Από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"
 |
| "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ", 20-21/10/17 |
ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΡΙΑ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ...
Της Ζέζας Ζήκου
Μπορεί ο Ντόναλντ Τραμπ να εγκωμίασε υποδεχόμενος στον Λευκό Οίκο τον Ερντογάν ως τον ηγέτη μιας μεγάλης δύναμης και συμμάχου χώρας των ΗΠΑ και τον Αλέξη Τσίπρα ως τον «ικέτη» ενός αρχαίου πολιτισμού μιας φίλης χώρας... Ωστόσο ο ιστορικός ηγέτης Μάο Τσε Τουνγκ, θυμοσόφων όταν δεν ησχολείτο με την εξόντωση των αντιπάλων του, έλεγε ότι όταν από το δάσος λείπει το λιοντάρι τον ρόλο του αναλαμβάνει ο πίθηκος. Πρόκειται, ασφαλώς, για αναγκαιότητα αδήριτη, διότι αλλιώς προκύπτει χάος. Στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη της σήμερον, που οι δημοκρατικοί πολιτικοί ηγέτες αποτελούν είδος προς εξαφάνιση, ανέκυψε ως αναγκαία μορφή ο Ντόναλντ Τραμπ. Δεν θα ταράξω την αισιοδόξία του ευρωπαϊκού κατεστημένου, ούτε άλλωστε μπορώ. Αλλά, όπως έχω ήδη επισημάνει,
και n συγκεκριμένη πολιτική εξέλιξη στην Αυστρία με τον θρίαμβο του επικίνδυνου ωραιοπαθούς Σεμπάστιαν Κουρτς, που επιδιώκει να συγκυβερνήσει με το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας, επιβεβαιώνει το διογκούμενο ρεύμα εθνικιστών της νέας Δεξιάς στην Ευρώπη.
Η οικονομική επιβίωση της Ελλάδας και η ασφάλεια της αναμφιβόλως εξαρτώνται από τις τροπές των νυν, αλλά και των ευρύτερων συμφερόντων των συμμάχων και δανειστών μας, αλλά η Ευρώπη δεν είναι δυνατόν να παράσχει καμία εγγύηση στή χώρα μας έναντι της Τουρκίας. Και η ασφάλεια της Ελλάδας είναι το πρώτιστο των ζητημάτων. Στην παρούσα φάση μόνον η Ουάσινγκτον μπορεί να διαδραματίσει ρόλο αξιόπιστου συμμάχου. Οι συμπάθειες και οι αντιπάθειες για την πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ και του Ερντογάν είναι εφηβικές ηλιθιότητες ή φαντασιώσεις ανιστόρητων κύκλων που κυκλοφορούν εντός του ΕΛΙΑΜΕΠ. Η ασφάλεια της Ελλάδας δεν κρίνεται από τις διακηρύξεις του Βερολίνου και των Βρυξελλών, αλλά από τη γεωγραφία.
Προφανώς, οι ιδεόπληκτοι εκσυγχρονιστές της Ε.Ε. κάπου αγνόησαν ότι στις διεθνείς σχέσεις υπάρχει κάτι που ονομάζεται «πραγματιστική πολιτική». Πέραν τούτου, ο πρόεδρος Τραμπ διόλου δεν προεξήγγειλε τη διάλυση του NATO. Είπε το αυτονόητο, ότι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι για να έχουν την προστασία της αμερικανικής πυρηνικής ομπρέλας, πρέπει να είναι συνεπείς στη δέσμευση τους να δαπανούν το 2% του ΑΕΠ για την κοινή άμυνα και αυτό συμβαίνει μόνον με .. πέντε χώρες - μία εκ των οποίων και η Ελλάδα και όχι η Γερμανία. Το πολιτικό μας σύστημα έχει αποδεχθεί απολύτως την ευρωπαϊκή αναγκαιότητα, που κάθε κόμμα ερμηνεύει διαφορετικά, ανάλογα με τις εμμονές του και τα συμφέροντα των κοινωνικών ομάδων που το υποστηρίζουν. Καθ' όσον αφορά στη μεταξύ μας αντιπαράθεση, όσο άναρθρη και εάν είναι αυτή και ενίοτε χυδαία, από το επίπεδο αρχηγών στο Κοινοβούλιο έως το τελευταίο συνοικιακό καφενείο, μένουμε σταθερά κάτω από τη βαριά σκιά του Ερντογάν. Ομως, το πρόβλημα έχει ανακύψει και ο Τσίπρας ορθώς προσέφυγε ξανά στην προστάτιδα δύναμη, όπως συμβαίνει παρ' ημίν εδώ και αιώνες.
Η οικονομική επιβίωση της Ελλάδας και η ασφάλεια της αναμφιβόλως εξαρτώνται από τις τροπές των νυν, αλλά και των ευρύτερων συμφερόντων των συμμάχων και δανειστών μας, αλλά η Ευρώπη δεν είναι δυνατόν να παράσχει καμία εγγύηση στή χώρα μας έναντι της Τουρκίας. Και η ασφάλεια της Ελλάδας είναι το πρώτιστο των ζητημάτων. Στην παρούσα φάση μόνον η Ουάσινγκτον μπορεί να διαδραματίσει ρόλο αξιόπιστου συμμάχου. Οι συμπάθειες και οι αντιπάθειες για την πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ και του Ερντογάν είναι εφηβικές ηλιθιότητες ή φαντασιώσεις ανιστόρητων κύκλων που κυκλοφορούν εντός του ΕΛΙΑΜΕΠ. Η ασφάλεια της Ελλάδας δεν κρίνεται από τις διακηρύξεις του Βερολίνου και των Βρυξελλών, αλλά από τη γεωγραφία.
Πριν από εβδομήντα χρόνια, τον Ιούνιο του 1947, σε ομιλία του στο Χάρβαρντ, ο τότε υπουργός Εξωτερικών, Τζορτζ Μάρσαλ, αναφερόταν στην επείγουσα ανάγκη οικονομικής βοήθειας προς την Ευρώπη. Ετσι προέκυψε το «Σχέδιο Μάρσαλ», που έσωσε στην κυριολεξία την καθημαγμέ-νη από τον πόλεμο ελεύθερη Ευρώπη. Δύο χρόνια αργότερα υπογραφόταν η ιδρυτική διακήρυξη του NATO, που άρρηκτα συνέδεε την ασφάλεια των ΗΠΑ και των υπερατλαντικών συμμάχων τους έναντι της τότε μείζονος σοβιετικής απειλής. Επειτα από επτά δεκαετίες το ευρωαμερικανικό ειδύλλιο εισήλθε σε φάση δεινής δοκιμασίας, αλλά το ελληνοαμερικανικό αναβιώνει... Ινσαλάχ.
Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
ΣΕ ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΠΟΥ ΜΙΚΡΑΙΝΕΙ
Του Κ.Ι. Αγγελόπουλου
Το 2013, ο Χελμουτ Σμιτ υποστήριξε ότι το «Μάαστριχτ» πρέπει να «διορθωθεί», ότι η Γερμανία πρέπει να σταματήσει να πιστεύει πως πρέπει να ηγεμονεύσει στην Ευρώπη και ότι, αν η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση εγκαταλειφθεί οριστικά και η Ενωση των Ευρωπαίων αποτύχει, τότε τα κράτη της θα καταντήσουν «περιθωριακές φιγούρες στην παγκόσμια πολιτική». Ο τελευταίος των σπουδαίων Ευρωπαίων πολιτικών ηγετών τόνισε ότι έτσι όπως πορευόταν η Ε.Ε. θα απουσίαζε τα ερχόμενα χρόνια από το «κοντσέρτο» των μεγάλων δυνάμεων στον κόσμο, όπου θα κυριαρχούσε η δυαρχία Ουάσινγκτον - Πεκίνου. Ο Χελμουτ Σμιτ ανέφερε ακόμη, δίνοντας έμφαση στο δημογραφικό ζήτημα, ότι στα μέσα του 21ου αιώνα κάθε επιμέρους ευρωπαϊκό έθνος θα εκπροσωπεί ένα κλάσμα μιας εκατοστιαίας μονάδας του παγκόσμιου πληθυσμού. Μόνο μια ενιαία Ευρώπη θα της έδινε ισχύ στον πλανήτη.
Ο ευφυής Γερμανός πολιτικός έχει ήδη δικαιωθεί κατά μέγα μέρος στις προβλέψεις του. Η ευρωπαϊκή «ενοποίηση» έχει τελματώσει, η εσωτερική συνοχή της Ε.Ε. έχει τρωθεί, η Ευρώπη δεν έχει αυτή την ώρα κανέναν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση μεγάλων, διεθνών γεωπολιτικών εξελίξεων, που αφορούν έως και τη Γηραιά Ηπειρο. Επιπλέον, ως ενιαία ευρωπαϊκή οντότητα, η Ε.Ε. δεν διαθέτει μια συγκεκριμένη παραγωγική θέση στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.
Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
ΣΕ ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΠΟΥ ΜΙΚΡΑΙΝΕΙ
Του Κ.Ι. Αγγελόπουλου
Το 2013, ο Χελμουτ Σμιτ υποστήριξε ότι το «Μάαστριχτ» πρέπει να «διορθωθεί», ότι η Γερμανία πρέπει να σταματήσει να πιστεύει πως πρέπει να ηγεμονεύσει στην Ευρώπη και ότι, αν η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση εγκαταλειφθεί οριστικά και η Ενωση των Ευρωπαίων αποτύχει, τότε τα κράτη της θα καταντήσουν «περιθωριακές φιγούρες στην παγκόσμια πολιτική». Ο τελευταίος των σπουδαίων Ευρωπαίων πολιτικών ηγετών τόνισε ότι έτσι όπως πορευόταν η Ε.Ε. θα απουσίαζε τα ερχόμενα χρόνια από το «κοντσέρτο» των μεγάλων δυνάμεων στον κόσμο, όπου θα κυριαρχούσε η δυαρχία Ουάσινγκτον - Πεκίνου. Ο Χελμουτ Σμιτ ανέφερε ακόμη, δίνοντας έμφαση στο δημογραφικό ζήτημα, ότι στα μέσα του 21ου αιώνα κάθε επιμέρους ευρωπαϊκό έθνος θα εκπροσωπεί ένα κλάσμα μιας εκατοστιαίας μονάδας του παγκόσμιου πληθυσμού. Μόνο μια ενιαία Ευρώπη θα της έδινε ισχύ στον πλανήτη.
Ο ευφυής Γερμανός πολιτικός έχει ήδη δικαιωθεί κατά μέγα μέρος στις προβλέψεις του. Η ευρωπαϊκή «ενοποίηση» έχει τελματώσει, η εσωτερική συνοχή της Ε.Ε. έχει τρωθεί, η Ευρώπη δεν έχει αυτή την ώρα κανέναν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση μεγάλων, διεθνών γεωπολιτικών εξελίξεων, που αφορούν έως και τη Γηραιά Ηπειρο. Επιπλέον, ως ενιαία ευρωπαϊκή οντότητα, η Ε.Ε. δεν διαθέτει μια συγκεκριμένη παραγωγική θέση στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.
Σε αυτό το σκηνικό ευρωπαϊκής στρατηγικής πολυμέρειας, η Αθήνα ακούει και την Ουάσινγκτον να μιλά για την ανάγκη ευρωατλαντικής «ενσωμάτωσης» των Δ. Βαλκανίων, με την Ε.Ε. να υιοθετεί αυτή τη θέση, πλην σαφώς ψευδόμενη όταν αναφέρεται σε προθέσεις της για διεύρυνση της με ΠΓΔΜ και Αλβανία. Αυτή την ώρα, λοιπόν, δεν είναι περίεργο που η Αθήνα υπολογίζει πρώτιστα στη «σταθερά» που εκπροσωπούν στην περιοχή μας οι ΗΠΑ. Αλλά, με δεδομένα τα μεγέθη των ελληνικών εξωτερικών υποθέσεων από τα Βαλκάνια έως την Αν. Μεσόγειο, η Αθήνα πρέπει να σχεδιάσει μια νέα στρατηγική. Σε αυτή θα λαμβάνεται σοβαρά υπόψη η στρατηγική σύγχυση στην Ε.Ε., η οποία όχι μόνο την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί, αλλά και μπορεί να προκαλέσει νέα προβλήματα στην εξωτερική πολιτική της χώρας μας.
Αυτή η κατάσταση μιας Ευρωπαϊκής Ενωσης που, αν δεν αλλάξει, κινδυνεύει με μαρασμό και σύνθλιψη της στις μυλόπετρες των Μεγάλων του 21ου αιώνα επηρεάζει ευθέως τις εξωτερικές υποθέσεις και την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας. Διότι η έλλειψη ενιαίας
στρατηγικής της Ε.Ε. αφήνει κενά, που συμπληρώνουν, δίπλα στις ΗΠΑ, οι επιμέρους σχεδιασμοί και φιλοδοξίες κρατών-μελών της Ενωσης και στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο και με την Τουρκία πάντοτε ζωηρά ενδιαφερόμενη για «επιρροές» στα ίδια μέρη. Η Γερμανία «ορέγεται» τα Δυτικά Βαλκάνια και φιλοδοξεί να παίξει αυτοτελώς «ρόλους» ακόμη και ως στρατιωτική δύναμη εκτός ευρωπαϊκών εδαφών, η Γαλλία ασκεί τις δικές της «παρεμβατικές» πολιτικές (άστοχες, συνήθως) στη Β. Αφρική και την Εγγύς Ανατολή, η Βρετανία κινείται εκτός Ε.Ε. πλέον, στις αμερικανικές «γραμμές», και το Βερολίνο τα έχει «παίξει» με τη συμπεριφορά της Αγκυρας. Και παρά το ότι κοινή εξωτερική πολιτική δεν υφίσταται στην Ε.Ε., το Παρίσι και το Βερολίνο δηλώνουν πως θέλουν να εργασθούν για τη δημιουργία ενός εκτός NATO ευρωπαϊκού στρατού για επιχειρησιακές δράσεις και έξω από την Ευρώπη.
Σε αυτό το σκηνικό ευρωπαϊκής στρατηγικής πολυμέρειας, η Αθήνα ακούει και την Ουάσινγκτον να μιλά για την ανάγκη ευρωατλαντικής «ενσωμάτωσης» των Δ. Βαλκανίων, με την Ε.Ε. να υιοθετεί αυτή τη θέση, πλην σαφώς ψευδόμενη όταν αναφέρεται σε προθέσεις της για διεύρυνση της με ΠΓΔΜ και Αλβανία. Αυτή την ώρα, λοιπόν, δεν είναι περίεργο που η Αθήνα υπολογίζει πρώτιστα στη «σταθερά» που εκπροσωπούν στην περιοχή μας οι ΗΠΑ. Αλλά, με δεδομένα τα μεγέθη των ελληνικών εξωτερικών υποθέσεων από τα Βαλκάνια έως την Αν. Μεσόγειο, η Αθήνα πρέπει να σχεδιάσει μια νέα στρατηγική. Σε αυτή θα λαμβάνεται σοβαρά υπόψη η στρατηγική σύγχυση στην Ε.Ε., η οποία όχι μόνο την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί, αλλά και μπορεί να προκαλέσει νέα προβλήματα στην εξωτερική πολιτική της χώρας μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου