Έξι επιστολές, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/11/17 |
1. Ο πόνος μιας ξενιτεμένης, το φρούριο με τις πέτρες
και το μωσαϊκό με τις τσίχλες
Κύριε διευθυντά
Και πάλι μια μικρή επίσκεψη στην αγαπημένη μου Κέρκυρα. Ολοι οι άνθρωποι που φύγαμε από τον τόπο που γεννηθήκαμε πάντα νοσταλγούμε και ελπίζουμε να ξαναγυρίσουμε. Πώς πέρασαν τρία καλοκαίρια από τότε που ήρθα. Αυτή τη φορά η Κέρκυρα μου φάνηκε λίγο πιο προσεγμένη στο ιστορικό κέντρο με την πεζοδρόμηση, με την εύκολη περιήγηση επισκεπτών στους δρόμους της παλαιάς πόλης. Μόνο που δεν λείπει το μωσαϊκό από τις τσίχλες στα πεζοδρόμια. Ενα πρωί κατέβηκα ενωρίς στο κέντρο και ρώτησα μια ωραία δεσποινίδα που έπλενε μπροστά από το μαγαζί που δούλευε, «γιατί δεν καθαρίζετε και τις τσίχλες που είναι κατάμαυρες μπροστά από το μαγαζί σας; Δεν σας ενοχλούν;». Με κοίταξε σαν να της μιλούσα σε ξένη γλώσσα. Σήκωσε τους ώμους της και μπήκε μέσα στο μαγαζί. Κατά σύμπτωση την επόμενη μέρα, κατεβαίνοντας από την Πόρτα Ρεμούντα, βλέπω πίσω από το δημαρχείο έναν κύριο με ένα κοντάρι και στο τέλος του κονταριού μια κοφτερή λίμα. Τον συνεχάρη που είχε ανακαλύψει τρόπο να βγάζει της μαστίχες από τις πλάκες του πεζοδρομίου και μου είπε: «Είμαι ιδιώτης και πολλοί από εμάς της βγάζουμε γιατί δεν είναι ωραίο να τις βλέπουν οι τουρίστες και για μας ακόμη. Απόρησα και λυπήθηκα που υπάρχουν τόσο λίγοι να ενδιαφέρονται για το νησί μας». Η Κέρκυρα έχει μεγάλη ιστορία, οι μισοί Κερκυραίοι είναι υπέροχοι μουσικοί, ενώ έχει αναδείξει κορυφαίες προσωπικότητες σε όλους τους τομείς. Η Κέρκυρα είναι ένα από τα ωραιότερα νησιά στον κόσμο. Οχι επειδή είναι η ιδιαίτερη πατρίδα μου, αλλά επειδή η πόλη προσφέρει μεγάλη ιστορία και τη φυσική της ομορφιά. Πλησιάζοντας με το πλοίο βλέπεις το παρελθόν αυτού του νησιού και σου προκαλεί δέος. Υπάρχει άλλο νησί να έχει κρατήσει την κοσμοπολίτικη ζωή με τα επιβλητικά ωραία μεγάλα κτίρια, τα φρούρια, τα παλάτια μέσα σε ένα μικρό περίπατο; Να πω κάτι για το παλαιό φρούριο που είναι από τις σπουδαιότερες ενετικές οχυρώσεις στη Μεσόγειο. Εδώ και πολλά χρόνια από την πρόσοψη αυτού του αξιοθαύμαστου φρουρίου που περιβάλλεται από τεράστιες πέτρες, αν και μία από αυτές της πέτρες -ένας ογκόλιθος τοπικής ιστορίας- έχει πέσει. Και τι γίνεται;
Ας μην ξεχνάμε την ιστορία αυτού του επιβλητικού φρουρίου που από την αρχαιότητα όχι μόνο στάθηκε φρουρός των κατοίκων αλλά και στα νεότερα χρόνια, π.χ. στη δεκαετία του ‘60 μας έδινε πολλές χαρές σε μεγάλες γιορτές. Ποιος από τους παλαιούς δεν θυμάται τα γλέντια που γίνονταν το Πάσχα μέσα στο φρούριο; Η βραδιά της Αναστάσεως ήταν μαγευτική, όλοι φτωχοί και πλούσιοι έκαναν ανάσταση μαζί. Το κύμα των ανθρώπων που έβγαινε από το φρούριο μετά την Ανάσταση με αναμμένα τα κεράκια τους ήταν σαν παραμύθι.
Από ό,τι πληροφορήθηκα η UNESCO προσέφερε χρήματα για να φέρουμε την τεράστια πέτρα που έφυγε από την πρώτη σειρά της πρόσοψης του φρουρίου, στην Πλατεία. Μετά τον ένα χρόνο που δεν έγινε τίποτε, ίσως από αδιαφορία ή καλύτερα να πούμε από ανικανότητα, τα χρήματα επιστράφηκαν στην UNESCO. Το κονδύλι δόθηκε στη Ρόδο για να φτιαχτεί ο δρόμος των Ιπποτών. Οι Ροδίτες ξακουστοί για την αγάπη για τη Ρόδο και την ικανότητά τους κατάφεραν να τον ομορφύνουν. Σας θυμίζω επίσης το χαμένο κονδύλι που πάλι πρόσφερε η UNESCO για την αναστήλωση του Κάβο Σίδερο, που οι αρχές το αγνόησαν και δυστυχώς έχει καταστραφεί το τοίχωμα εδώ και πολλά χρόνια και δεν το αξιοποίησαν λες και θα το πλήρωναν από την τσέπη τους.
Από ό,τι μου ανέφεραν, η ίδια αδιαφορία και εγκατάλειψη υπάρχει και στο νέο φρούριο στο λιμάνι, καμιά έμπνευση να γίνει κάτι αξιόλογο ούτε για μουσείο ούτε για τουριστικό περίπτερο. Απλά αφήνουμε τα χόρτα να μεγαλώνουν, φωτισμός δεν υπάρχει και φοβόμαστε να το πλησιάσουμε. Τι απογοήτευση. Η Κέρκυρα αποδίδει ένα τεράστιο ποσό εσόδων στο κεντρικό ταμείο κάθε χρόνο. Η ανταπόδοση όμως από το κεντρικό κράτος είναι ελάχιστη. Και οι δημοτικοί άρχοντες; Και οι πολίτες του νησιού τι πράττουν - πλην εξαιρέσεων; Δεν καταλαβαίνετε εσείς που μείνατε στην Κέρκυρα ότι έχετε ιερή υποχρέωση να προφυλάξετε την Κέρκυρα και για εμάς που ξενιτευτήκαμε αλλά λατρεύουμε αυτόν τον τόπο;
Αννα Μπούρλα Ναλτσατζιάν,
Κύριε διευθυντά
Και πάλι μια μικρή επίσκεψη στην αγαπημένη μου Κέρκυρα. Ολοι οι άνθρωποι που φύγαμε από τον τόπο που γεννηθήκαμε πάντα νοσταλγούμε και ελπίζουμε να ξαναγυρίσουμε. Πώς πέρασαν τρία καλοκαίρια από τότε που ήρθα. Αυτή τη φορά η Κέρκυρα μου φάνηκε λίγο πιο προσεγμένη στο ιστορικό κέντρο με την πεζοδρόμηση, με την εύκολη περιήγηση επισκεπτών στους δρόμους της παλαιάς πόλης. Μόνο που δεν λείπει το μωσαϊκό από τις τσίχλες στα πεζοδρόμια. Ενα πρωί κατέβηκα ενωρίς στο κέντρο και ρώτησα μια ωραία δεσποινίδα που έπλενε μπροστά από το μαγαζί που δούλευε, «γιατί δεν καθαρίζετε και τις τσίχλες που είναι κατάμαυρες μπροστά από το μαγαζί σας; Δεν σας ενοχλούν;». Με κοίταξε σαν να της μιλούσα σε ξένη γλώσσα. Σήκωσε τους ώμους της και μπήκε μέσα στο μαγαζί. Κατά σύμπτωση την επόμενη μέρα, κατεβαίνοντας από την Πόρτα Ρεμούντα, βλέπω πίσω από το δημαρχείο έναν κύριο με ένα κοντάρι και στο τέλος του κονταριού μια κοφτερή λίμα. Τον συνεχάρη που είχε ανακαλύψει τρόπο να βγάζει της μαστίχες από τις πλάκες του πεζοδρομίου και μου είπε: «Είμαι ιδιώτης και πολλοί από εμάς της βγάζουμε γιατί δεν είναι ωραίο να τις βλέπουν οι τουρίστες και για μας ακόμη. Απόρησα και λυπήθηκα που υπάρχουν τόσο λίγοι να ενδιαφέρονται για το νησί μας». Η Κέρκυρα έχει μεγάλη ιστορία, οι μισοί Κερκυραίοι είναι υπέροχοι μουσικοί, ενώ έχει αναδείξει κορυφαίες προσωπικότητες σε όλους τους τομείς. Η Κέρκυρα είναι ένα από τα ωραιότερα νησιά στον κόσμο. Οχι επειδή είναι η ιδιαίτερη πατρίδα μου, αλλά επειδή η πόλη προσφέρει μεγάλη ιστορία και τη φυσική της ομορφιά. Πλησιάζοντας με το πλοίο βλέπεις το παρελθόν αυτού του νησιού και σου προκαλεί δέος. Υπάρχει άλλο νησί να έχει κρατήσει την κοσμοπολίτικη ζωή με τα επιβλητικά ωραία μεγάλα κτίρια, τα φρούρια, τα παλάτια μέσα σε ένα μικρό περίπατο; Να πω κάτι για το παλαιό φρούριο που είναι από τις σπουδαιότερες ενετικές οχυρώσεις στη Μεσόγειο. Εδώ και πολλά χρόνια από την πρόσοψη αυτού του αξιοθαύμαστου φρουρίου που περιβάλλεται από τεράστιες πέτρες, αν και μία από αυτές της πέτρες -ένας ογκόλιθος τοπικής ιστορίας- έχει πέσει. Και τι γίνεται;
Ας μην ξεχνάμε την ιστορία αυτού του επιβλητικού φρουρίου που από την αρχαιότητα όχι μόνο στάθηκε φρουρός των κατοίκων αλλά και στα νεότερα χρόνια, π.χ. στη δεκαετία του ‘60 μας έδινε πολλές χαρές σε μεγάλες γιορτές. Ποιος από τους παλαιούς δεν θυμάται τα γλέντια που γίνονταν το Πάσχα μέσα στο φρούριο; Η βραδιά της Αναστάσεως ήταν μαγευτική, όλοι φτωχοί και πλούσιοι έκαναν ανάσταση μαζί. Το κύμα των ανθρώπων που έβγαινε από το φρούριο μετά την Ανάσταση με αναμμένα τα κεράκια τους ήταν σαν παραμύθι.
Από ό,τι πληροφορήθηκα η UNESCO προσέφερε χρήματα για να φέρουμε την τεράστια πέτρα που έφυγε από την πρώτη σειρά της πρόσοψης του φρουρίου, στην Πλατεία. Μετά τον ένα χρόνο που δεν έγινε τίποτε, ίσως από αδιαφορία ή καλύτερα να πούμε από ανικανότητα, τα χρήματα επιστράφηκαν στην UNESCO. Το κονδύλι δόθηκε στη Ρόδο για να φτιαχτεί ο δρόμος των Ιπποτών. Οι Ροδίτες ξακουστοί για την αγάπη για τη Ρόδο και την ικανότητά τους κατάφεραν να τον ομορφύνουν. Σας θυμίζω επίσης το χαμένο κονδύλι που πάλι πρόσφερε η UNESCO για την αναστήλωση του Κάβο Σίδερο, που οι αρχές το αγνόησαν και δυστυχώς έχει καταστραφεί το τοίχωμα εδώ και πολλά χρόνια και δεν το αξιοποίησαν λες και θα το πλήρωναν από την τσέπη τους.
Από ό,τι μου ανέφεραν, η ίδια αδιαφορία και εγκατάλειψη υπάρχει και στο νέο φρούριο στο λιμάνι, καμιά έμπνευση να γίνει κάτι αξιόλογο ούτε για μουσείο ούτε για τουριστικό περίπτερο. Απλά αφήνουμε τα χόρτα να μεγαλώνουν, φωτισμός δεν υπάρχει και φοβόμαστε να το πλησιάσουμε. Τι απογοήτευση. Η Κέρκυρα αποδίδει ένα τεράστιο ποσό εσόδων στο κεντρικό ταμείο κάθε χρόνο. Η ανταπόδοση όμως από το κεντρικό κράτος είναι ελάχιστη. Και οι δημοτικοί άρχοντες; Και οι πολίτες του νησιού τι πράττουν - πλην εξαιρέσεων; Δεν καταλαβαίνετε εσείς που μείνατε στην Κέρκυρα ότι έχετε ιερή υποχρέωση να προφυλάξετε την Κέρκυρα και για εμάς που ξενιτευτήκαμε αλλά λατρεύουμε αυτόν τον τόπο;
Αννα Μπούρλα Ναλτσατζιάν,
Zωγράφος, κόρη του ζωγράφου Σαρκή
2.
Την επόμενη ημέρα, 7 Απριλίου, περί ώρα 11 π.μ. εξαιτίας της φλεγόμενης βενζίνης που χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί κάνοντας την όλη κατάσταση ανυπόφορη, υποχρεωθήκαμε να παραδοθούμε.
Ενας συμπολεμιστής μου (ονόματι Μίγος από τη Μεσοχώρα) προσπάθησε να περάσει πιο μπροστά και την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου μια σφαίρα τον τραυμάτισε θανάσιμα. Οι δύο ή τρεις πρώτοι οι οποίοι βγήκαν έξω τούς πυροβόλησαν οι Γερμανοί και τους σκότωσαν. Κατόπιν μας μετέφεραν αιχμαλώτους, στην Ανω Τζουμαγιά της Βουλγαρίας.
Ενώ βρισκόμασταν εκεί αιχμάλωτοι, ένας Γερμανός ταγματάρχης ζήτησε από τον Ελληνα ανθυπίατρο, ο οποίος ήταν διερμηνέας, να του πει ποιος σκοπευτής με το αντιαεροπορικό του οχυρού Ιστίμπεη κατέρριψε αεροπλάνα γερμανικά. Ο ανθυπίατρος είπε στον ονόματι Τσινής να βγει και να αναφερθεί, όπως και έγινε.
Ο Γερμανός ταγματάρχης, αφού έπλεξε το εγκώμιο του Τσινή για τη γενναιότητά του με την οποία πολέμησε παρά τον απηρχαιωμένο εξοπλισμό, τον συνεχάρη για το άψογο των βολών του.
Παρά τη συνθηκολόγηση, δεν μας άφησαν όλους να φύγουμε αμέσως αλλά μετά μερικές ήμερες (εκτιμώ λόγω τραυματισμού). Στη συνέχεια, από το Πετρίτσι με τα πόδια εμείς και οι Γερμανοί με τις μοτοσικλέτες μάς μετάφεραν στις Σέρρες. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής είχαμε διψάσει τόσο πολύ (ήδη ήταν μήνας Μάιος και έκανε ζέστη), ήπιαμε νερό από τον Στρυμόνα ποταμό ενώ τα πτώματα περνούσαν από εμπρός μας.
Στη συνέχεια μεταφερθήκαμε στη Θεσσαλονίκη, κατόπιν με πεζοπορία τριών ημερών από Θεσσαλονίκη έφτασα στο χωριό Κυπάρισσο Λαρίσης, όπου και ζω μέχρι σήμερα.
Αναφέρω ακόμη τρία (3) ονόματα συμπολεμιστών μου που θυμάμαι: Στεργιόπουλος, Παράσχος Λάμπρος και Γωγάκος.
Μετά την απελευθέρωση κατατάχθηκα στον τακτικό στρατό, όπου και υπηρέτησα για ένα έτος στη Λάρισα.
ΥΓ.: Τώρα που κλείνω έναν αιώνα ζωής και βλέποντας την πατρίδα μου να είναι και πάλι σκλαβωμένη οικονομικά, όπως και το 1897, θεωρώ ότι είναι χρέος μου να φωνάξω και να πω «Μάνα Ελλάδα, μην ξεχνάς τα παιδιά σου».
Η πατρίδα δεν με τίμησε για την προσφορά μου ούτε με ένα χαρτί, έτσι για να θυμίζει στου απογόνους μου την αληθινή ιστορία και όχι την ιστορία που γράφουν οι λίγοι για του ολίγους. Για μένα και πολλούς άλλους στρατιώτες δεν υπάρχει καμιά αναφορά, λυπάμαι.
Η Ελλάδα ανήκει σε όλους τους απανταχού Ελληνες.
Κωνσταντινος Γκόβαρης
4.
ότι ο ΕΛΑΣ (στρατιωτικό σκέλος του ΕΑΜ), με επικεφαλής τον Μάρκο Βαφειάδη και τον συνταγματάρχη Μπακιρτζή, εισήλθε στη Θεσσαλονίκη χωρίς να μεσολαβήσουν μάχες, δεδομένου ότι τότε έφευγαν συντεταγμένα οι Γερμανοί από την Ελλάδα. Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να θεωρείται κατόρθωμα η ανεμπόδιστη είσοδος ένοπλων αντιστασιακών ανταρτών στην πόλη, ούτε αποτελεί γεγονός αξιόλογο για εορτασμό. Οι Γάλλοι γιορτάζουν την απελευθέρωσή τους γιατί έγιναν μάχες για να επιτευχθεί. Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης γιορτάζεται δικαιολογημένα την 26η Οκτωβρίου και παραπέμπει στο 1912.
Για τις ενέργειες του ΕΛΑΣ στη Μακεδονία ο Θ. Μακρίδης, επιτελάρχης του Στ. Σαράφη, μετά την Κατοχή ανέφερε: «[…] οι Γερμανοί που υποχωρούσαν, είχαν κυκλωθεί εκεί στη Μακεδονία και μπορούσαν να εξοντωθούν. […]. Αλλά ο Μάρκος και ο Μπακιρτζής προτίμησαν να τρέξουν στη Θεσσαλονίκη, που μπορούσαν να την έχουν οποιαδήποτε στιγμή στα χέρια τους, αντί να εξοντώσουν τις κυκλωμένες γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή τους». Εξάλλου και ο Ν. Πλαστήρας τα Χριστούγεννα του 1944 στην ιστορική σύσκεψη που προκάλεσε ο Τσώρτσιλ, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, αμφισβήτησε ευθέως την όποια συμβολή του ΕΛΑΣ στην αποχώρηση των Γερμανών, δεδομένου, όπως είπε, ότι «οι Γερμανοί μόνοι τους αποφάσισαν να φύγουν, δεν τους έδιωξε ο ΕΛΑΣ»!
Φαίνεται ότι από κάποιους επιδιώκεται να αντικατασταθεί η εθνική εορτή του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου –που γιορτάσαμε πριν από λίγες ημέρες– το οποίο είπε ο Ι. Μεταξάς και ακολούθησε σύσσωμος ο ελληνικός λαός, από μια γιορτή «της απελευθέρωσής της» με αναφορά στον ΕΛΑΣ. Αυτό το θεωρώ υποβολιμαίο, υποκρύπτει κομματικές σκοπιμότητες και διαστρέφει την αληθινή ιστορία.
Δημ. Καραμήτσος, Ομ. καθηγητής ΑΠΘ, συγγραφέας
Κατόπιν, πήγε ο οπλοδιορθωτής Γκολφινόπουλος στη θυρίδα Π18 να επισκευάσει το οπλοπολυβόλο. Ομως εισήλθε μια οβίδα από τη θυρίδα και τον τραυμάτισε θανάσιμα. Οταν ο νοσοκόμος μού μετέφερε το δυσάρεστο νέο, μου είπε πόσο τυχερός ήμουν, έκανα τον σταυρό μου και ευχαρίστησα τον Θεό που εγώ ζούσα με τραύματα.
Την επόμενη ημέρα, 7 Απριλίου, περί ώρα 11 π.μ. εξαιτίας της φλεγόμενης βενζίνης που χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί κάνοντας την όλη κατάσταση ανυπόφορη, υποχρεωθήκαμε να παραδοθούμε.
Ενας συμπολεμιστής μου (ονόματι Μίγος από τη Μεσοχώρα) προσπάθησε να περάσει πιο μπροστά και την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου μια σφαίρα τον τραυμάτισε θανάσιμα. Οι δύο ή τρεις πρώτοι οι οποίοι βγήκαν έξω τούς πυροβόλησαν οι Γερμανοί και τους σκότωσαν. Κατόπιν μας μετέφεραν αιχμαλώτους, στην Ανω Τζουμαγιά της Βουλγαρίας.
Ενώ βρισκόμασταν εκεί αιχμάλωτοι, ένας Γερμανός ταγματάρχης ζήτησε από τον Ελληνα ανθυπίατρο, ο οποίος ήταν διερμηνέας, να του πει ποιος σκοπευτής με το αντιαεροπορικό του οχυρού Ιστίμπεη κατέρριψε αεροπλάνα γερμανικά. Ο ανθυπίατρος είπε στον ονόματι Τσινής να βγει και να αναφερθεί, όπως και έγινε.
Ο Γερμανός ταγματάρχης, αφού έπλεξε το εγκώμιο του Τσινή για τη γενναιότητά του με την οποία πολέμησε παρά τον απηρχαιωμένο εξοπλισμό, τον συνεχάρη για το άψογο των βολών του.
Παρά τη συνθηκολόγηση, δεν μας άφησαν όλους να φύγουμε αμέσως αλλά μετά μερικές ήμερες (εκτιμώ λόγω τραυματισμού). Στη συνέχεια, από το Πετρίτσι με τα πόδια εμείς και οι Γερμανοί με τις μοτοσικλέτες μάς μετάφεραν στις Σέρρες. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής είχαμε διψάσει τόσο πολύ (ήδη ήταν μήνας Μάιος και έκανε ζέστη), ήπιαμε νερό από τον Στρυμόνα ποταμό ενώ τα πτώματα περνούσαν από εμπρός μας.
Στη συνέχεια μεταφερθήκαμε στη Θεσσαλονίκη, κατόπιν με πεζοπορία τριών ημερών από Θεσσαλονίκη έφτασα στο χωριό Κυπάρισσο Λαρίσης, όπου και ζω μέχρι σήμερα.
Αναφέρω ακόμη τρία (3) ονόματα συμπολεμιστών μου που θυμάμαι: Στεργιόπουλος, Παράσχος Λάμπρος και Γωγάκος.
Μετά την απελευθέρωση κατατάχθηκα στον τακτικό στρατό, όπου και υπηρέτησα για ένα έτος στη Λάρισα.
ΥΓ.: Τώρα που κλείνω έναν αιώνα ζωής και βλέποντας την πατρίδα μου να είναι και πάλι σκλαβωμένη οικονομικά, όπως και το 1897, θεωρώ ότι είναι χρέος μου να φωνάξω και να πω «Μάνα Ελλάδα, μην ξεχνάς τα παιδιά σου».
Η πατρίδα δεν με τίμησε για την προσφορά μου ούτε με ένα χαρτί, έτσι για να θυμίζει στου απογόνους μου την αληθινή ιστορία και όχι την ιστορία που γράφουν οι λίγοι για του ολίγους. Για μένα και πολλούς άλλους στρατιώτες δεν υπάρχει καμιά αναφορά, λυπάμαι.
Η Ελλάδα ανήκει σε όλους τους απανταχού Ελληνες.
Κωνσταντινος Γκόβαρης
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/11/17
3.
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/11/17 |
4.
Για τις ενέργειες του ΕΛΑΣ στη Μακεδονία ο Θ. Μακρίδης, επιτελάρχης του Στ. Σαράφη, μετά την Κατοχή ανέφερε: «[…] οι Γερμανοί που υποχωρούσαν, είχαν κυκλωθεί εκεί στη Μακεδονία και μπορούσαν να εξοντωθούν. […]. Αλλά ο Μάρκος και ο Μπακιρτζής προτίμησαν να τρέξουν στη Θεσσαλονίκη, που μπορούσαν να την έχουν οποιαδήποτε στιγμή στα χέρια τους, αντί να εξοντώσουν τις κυκλωμένες γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή τους». Εξάλλου και ο Ν. Πλαστήρας τα Χριστούγεννα του 1944 στην ιστορική σύσκεψη που προκάλεσε ο Τσώρτσιλ, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, αμφισβήτησε ευθέως την όποια συμβολή του ΕΛΑΣ στην αποχώρηση των Γερμανών, δεδομένου, όπως είπε, ότι «οι Γερμανοί μόνοι τους αποφάσισαν να φύγουν, δεν τους έδιωξε ο ΕΛΑΣ»!
Φαίνεται ότι από κάποιους επιδιώκεται να αντικατασταθεί η εθνική εορτή του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου –που γιορτάσαμε πριν από λίγες ημέρες– το οποίο είπε ο Ι. Μεταξάς και ακολούθησε σύσσωμος ο ελληνικός λαός, από μια γιορτή «της απελευθέρωσής της» με αναφορά στον ΕΛΑΣ. Αυτό το θεωρώ υποβολιμαίο, υποκρύπτει κομματικές σκοπιμότητες και διαστρέφει την αληθινή ιστορία.
Δημ. Καραμήτσος, Ομ. καθηγητής ΑΠΘ, συγγραφέας
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/11/17
5.
6
νόμιμοι εντεταλμένοι αστυνομικοί επ’ αυτοφώρω να διαπράττουν εγκληματικές πράξεις, τότε η ανωτάτη αρχή δίδει τη σχετική εντολή να τους αφήσουν ελεύθερους. Αρα έχουν εκ των πραγμάτων την «εντολή» να συνεχίζουν το καταστροφικό τους «έργο».
Θερμά συγχαρητήρια λοιπόν στους «υπευθύνους». Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί είχε ψηφίσει έναν νόμο που αναφερόταν στους αναρχικούς που έσπαγαν καταστήματα, αυτοκίνητα κ.λπ. κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων.
Ο νόμος έλεγε ότι όποιος διαπράττει τέτοιου είδους πράξεις θα πρέπει να πληρώνει τα σπασμένα και εάν δεν έχει τη δυνατότητα τότε πηγαίνει φυλακή, εάν είναι ανήλικος θα πρέπει να πληρώνουν οι γονείς.
Ετσι κι έγινε, εφαρμόστηκε ο νόμος. Πριν από λίγο καιρό αναρχικοί έκαψαν ένα αστυνομικό αυτοκίνητο, συνέλαβαν τον συνένοχο, διότι ο ένοχος κατόρθωσε να διαφύγει προσωρινά, αναζητείται. Λοιπόν, ο ένοχος δικάστηκε, ερήμην σε 7 χρόνια κάθειρξη, ο δε συνένοχος σε φυλάκιση 3 χρόνων.
Στην Ελλάδα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν θα έπρεπε αυτεπαγγέλτως να επεμβαίνει η Δικαιοσύνη; Εχω μία απορία, αλήθεια, ποιος τροφοδοτεί τους αναρχικούς κουκουλοφόρους Ελληνες και ξένους, μέσα στο Πολυτεχνείο, με τρόφιμα, πυρομαχικά για την κατασκευή μολότοφ, που κάθε βράδυ επιτίθενται στους εξαίρετους αστυνομικούς που προσπαθούν να πράξουν το καθήκον τους;
Δημήτρης Σκεπαρνιάς, Γενεύη
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/11/17 |
Θερμά συγχαρητήρια λοιπόν στους «υπευθύνους». Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί είχε ψηφίσει έναν νόμο που αναφερόταν στους αναρχικούς που έσπαγαν καταστήματα, αυτοκίνητα κ.λπ. κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων.
Ο νόμος έλεγε ότι όποιος διαπράττει τέτοιου είδους πράξεις θα πρέπει να πληρώνει τα σπασμένα και εάν δεν έχει τη δυνατότητα τότε πηγαίνει φυλακή, εάν είναι ανήλικος θα πρέπει να πληρώνουν οι γονείς.
Ετσι κι έγινε, εφαρμόστηκε ο νόμος. Πριν από λίγο καιρό αναρχικοί έκαψαν ένα αστυνομικό αυτοκίνητο, συνέλαβαν τον συνένοχο, διότι ο ένοχος κατόρθωσε να διαφύγει προσωρινά, αναζητείται. Λοιπόν, ο ένοχος δικάστηκε, ερήμην σε 7 χρόνια κάθειρξη, ο δε συνένοχος σε φυλάκιση 3 χρόνων.
Στην Ελλάδα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν θα έπρεπε αυτεπαγγέλτως να επεμβαίνει η Δικαιοσύνη; Εχω μία απορία, αλήθεια, ποιος τροφοδοτεί τους αναρχικούς κουκουλοφόρους Ελληνες και ξένους, μέσα στο Πολυτεχνείο, με τρόφιμα, πυρομαχικά για την κατασκευή μολότοφ, που κάθε βράδυ επιτίθενται στους εξαίρετους αστυνομικούς που προσπαθούν να πράξουν το καθήκον τους;
Δημήτρης Σκεπαρνιάς, Γενεύη
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/11/17
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου