ΤΟ ΥΣΤΑΤΟ ΧΑΙΡΕ ΣΤΟ ΓΙΩΡΓΟ ΜΠΡΑΜΟ, ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ....

Από την "Εφ.Συν"....

"Εφ.Συν", 22/08/19

Ο επικήδειος του Τέλη Σαμαντά
Φίλε Γιώργο.

Ήδη, με την προσφώνηση ένας κόμπος στέκεται και σε πνίγει. Τι πάει να πεί «φίλε Γιώργο»; Ποιον προσφωνείς έτσι; Και σε ποια στιγμή; Με ποια αφορμή; Πώς μπορείς να πιστέψεις πως κάποιος που μέχρι χθες κάνατε κουβέντες, αναλύσεις και σχέδια για το μέλλον δεν είναι πια παρών εν σώματι; Σε ποιον άρα μιλάς; Στους αγαπημένους; Στους φίλους; Μήπως στον ίδιο τον εαυτό σου; Μπορεί. Άλλωστε από τη στιγμή που όλοι μάθαμε την τόσο ξαφνική και βίαιη αναχώρηση σου μάλλον με τους εαυτούς μας μιλάμε. Με τους εαυτούς που όλοι έχουν διαμορφωθεί, έχουν αποκτήσει διαστάσεις, έχουν πλουτίσει και χάρη σ’ εσένα τον ίδιο και την παρουσία σου. Ανακαλώντας τις άπειρες στιγμές των συναντήσεων μας. 

Και τελικά αυτή η φανταστική συνομιλία ίσως και να είναι πραγματική. Γιατί είναι μια συνομιλία με την ουσία των πραγμάτων. Με την ουσία αυτού που αν και απών συνεχίζει και θα συνεχίζει να είναι παρών. Να είναι ο «Φίλος Γιώργος». Ο Μπράμος μας.

Θα θυμάσαι Γιώργο, τις κουβέντες μας, συχνά-πυκνά τον τελευταίο καιρό, με αφορμή την απώλεια φίλων. Λέγαμε πως όσο είμαστε νέοι, οι φίλοι μας μας φαίνονται αιώνιοι- όπως κι εμείς. Κι αργότερα, ακόμη, όταν συνειδητοποιούμε το πεπερασμένο, πάλι αιώνιοι μας φαίνονται, κοντά μας για πάντα, όσο κι αν ξέρουμε πόσο εύθραυστη είναι η παρουσία τους, ακριβώς γιατί είναι τόσο πολύτιμη. Αλλά κάποια στιγμή τους χάνουμε, λέγαμε, όπως εμείς πια χάσαμε εσένα, Γιώργο. Και τώρα, αυτό που μένει εσαεί, αυτό που θα μας συνοδεύει ώσπου να κλείσουμε κι εμείς τα μάτια, είναι μια παρουσία, που δεν είναι πια ενσώματη, αλλά συμβαίνει μερικές φορές να είναι ακόμη πιο παρούσα, γιατί έχει αποψιλωθεί από τα καθημερινά και έχει απομείνει γυμνή, ως ουσία.

Τα «καθημερινά» κι όμως τόσο σημαντικά, που αφήνεις πίσω σου ως αποτύπωμα: η άψογη δημοσιογραφική σου πορεία, η σημαντική συγγραφική σου παρουσία, οι κριτικές σου αναλύσεις, το στίγμα σου σε μια σειρά σενάρια ταινιών.

Πίσω όμως και ίσως πάνω από αυτά τα «αποτυπώματα» η ουσία της παρουσίας σου, φίλε Γιώργο, για όλους εμάς που σε γνωρίσαμε από κοντά και σ’ αγαπήσαμε, ήταν η γενναιοδωρία και η γενναιότητά σου. 

Γενναιόδωρος με τους φίλους, που τους χάριζες τον χρόνο και την έγνοια σου, γενναιόδωρος με τους συνεργάτες σου, γενναιόδωρος πάνω απ΄όλα με τους νέους, στους οποίους άνοιγες δρόμο, γι’ αυτό και τόσο σε αγάπησαν. 

Γενναιόδωρος και γενναίος.

Γενναίος στις επιλογές, στις απόψεις, στις ιδέες. Γενναίος απέναντι σε κάθε λογής εμπόδια, αφού, όπως έγραψες και στο τελευταίο σου βιβλίο, τα εμπόδια ήταν για σένα «ένα είδος λιπάσματος, κατάλληλo για τη δημιουργία μεγάλων αισθημάτων». 

Και ήσουν ο άνθρωπος των μεγάλων αισθημάτων, φίλε μας Γιώργο. Κι ίσως επειδή ήταν τόσο μεγάλα, και τα αισθήματά σου και οι ιδέες σου, γι’ αυτό να παιδευόσουνα να βρεις τις λέξεις για να τα εκφράσεις. Μα μόνο όταν ήθελες να τα πεις, όχι όταν καταπιανόσουν να τα γράψεις.

Κι όπως είχες γράψει φέτος, στις 25 Μαΐου, την ημέρα των γενεθλίων σου: «Πάντα στα γενέθλια μου ανακαλώ τους βιαστικούς και ακριβούς συνομήλικους φίλους μου. Τον Κυριάκο, τον Νίκο, τον Ανταίο, τον Θόδωρο. Την Αλίκη και την Χρύσα. Κι έχω απέραντη ευγνωμοσύνη στην ΖΩΗ που ακόμα μου δωρίζεται». 

Γιατί όντως θεωρούσες δώρο τη ζωή. Δώρο που πρέπει να το χαιρόμαστε αλλά πάνω απ’ όλα οφείλουμε να το μοιραζόμαστε .

Γιώργο μας, των μεγάλων αισθημάτων που πάντα τα εξέφραζες περισσότερο με πράξεις και λιγότερο με λέξεις. Γιώργο μας, των μεγάλων δρόμων, που τους ταξίδεψες με όλες τις αισθήσεις ανοιχτές στην ομορφιά. Των μεγάλων ιδεών, που κάπου σκόνταψαν και αφέθηκαν να φθαρούν, αλλά ποτέ σου δεν τις αποκήρυξες στην ολότητα τους. Γιώργο της πιο βαθιάς ανθρωπιάς και της αγάπης, η απώλειά σου είναι σκληρή για όλους εμάς που αφήνεις πίσω. 

Όμως, αυτή η απουσία σου κάνει ακόμη πιο έντονη την παρουσία σου. Σαν την παρουσία ενός ταξιδευτή που όλο φεύγει κι όλο ξαναγυρίζει. Φεύγεις κι όμως πάντα θα έρχεσαι και θα επανέρχεσαι. Είσαι κοντά μας και θα μείνεις κοντά μας για πάντα. 

Κοντά στους εκατοντάδες φίλους σου και πάνω απ’ όλους κοντά στο Μαρίνο, τη Σαββίνα, την Αναστασία, τη Σοφία, την Κωστούλα, την Έφη, το Στέφανο. 

Καλό σου δρόμο φίλε.

ΤΟ "ΞΕΚΑΡΦΩΜΑ" ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ"
ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑ ΠΟΥ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΑΓΓΙΞΕ ΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ
"ΑΥΓΗ" ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΩΝΑ, ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ...

"Η ΑΥΓΗ", 22/08/19

Υποβαθμιισμένη-κατ' ελάχιστον...-η εκπροσώπηση της ΣΥΡΙΖΑίϊκης "ΑΥΓΗΣ" στην πολιτική κηδεία του Γιώργου Μπράμου, του φύλλου όπου ο Γιώργος Μπράμος και πολλοί άλλοι (συγκαταλέγω και εαυτόν) έτυχε να εργασθούμε και να συνεργασθούμε μαζύ Του, σε άλλους καιρούς όπου κυριαρχούσαν ο διάλογος και η πολυφωνία, έκφραση μιάς πραγματικής  ανανεωτικής Αριστεράς στα ΜΜΕ, πριν εκφυλιοσθεί στο σημερινό φύλλο, ωχρή σκιά αυτού που δουλέψαμς γιά χρόνια, σήμερα στυγμό κομματικό δελτίο, της ιδεοληψίας, του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας, σε συσκευασία ΣΥΡΙΖΑ, 

Κι εκείνο το στεφάνι που έστειλαν από την Κουμουνδούρου, απρόσωπο και δίχως αποδέκτη, με την απλή ένδειξη "ΣΥΡΙΖΑ" θα ήταν καλύτερο  να μην είχε σταλεί, θα είχαν εκτεθεί λιγὄτερο. Δεν αποκλείεται, όμως, να διαθέτουν στο κομματικό ιερατείο της Κουμουνδούρου....απόθεμα στεφανιών, με την απλή ένδειξη "ΣΥΡΙΖΑ", διά πάσαν χρήσιν. Όπως και χθες...Έται είναι οι γραφειοκράτες-έμποροι των αρχών και των ιδεολογιών! Ντροπή σας...

Τον αποχαιρετώ κι εγώ, με αγάπη και τιμή.

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτη;