"...Ο ΣΥΡΙΖΑ άσκησε στη συνέχεια το δικαίωμά του στο κομματικό κράτος με τη φόρα του ηθικού πλεονεκτήματος - δεν ήταν ο γραμματέας της νεολαίας που δικαιολογούσε τους οικογενειακούς διορισμούς με το επιχείρημα ότι ο παππούς του ήταν αντάρτης και ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας που ανέθεσε τη διοίκηση ενός νοσοκομείου σε ιδιοκτήτη βουλκανιζατέρ; Ηταν. Οπως ήταν η ΝΔ που υποτίθεται πως θα θεράπευε το πρόβλημα στελεχώνοντας το κράτος με βάση την αρχή της αχρωματοψίας: καμία κομματική περγαμηνή δεν θα επιστρατευόταν, καμία κομματική επετερίδα δεν θα ξεσκονιζόταν για να διοικηθούν οι δήμοσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 22/08/19

ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Τι σημασία έχει η ονοματολογία; Σημασία έχει ο γενικός κανόνας. Πολλοί φορείς του δημόσιου τομέα, λένε οι πληροφορίες, θα στελεχωθούν από αποτυχημένους πολιτευτές και κομματικά στελέχη. Κάτι που σημαίνει πως το κράτος δεν αποχρωματίζεται ούτε αυτή τη φορά. Αλλάζει μόνο χρώμα για να γίνει ξανά γαλάζιο. Ή, σύμφωνα με την αρχή της συνέχειας, για να εξακολουθήσει να είναι κομματικό.

Δεν έχει σημασία η ονοματολογία όταν ο κανόνας του κομματικού κράτους υπηρετείται με τέτοια αφοσίωση και παρά την προεκλογική δέσμευση πως θα ανατείλει επιτέλους η εποχή της αξιοκρατίας. Πως για να διοικηθούν φορείς όπως τα ΕΛΠΕ, η Αττικό Μετρό, η Εγνατία ή η ΕΡΓΟΣΕ, θα ξεσκονιστούν βιογραφικά τυπωμένα στο ουδέτερο του λευκού. Κι όμως. Και αυτή τη φορά φαίνεται πως οι κομματικές περγαμηνές κατήσχησαν της λευκής ουδετερότητας. Ενας υποψήφιος δήμαρχος εδώ, ένας παλιός δαπίτης εκεί, ένας υποψήφιος βουλευτής παραπέρα, παλιοί αστυνομικοί και γεωλόγοι στις υγειονομικές περιφέρειες, ο δημόσιος τομέας παραδίδεται, οργανισμό με τον οργανισμό, φορέα με τον φορέα, σε εκλεκτούς του κόμματος που απέτυχαν να γίνουν εκλεκτοί του λαού.

Η αποτυχία αυτή δεν τους κάνει λιγότερο άξιους από εκείνους που εξελέγησαν. Αλλά η ψήφος στις δημοκρατίες δεν είναι αξιοκρατική, είναι απλώς ιερή - τόσο ιερή ώστε να μην αμφισβητείται ούτε όταν σπαταλιέται σε ενσαρκώσεις του μίσους ή της γραφικότητας. Στα έδρανα της Βουλής, με πιο απλά λόγια, κάθισαν χρυσαγίτες, ενώ δεν έλειψαν ποτέ οι γραφικοί. Για εκείνους, πάλι, που δεν μπόρεσαν να καθίσουν, η παράδοση θέλει να φροντίζει το κόμμα. Κι έτσι το κράτος στελεχώνεται με μια μεταπολιτευτική έξη που δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο.

Οχι πως οι θέσεις ευθύνης του δημόσιου τομέα προσφέρονται σαν μια παρηγοριά στην αποτυχία. Είναι κάτι πιο κυνικό από αυτό, είναι η επιθυμία του κόμματος να ελέγχει διά των στελεχών του τη λειτουργία του κράτους, σαν να μην μπορεί τίποτε να αφεθεί σε ξένα χέρια, κανένας οργανισμός και κανένας φορέας. Αξιοι; Μπορεί. Αριστοι; Ισως. Αλλά οπωσδήποτε παιδιά του κομματικού σωλήνα.

Ως διαχρονικός, ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Και οι εξαιρέσεις πολύ σκόρπιες και πολύ δειλές για να αξίζει να τις μνομονεύσει κανείς. Αξίζει να μνημονεύσει, αντίθετα, ότι από τον κανόνα δεν ξέφυγε κανείς. Πριν, ας πούμε, βάψει ροζ το κράτος ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα άλλο αριστερό κόμμα, η ΔΗΜΑΡ, είχε πιάσει τα δικά της πόστα στην κρατική μηχανή με το σύστημα 4-4-2. Τέσσερις θέσεις η ΝΔ, τέσσερις το ΠΑΣΟΚ και δύο το κόμμα του Φώτη Κουβέλη ως ελάσσων κυβερνητικός εταίρος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ άσκησε στη συνέχεια το δικαίωμά του στο κομματικό κράτος με τη φόρα του ηθικού πλεονεκτήματος - δεν ήταν ο γραμματέας της νεολαίας που δικαιολογούσε τους οικογενειακούς διορισμούς με το επιχείρημα ότι ο παππούς του ήταν αντάρτης και ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας που ανέθεσε τη διοίκηση ενός νοσοκομείου σε ιδιοκτήτη βουλκανιζατέρ; Ηταν. Οπως ήταν η ΝΔ που υποτίθεται πως θα θεράπευε το πρόβλημα στελεχώνοντας το κράτος με βάση την αρχή της αχρωματοψίας: καμία κομματική περγαμηνή δεν θα επιστρατευόταν, καμία κομματική επετερίδα δεν θα ξεσκονιζόταν για να διοικηθούν οι δήμοσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί.

Θα έπρεπε να το περιμένει κανείς; Ενδεχομένως. Οπως θα πρέπει να περιμένει τα κόμματα της αντιπολίτευσης, εκείνα που άλλοτε είχαν βάψει το κράτος στα δικά τους χρώματα, να καταγγείλουν την κομματικόποιηση του ίδιου κράτους. Του κράτους της παλέτας.