμένη. Με τεράστιο δημόσιο χρέος και με τις συνέπειες της πανδημίας να κατακρημνίζουν κι άλλο το ΑΕΠ της κατά περίπου 10% επιπλέον. Πρέπει επίσης να πετύχει μια πολύ λεπτή ισορροπία ανάμεσα στις συμμάχους της, Γαλλία και ΗΠΑ, που θα πάρουν κομμάτια του εξοπλιστικού, αλλά, εκ των πραγμάτων και τη Γερμανία. Που στηρίζει ουσιαστικά την Τουρκία. Και, όπως φαίνεται, δεν θα πάρει εκείνα που θα ήθελε. Και όλα αυτά πρέπει να γίνουν γρήγορα, αποτελεσματικά και με πραγματική διαφάνεια, για έναν λόγο: δεν είναι καιρός για τις γνωστές παλιές αθλιότητες: Η Τουρκία έχει αποφασίσει να αλλάξει τα σύνορα. Και, αν δεν τη σταματήσουμε, θα το κάνει.

"ΤΑ ΝΕΑ", 21/12/20