"....Όταν όμως στο ζήτημα τής σχέσης των Ελλήνων με τα φάρμακα σε ατομικό και θεσμικό επίπεδο, το μάρμαρο καλείται να πληρώσει ο κ. Πικραμμένος, τότε, μαζί με το πικρό χαμόγελο, καθίσταται βέβαιον πως η χώρα δεν ημπορεί να πιεί το πικρόν ποτήριον της ορθολογικής αναλύσεως, αλλά προτιμά τον ξανθόν αφρόν του πολλάκις χτυπημένου μαύρου ζύθου!..."

Από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 17-18/02/18

Σπίλωση καί συνωμοσιολογία 

η παλιά τέχνη της Αριστεράς

Του Παύλου Τιμοθέου

ΤΟ ΜΕΓΑ δυστύχημα με τη Νονartis είναι πως δεν παράγει φάρμακα γιά την άνοησίαν καιί την ύποκρισίαν.Έτι χειρότερον πως δεν μπορεί να συμπεριλάβει στο στάδιο δοκιμών σε ανθρώπους διά φάρμακα κατά του καρκίνου του λαϊκισμού και του ψεύδους μέλη της παρούσας κυβερνήσεως, τα αποτελέσματα θά αναδείκνυαν μέ εναργέστατον τρόπον πως η χημεία, οργανική καί ανόργανος, υποχωρούν κατά κράτος στην ικανότητα της εν Ελλάδι Αριστεράς διά σπίλωσιν, διασυρμόν και αποκλεισμόν, η οποία πλέον τρέφεται και από τον κυνισμόν της εξουσίας. Το έκαμαν στους ιδικούς των, όταν τούς έστελναν ντροπιασμένους ως χαφιέδες των ΗΠΑ στην Τασκένδη.Τον Βενιζέλο και το Γεωργιάδη θα λυπηθούν;

Η διαχείρισις του ζητήματος θά ήταν απλά κορυφαίο παράδειγμα πολιτικού αμοραλισμού, αν δεν προέβαλλε την ουσίαν του πολιτικού προβλήματος, δηλαδή την άνυπαρξίαν πολιτικής.

Γιατί γίνεται η φασαρία; Γιατί υπήρχε και υπάρχει υπερβολική φαρμακευτική δαπάνη στην Ελλάδα, που έγινε προσπάθεια να περισταλεί γιά οίκονομικούς και όχι γιά ιατρικούς λόγους; Γιατί η ύπερσυνταγογράφηση έκανε τους Έλληνες ανεπιθύμητους ασθενείς σε νοσοκομεία της Ευρώπης (Σουηδία) λόγω του υψηλού φορτίου ανθεκτικών στελεχών σε λοιμώξεις που προκαλεί η κατάχρηση των αντιβιοτικών; Είναι η συζήτηση γιά τη χρήση πανάκριβων αντικαρκινικών φαρμάκων σε ασθενείς τελικού σταδίου, που απλά επιτείνουν τον επιθανάτιο πόνο ασθενών και συνοδών, ενώ η συζήτηση σε άλλες χώρες έχει προχωρήσει στην πρόληψη (μειωμένοι καρκίνοι εντέρου και πνεύμονος) και στην παρηγορητικήν διαχείρισιν των ασθενών (Ολλανδία); Μήπως εξελίσσεται ο διάλογος γιά την ανατροπή κακών συνηθειών και την αναβάθμιση της δημόσιας υγείας (μέτρα κατά του καπνίσματος {Μπουτάρειον ανέκδοτονί} και της πανδημίας του σακχάρου/παχυσαρκίας); Σε καμμία περίπτωση! Τίποτε από όλα αυτά!

Τίθεται μήπως κατά πρόσωπον το ζήτημα της συμπεριφοράς τμήματος (σημαντικού;) του Ιατρικού προσωπικού, που καθόλου δεν απέχει από την σεσημασμένην διαφθοράν στο όνομα του προσωπικού κέρδους! Ακούμπησε κανείς το φαινόμενο που υποκινούν με περισσήν άνεσιν ιατροί διά την αντίσταση στα γενόσημα, όταν χώρες πολύ πλουσιότερες και με άνωτέραν δημόσιον ύγείαν τα χρησιμοποιούν κατά κόρον και όχι γιατί είναι υπό επιτροπείαν; Τί έχει άραγε αλλάξει στά χρόνια της ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κυβερνήσεως άπό πλευράς νοοτροπίας στον κλάδο της υγείας; Σταμάτησαν οι ιατρικοί επισκέπτες να περιφέρονται σε νοσοκομεία και Ιατρεία; Σταμάτησαν τα συνέδρια, στα όποια ένίοτε καί μέ περισσό θράσος μεγαλογιατροί/καθηγητάδες απαιτούν σουίτες και υπερπτήσεις πάνω από Μανχάτταν; Ανθεί ή όχί το μαύρον, κατάμαυρον χρήμα στην περίθαλψη και μάλιστα με χρήσιν κρατικών υποδομών;

Με τίποτε από αυτά δεν επέλεξε ή δεν θέλησε να συγκρουστεί η κυβέρνησις των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και οι όποιες καινοτομίες εισήχθησαν από τους προηγούμενους, δυστυχώς κατ' ανάγκην και έντολήν! Γιατί να το έκαναν άλλωστε; Τούς ενδιαφέρουν αυτά περισσότερον άπό τήν έξουσίαν; Βεβαίως όχι! Το μείζον είναι νά διασύρουν μέ έωλα επιχειρήματα τους πολιτικούς των αντιπάλους.

Η έρευνα και η ανάπτυξη νέων φαρμάκων είναι μία ιδιαίτερα ακριβή και χρονοβόρα διαδικασία. Γιά να προσανατολιστούν προς τα εκεί τα τεράστια αναγκαία κεφάλαια πρέπει να υπάρχει η ελπίς του κέρδους. Το γνώριζε πολύ καλά ο ομογενής Μιχαήλ Ζάχαρης (Michael Jaharis), κορυφαία προσωπικότητα στο χώρο μέχρι το θάνατό του πριν άπό δύο χρόνια. Διαφορετικά θά είχαμε καταλήξει Σοβιετική Ένωσις που δεν πρόσφερε και τίποτε σημαντικό στον τομέα των φαρμάκων. Τούτο βεβαίως δεν αναιρεί την σημασίαν των κρατικών εργαστηρίων στην βασικήν έρευναν και δεν σημαίνει πως και παρενέργειες και κακές πρακτικές θα υπάρχουν από την πλευρά των εταιρειών. Προς τούτο οι κυβερνήσεις και επενδύουν (π.χ.Τhe Crick Institute στο Λονδίνο) συνεργαζόμενες με εταιρείες αλλά και λαμβάνουν τά μέτρα τους. Αυτό στην ουσία θα έπρεπε να είχαν κάνει οι ελληνικές κυβερνήσεις πριν από την χρεωκοπία, αλλά καί τώρα, και όχι να πετάνε κρέας στα θηρία της χυδαίας επικαιρότητος.

Όταν όμως στο ζήτημα τής σχέσης των Ελλήνων με τα φάρμακα σε ατομικό και θεσμικό επίπεδο, το μάρμαρο καλείται να πληρώσει ο κ. Πικραμμένος, τότε, μαζί με το πικρό χαμόγελο, καθίσταται βέβαιον πως η χώρα δεν ημπορεί να πιεί το πικρόν ποτήριον της ορθολογικής αναλύσεως, αλλά προτιμά τον ξανθόν αφρόν του πολλάκις χτυπημένου μαύρου ζύθου!