"....Δεν έχει και πολύ νόημα, φοβάμαι, να καθόμαστε να συζητούμε τα επιχειρήματα του Τσίπρα. Το θράσος με το οποίο χειρίζεται τα όποια αγγλικά που έχει μάθει φανερώνει τον αδίστακτο άνθρωπο που μπορεί να λέει οτιδήποτε χωρίς κανενός είδους ενδοιασμούς. Το μόνο απτό αποτέλεσμα που μπορούμε να γνωρίζουμε μέχρι στιγμής για τα «εξαιρετικά καλά» αποτελέσματα της επίσημης επίσκεψής του στις ΗΠΑ είναι τα 2,4 δισ. δολάρια για την αναβάθμιση των F-16, που αναφέρονται σε έγγραφο του Κογκρέσου. Ολα τα άλλα είναι λόγια του αέρα..."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" και 

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 20/10/17

 ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΕΛΙΔΑ, του Στέφανου Κασιμάτη

Αναμενόμενη και εν πολλοίς θεμιτή η προσπάθεια του πρωθυπουργού να παρουσιάσει την επίσκεψή του στις ΗΠΑ ως θρίαμβο, αλλά δεν πείθει. Ο ισχυρισμός του δεν υποστηρίζεται από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί. Αν τα απογυμνώσει κάποιος από τις σάλτσες, τα επιχειρήματα αυτά ακούγονται σχεδόν φαιδρά. Υποστηρίζει, λ.χ., ο πρωθυπουργός ότι επετεύχθη η έμπρακτη αναγνώριση του αναβαθμισμένου γεωστρατηγικού χώρου της χώρας. Πώς αποδεικνύεται; Από τη μεγάλη έκπτωση που μας έκαναν στα εξοπλιστικά που ψωνίσαμε, ήταν το επιχείρημα του πρωθυπουργού. Χαίρω πολύ…

Εξω, είπε, διαπιστώνουν και αυτοί ότι η Ελλάδα επέστρεψε. Πώς αποδεικνύεται; Επειδή, εξήγησε, στις συναντήσεις που είχε με επιχειρηματίες και παράγοντες δεν τον ρωτούσαν πια τι θα γίνει με τις μεταρρυθμίσεις, αλλά τι θα γίνει με «τα χρόνια προβλήματα που αντιμετώπιζε η ελληνική οικονομία ακόμα και πριν την περίοδο των μνημονίων». Επομένως, αφού εκείνοι δεν ρωτούσαν για τις μεταρρυθμίσεις, εμείς μπορούμε να συμπεράνουμε ότι έγιναν! Περίεργη λογική, αλλά διασκεδαστική στην παιδικότητά της…

Επειτα, λέει, ότι όχι μόνον έδωσε, αλλά πήρε κιόλας ανταπόκριση στο αίτημα για τη στήριξη των επενδύσεων στην Ελλάδα. Εδώ δεν χρειάζεται να ψάξουμε για απόδειξη, προφανώς δόθηκε με τη μορφή προφορικών διαβεβαιώσεων. Από τα λόγια μέχρι την πραγματοποίηση της επένδυσης μεσολαβεί μια τεράστια απόσταση· πολύ περισσότερο, επειδή μιλούμε για επενδύσεις τις οποίες δεν στηρίζει η μισή κυβέρνησή του! Θα τις στηρίξουν όμως οι Αμερικανοί, του είπαν…

Οι θριαμβολογίες της κυβέρνησης είναι αναπόφευκτες, διότι σκεπάζουν κάπως την ξεφτίλα της kolotoumba (αφού είναι πια διεθνής όρος, με λατινικά!), είναι όμως παιδαριώδεις όσο και τα αγγλικά του Αλέξη Τσίπρα. Εχουμε μια παροιμία στην Ελλάδα, είπε μιλώντας στα αγγλικά στο Brookings, και τη μετέφρασε προς χάρη του αγγλόφωνου κοινού του: «Γουί χαβ ίτεν δε κάμελ», παύση για σύντομο γέλιο, «νάου δερ ιζ δε κιου». Στα ελληνικά, σου λέει, έχουμε μία λέξη και για τα δύο, είτε είναι η ουρά στο ταμείο είτε η ουρά του ζώου. Δεν χρειάζεται να μαθαίνουμε δεύτερη. Γιατί να έχουν δύο στα αγγλικά; Εκδημοκρατισμός, κύριε! Μόνο κιου και σε όποιον αρέσει.

Πώς είναι όταν έχεις μόλις τρακάρει γερά με το αυτοκίνητο; (Αν σας έχει συμβεί, που βεβαίως το απεύχομαι...) Τις πρώτες στιγμές ύστερα από τρακάρισμα, δεν ξέρεις καλά καλά αν εξακολουθείς να υπάρχεις σε ένα κομμάτι, δεν είσαι βέβαιος πού ακριβώς βρίσκεσαι· και ο νους σου είναι κολλημένος σε κάτι ηλίθιο εν σχέσει με τη σοβαρότητα της κατάστασης, π.χ. πού πήγε το κινητό σου.

Παρομοίως και εγώ, έμεινα με ένα τεράστιο κενό στο μυαλό μου, μόλις άκουσα τον πρωθυπουργό. Με μία μικρή υποσημείωση μόνο, με ψιλά γράμματα, μέσα στο κενό: Γιατί άλλαξε τον γάιδαρο της παροιμίας και τον έκανε καμήλα; Αν είχε υπ’ όψιν του τον παστουρμά, που σε κάνει να φαντάζεσαι ευκολότερα την αηδέστατη στην όψη καμήλα ως φαγώσιμη, να τον ενημερώσω ότι οι Ιταλοί φτιάχνουν εξαιρετικό σαλάμι από τον γλυκύτατο και αξιαγάπητο γαϊδαράκο. (Το έχω γευθεί, είναι εξαίρετο και σε κάνει να αγαπάς διπλά τον γαϊδαράκο...)

Δεν έχει και πολύ νόημα, φοβάμαι, να καθόμαστε να συζητούμε τα επιχειρήματα του Τσίπρα. Το θράσος με το οποίο χειρίζεται τα όποια αγγλικά που έχει μάθει φανερώνει τον αδίστακτο άνθρωπο που μπορεί να λέει οτιδήποτε χωρίς κανενός είδους ενδοιασμούς. Το μόνο απτό αποτέλεσμα που μπορούμε να γνωρίζουμε μέχρι στιγμής για τα «εξαιρετικά καλά» αποτελέσματα της επίσημης επίσκεψής του στις ΗΠΑ είναι τα 2,4 δισ. δολάρια για την αναβάθμιση των F-16, που αναφέρονται σε έγγραφο του Κογκρέσου. Ολα τα άλλα είναι λόγια του αέρα...

Σημεία των καιρών

Πώς αλλάζουν τα πράγματα! Το ίδιο διάστημα που η Εθνική Λυρική Σκηνή έκανε τα εγκαίνιά της στο ΚΠΙΣΝ (στου Νιάρχου, για να συνεννοηθούμε…), το Μέγαρο Μουσικής, το άλλοτε λαμπρότερο κέντρο της κοσμικής και πολιτιστικής ζωής, σήμερα φυτοζωεί, φιλοξενώντας συναυλία της Ορχήστρας της ΕΡΤ, που οργάνωσε το ΚΚΕ για την εκατονταετηρίδα της Οκτωβριανής «Επανάστασης» – το θέτω σε εισαγωγικά, διότι επρόκειτο για πραξικόπημα. Η επανάσταση του ρωσικού λαού είχε γίνει τον Φεβρουάριο· τον Οκτώβριο έγινε το πραξικόπημα με το οποίο οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία και εγκατέστησαν τη δικτατορία τους, με τα γνωστά και καταγεγραμμένα αποτελέσματα. Βέβαια, οι πιστοί του ΚΚΕ μπορούν να ονομάζουν όπως θέλουν την επέτειο και να τη γιορτάζουν όπως τους αρέσει. Δική τους είναι, αυτούς μόνον αφορά και κανέναν άλλον.

Η απορία μου είναι γιατί τη συγκεκριμένη συναυλία, προχθές, τίμησε με την παρουσία του ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Καλά ο Πρόεδρος της Βουλής – τον ξέρουμε. Αλλά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας;

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"
20-22/10/17

"ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ", από

τον Ηλία Κανέλλη

Υπάρχει πιθανότητα το ταξίδι του έλληνα Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ και, κυρίως, η συμφωνία με τον Ντόναλντ Τραμπ, ύψους 2,4 δισ. ευρώ για τα F-16, να είναι αποτέλεσμα γεωπολιτικού σχεδιασμού; Υπάρχει, δηλαδή, πιθανότητα η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να έχει μεθοδικά σχεδιάσει έναν αντιευρωπαϊκό θύλακο μέσα στην Ευρώπη, που θα προωθεί τα συμφέροντα της ανερχόμενης Κίνας, του «ξανθού γένους» των Ρώσων και της Αμερικής; Στο δόγμα αυτό, άλλωστε, ο αδαής περί τις διεθνείς σχέσεις Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να προσχώρησε κατά την τελευταία άγονη διαπραγμάτευση του Κυπριακού.
Δεν είναι κάτι που αποκλείεται. Υπό προϋποθέσεις, θα ήταν δυνατόν να υπάρξει οργανωμένο σχέδιο ελληνικής υπονόμευσης του οράματος της ενωμένης Ευρώπης - στις αρχές του 2015, γι' αυτό εργάστηκε ο Βαρουφάκης. Εδώ και τώρα, όμως, αυτό που διακρίνει την κυβέρνηση δεν είναι η συνεκτική στάση σε οτιδήποτε αλλά ο ερασιτεχνισμός τού «βλέποντας και κάνοντας». Και ο επικοινωνιακός εντυπωσιασμός.


Ο Τσίπρας δεν φαίνεται ικανός να σχεδιάσει κάτι μακρόπνοο. Διότι γι' αυτόν η χώρα και οι κάτοικοί της δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά απλώς το όχημα της προσωπικής του αυτοπραγμάτωσης και της αυτοπραγμάτωσης όσων τον περιστοιχίζουν. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δηλαδή, δεν έχει δείξει να εργάζεται για τη χώρα, απλώς οι πρωτεργάτες της θεωρούν ότι η χώρα είναι χρήσιμη για την πάρτη τους. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι δεν συγκρούονται πολιτικές τάσεις, ιδεολογικές γραμμές, ότι δεν υπάρχουν ψυχολογικές ταυτίσεις και αντιπαραθέσεις. Προφανώς και υπάρχουν. Αλλά όλα σταματούν όταν απειλείται η συνοχή του κυβερνητικού σχήματος. Ο οπαδός της οικολογίας έτσι γίνεται στυγνός υπερασπιστής της προπαγάνδας που αποπροσανατολίζει από τη ρύπανση του Σαρωνικού, ο οπαδός της ηθικολογίας δικαιολογεί τον Καμμένο, ο σύντροφος που έχει συντάξιμα χρόνια στις αφισοκολλήσεις και στις επαναστατικές διαδηλώσεις αναστέλλει το σύνθημα «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι». Προέχει το περί πάρτης.


Επιμένω, λοιπόν, ότι ο Πρωθυπουργός κάνει ό,τι καταλαβαίνει. Αναζητεί μεγαλεία. Η επίσκεψη στον Τραμπ ήταν το αμερικανικό όνειρο του Τσίπρα και της οικογένειάς του, με τη στενή και την ευρεία έννοια. Δεξιώσεις, ενδυματολογική προσαρμογή στην επίδειξη, πολυτέλεια, ΜΜΕ, δηλώσεις. Για τον Αλέξη Τσίπρα η πολιτική πραγμάτωση είναι αυτό: μια διαρκής πασαρέλα - εξού και οι επισκέψεις του σε κινηματογραφικά στούντιο ομογενών, δήθεν επενδυτές σε μια χώρα όπου ακόμα κι οι ταινίες που φτιάχνουν την τουριστική μυθολογία της («Μάμα μία Νο 2») γυρίζονται στο εξωτερικό.
Προφανώς, λοιπόν, τα F-16 εξυπηρετούν απλώς το όνειρο χλιδής του Τσίπρα. Τα γεωπολιτικά όνειρα του «στρατηγού» Κοτζιά, το εθνικόν φρόνημα του «στρατηγού» Καμμένου, ακόμα κι οι μεσάζοντες των οπλικών συστημάτων έβαλαν πλάτη στην πρωθυπουργική πασαρέλα. Οι Ευρωπαίοι ενοχλούνται, αλλά ανέχονται, θεωρώντας ότι έστω και αν σέρνεται, η Ελλάδα υπογράφει, εξειδικεύει και υλοποιεί Μνημόνια - άλλωστε η χώρα μας δεν είναι πλέον γι' αυτούς παρά ένα σπυρί στο υπογάστριο, μια μικρή απειροελάχιστη ενόχληση.
Και μένουν τα συνήθη υποζύγια, οι παραγωγικοί Ελληνες, να σηκώνουν στις πλάτες τους τις χολιγουντιανές φαντασιώσεις των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αναζητώντας την πολιτική έκφραση που θα εμπιστευτούν για να στεγάσει τον κόπο τους.

Γιά να βλέπει και η Καλογεροπούλου....
"Παράδοση άνευ όρων", τότε!

"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ", 20/10/17